ตอนที่ 135 — การปะทะที่ริมตลิ่งโคลนตม
เสียงโลหะกระทบกันของเรือเหล็กที่บดเบียดกับเรือไม้ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางกลิ่นคาวโคลนและไอเกลือ นายหัวเดชายืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าเรือ 'มหาเศรษฐี' สายตาคมกริบจ้องมองไปยังเรือมัจฉานุที่กำลังโคลงเคลงอยู่กลางวงล้อม เขาสะบัดเสื้อคลุมผ้าไหมราคาแพงเพื่อไล่หยดน้ำที่กระเด็นมาโดน
“ทำไมพวกมึงยังไม่ปิดล้อมให้สนิท!” นายหัวเดชาตะคอกใส่ลูกน้องที่กำลังวุ่นวายกับการซ่อมแซมแผ่นเหล็กที่เพิ่งโดนปืนใหญ่แรงดันน้ำของคามินยิงเข้าใส่ “เรือลำเล็กแค่นั้น ถ้าเราคุมกระแสน้ำมรสุมได้ มันก็แค่เศษไม้ลอยน้ำ!”
เขาก้าวเดินไปตามทางเดินที่เปียกแฉะ เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่การทำลายเรือมัจฉานุ แต่คือกล่องไม้แกะสลักที่วางอยู่บนหัวเรือลำนั้น เครื่องมือโบราณที่ว่ากันว่าสามารถควบคุมทิศทางน้ำได้มากกว่าลมมรสุมเสียอีก หากเขามีมัน การสร้างเขื่อนกั้นปากแม่น้ำเพื่อผูกขาดเส้นทางเดินเรือทั้งหมดใน Alcoron ก็จะเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
“นายหัวครับ! พวกมันกำลังพุ่งตรงมาทางนี้!” เสียงลูกน้องตะโกนรายงาน เมื่อเรือมัจฉานุไม่ได้หนี แต่กลับเร่งเครื่องยนต์กลไกไม้พุ่งเข้าหาเรือเหล็กอย่างไม่เกรงกลัว
รินยืนอยู่ที่หัวเรือมัจฉานุ ผมยาวของเธอเปียกโชกแนบไปกับใบหน้า แววตาของเธอไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย เธอกระชับแส้เชือกที่ทำจากใยบัวศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น “คามิน! รักษาความเร็วไว้ อย่าให้เรือเหล็กพวกนั้นเข้าประชิดได้ง่ายๆ!”
“ผมจะพยายาม! แต่แรงดันน้ำมรสุมมันเริ่มแปรปรวนแล้วริน!” คามินตะโกนตอบ มือของเขาขยับไปมาบนคันบังคับไม้ที่สลักลวดลายซับซ้อน เขาพยายามปรับสมดุลของกลไกแรงดันน้ำเพื่อไม่ให้เรือพลิกคว่ำ “ริน... น้ำในคลองมัน... มันกำลังเปลี่ยนสี!”
นายหัวเดชาหัวเราะในลำคอ เขาหยิบปืนพกสั้นขึ้นมา “ลงไปเอาเครื่องมือนั่นมาให้กู! ใครที่ขวางทาง มึงยิงมันให้จมลงไปใต้โคลน!”
เรือเหล็กลำหนึ่งพุ่งเข้ากระแทกข้างเรือมัจฉานุจนเกิดเสียงดังสนั่น รินกระโดดข้ามฝั่งจากเรือไม้ไปยังดาดฟ้าเรือเหล็กด้วยความคล่องแคล่วเหมือนแมวน้ำ เธอเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถือหอกเหล็ก
“เอาของนั่นคืนมาซะ ริน!” นายหัวเดชาตะโกนสั่งลูกน้องให้ล้อมเธอไว้ “มันไม่ใช่ของที่คนพายเรืออย่างเธอจะครอบครองได้ มันเป็นสมบัติที่จะเปลี่ยนโลกใบนี้!”
“โลกที่คุณจะเปลี่ยนให้กลายเป็นคุกสำหรับพวกเราน่ะเหรอ!” รินสวนกลับ สำเนียงใต้ของเธอหนักแน่น “คนอย่างนายหัวเดชา ไม่เคยเห็นน้ำเป็นชีวิต แต่เห็นน้ำเป็นแค่ตัวเลขในบัญชี!”
รินเอื้อมมือไปแตะที่ขอบเรือมัจฉานุ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ไม่ได้มาจากคลื่น แต่มาจากความโกรธเกรี้ยวของลำคลองแห่งนี้ เธอนึกถึงคำแนะนำในบันทึกของเถาว์ที่เคยเขียนไว้ว่า 'เมื่อน้ำโกรธ จงเป็นหนึ่งเดียวกับความขุ่นมัว'
“พวกมึงถอยไป!” รินตะโกน พร้อมกับกระแทกฝ่ามือลงบนผิวน้ำที่ไหลเวียนอยู่รอบเรือ
ทันใดนั้น น้ำในคลองที่เคยเป็นสีน้ำตาลขุ่นกลับกลายเป็นสีดำสนิทและหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดใหญ่ พลังงานจากคลองคำสาปที่ซ่อนอยู่ใต้โคลนตมพุ่งทะยานขึ้นมาเหมือนอสรพิษ มันไม่ได้แค่ซัดเรือ แต่มันพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนบนเรือเหล็กโดยเฉพาะ
“อ๊ากกกก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงม ลูกน้องของนายหัวเดชาถูกกระแสน้ำม้วนร่างกระเด็นตกจากเรือเหล็กไปในพริบตา
นายหัวเดชาพยายามจะยิงปืนใส่ริน แต่แรงสั่นสะเทือนจากใต้ท้องเรือทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ “หยุดนะ! นี่มันพลังอะไรกัน!”
“มันคือเสียงของแม่น้ำที่พวกคุณพยายามจะปิดกั้น!” รินตะโกนท่ามกลางเสียงคำรามของน้ำ
คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งม้วนตัวขึ้นมาสูงกว่าดาดฟ้าเรือเหล็ก มันไม่ได้พัดผ่านไปเหมือนคลื่นปกติ แต่เหมือนมันมีเจตจำนง มันพุ่งเข้าปะทะกับตัวเรือ 'มหาเศรษฐี' อย่างจัง แรงกระแทกมหาศาลส่งร่างของนายหัวเดชากระเด็นไปกระแทกกับเสากระโดงเรือเหล็กอย่างแรง
ปัง!
เสียงโลหะบิดเบี้ยวและไม้ที่หักสะบั้นดังขึ้น นายหัวเดชารู้สึกเหมือนหน้าอกถูกค้อนขนาดใหญ่ทุบ เขาสำลักน้ำเค็มและโคลนออกมา ร่างกายของเขาเจ็บปวดจนแทบขยับไม่ได้ สายตาของเขาพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาของเรือมัจฉานุที่ค่อยๆ ลอยห่างออกไปท่ามกลางม่านน้ำที่ยังคงหมุนวน
“นายหัว! นายหัวครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งพุ่งเข้ามาประคองเขา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและบาดแผลจากแรงดันน้ำ
นายหัวเดชายันกายขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาปาดมันทิ้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “ถอยทัพ... ถอยทัพเดี๋ยวนี้!”
“แต่เรือเรายัง...”
“กูบอกให้ถอย!” เขาคำราม เสียงนั้นสั่นพร่าแต่ทรงอำนาจ “ปล่อยให้พวกมันหนีไปก่อน... ครั้งนี้มันแค่โชคช่วยจากคำสาปโง่ๆ นั่น...”
เรือเหล็กที่เสียหายหนักค่อยๆ ถอยร่นออกจากวงล้อมของกระแสน้ำคลั่ง นายหัวเดชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่พังยับเยิน เขามองดูเส้นขอบฟ้าที่มืดครึ้มด้วยเมฆมรสุม ในหัวของเขาไม่ได้คิดถึงความพ่ายแพ้ แต่เขากำลังคำนวณ
“พวกมันมีพลังของคลอง... แต่เรามีเงิน และเรามีวิศวกรที่จะสร้างสิ่งที่ใหญ่กว่าคลองนั่น” เขากระซิบกับตัวเอง สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เรือมัจฉานุหายลับไป “ริน... ครั้งหน้า ฉันจะไม่ส่งแค่คนไปแย่งของ แต่ฉันจะส่งสิ่งที่ทำให้แม่น้ำของเธอต้องแห้งเหือดไปตลอดกาล”
--- นายหัวเดชาพยายามบุกเข้ายึดเครื่องมือโบราณจากรินบนเรือมัจฉานุ แต่ถูกรินใช้พลังจากคลองคำสาปสร้างคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่เรือเหล็กจนนายหัวเดขาได้รับบาดเจ็บและต้องสั่งถอยทัพอย่างเสียท่า