ตอนที่ 40 — การรวมเป็นหนึ่งแห่งคลื่นจักรวาล
แสงสว่างเจิดจ้าโอบล้อมเมฆา ราวกับถูกโอบอุ้มด้วยอ้อมแขนแห่งจักรวาล เสียงกระหึ่มที่เคยดังสนั่นหวั่นไหว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความสงัดอันเปี่ยมด้วยพลัง เป็นความสงัดที่ไม่ได้เกิดจากความเงียบ แต่เกิดจากการบรรจบกันของทุกสรรพเสียง ทุกคลื่นความถี่ที่เคยแยกจากกัน บัดนี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในตัวเขา “หัวใจแห่งการกำเนิด…” เสียงกระซิบก้องกังวาน ไม่ใช่จากภายนอก หากแต่ดังขึ้นจากภายในจิตวิญญาณของเมฆา มันคือความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ด้วยคำพูดใดๆ การรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของสรรพสิ่งทุกอณู ทุกอนุภาคที่สั่นไหวไปตามจังหวะอันศักดิ์สิทธิ์
เครื่องรับแรงสั่นสะเทือนจำลองบนข้อมือของเขาสว่างวาบขึ้น มันไม่ได้แสดงค่าความถี่ที่แปรปรวนอีกต่อไป หากแต่เป็นคลื่นแสงสีทองอันบริสุทธิ์ที่แผ่กระจายออกมา โอบอุ้มเศษแกนเสียงที่เขาถือไว้จนเปล่งประกายสอดคล้องกัน ส้อมเสียงแห่งความสอดคล้องในมือของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับกำลังขับขานบทเพลงแห่งการหลอมรวมอันศักดิ์สิทธิ์ เบื้องหน้าเขา รอยแยกมิติที่เคยเป็นปากปล่องแห่งความหายนะ บัดนี้กลับกลายเป็นอุโมงค์แห่งแสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุด วายุเทพ เทพแห่งสายฟ้าที่เคยเกรี้ยวกราด บัดนี้สงบนิ่งลง ราวกับถูกมนต์สะกดด้วยพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเมฆา ส่วนอสูรคลื่นสูญญากาศ ที่เคยเป็นภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับหดตัวเล็กลง กลายเป็นเพียงเงาสะท้อนที่จางเลือนไปในม่านแสง
“นี่คือ… พลังที่แท้จริง…” ชายหน้ากากโลหะเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความยินดี เขาถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายราวกับดวงดาว “พลังแห่งการสร้างสรรค์… พลังที่จะเยียวยา… และสร้างโลกขึ้นใหม่”
เมฆาพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้รู้สึกถึงความอ่อนล้า หรือความเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกถึงการเชื่อมต่ออันสมบูรณ์แบบ ราวกับเขาคือส่วนหนึ่งของทุกสิ่งทุกอย่าง “แล้ว… ระฆังทองคำต้นกำเนิด… มันอยู่ที่ไหน?” เขาถาม เสียงของเขายังคงเบา แต่แฝงไปด้วยพลังที่ไม่อาจมองข้าม
“ระฆังทองคำ… มันไม่ใช่สิ่งของ… มันคือ… จิตสำนึก…” ชายหน้ากากโลหะตอบ “มันคือเสียงสะทึกของจักรวาล… เสียงที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุกมิติ… และบัดนี้… เจ้าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันแล้ว”
เมฆาหลับตาลง สัมผัสถึงคลื่นเสียงอันอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา มันคือความรู้สึกที่เขาเคยสัมผัสได้จากผืนดิน จากสายลม จากทุกสรรพสิ่งรอบตัว แต่บัดนี้มันเข้มข้นขึ้น หลายร้อยเท่าพันเท่า เขาเห็นภาพของคีรีอัสนี หมู่บ้านของเขา สว่างไสวด้วยแสงสีทอง ชาวบ้านทุกคน ใบหน้าเปี่ยมสุข ยืนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไร้พายุ
“พายุนิรันดร์… มันจะหยุดลงใช่หรือไม่?” เมฆาถามอีกครั้ง
“เมื่อหัวใจแห่งการกำเนิดเต้น… ทุกสรรพสิ่งจะกลับคืนสู่ความสมดุล…” ชายหน้ากากโลหะตอบ “พลังที่เคยแตกสลาย… จะกลับมารวมเป็นหนึ่ง… สร้างสรรค์ชีวิตบทใหม่…”
ขณะที่เมฆากำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกอันสงบสุขนั้นเอง เขากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ความสั่นสะเทือนบางเบา… แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ… และความมืดมิด… มันแผ่ซ่านมาจากส่วนลึกของมิติที่เขาอยู่
“อะไร… อะไรนั่น?” เมฆาถามด้วยความกังวล
“ภาคีจังหวะดับสูญ…” ชายหน้ากากโลหะกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “พวกเขา… ไม่ต้องการความสงบ… แต่ต้องการ… ความว่างเปล่า…”
ทันใดนั้นเอง แสงสว่างรอบตัวเมฆาก็เริ่มหรี่ลง ความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้ามา เงาดำทะมึนก่อตัวขึ้นจากมุมมืดของมิติ มันคือรูปร่างที่บิดเบี้ยว ไร้ซึ่งสัมผัสใดๆ ราวกับเป็นความว่างเปล่าที่เคลื่อนไหวได้ “อสูรคลื่นสูญญากาศ… อีกครั้ง?” เมฆาอุทาน
“ไม่… นี่คือ… สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า…” ชายหน้ากากโลหะกล่าว “นี่คือ… ‘ความเงียบ’… ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น… พวกมัน… คือผู้ที่จะกลืนกินทุกสรรพเสียง… กลืนกินทุกการดำรงอยู่…”
เมฆาสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตนใหม่นี้ มันคือพลังที่พยายามจะดับสิ้นทุกคลื่นความถี่ ดับสิ้นทุกการสั่นสะเทือน แม้แต่ 'หัวใจแห่งการกำเนิด' ที่สถิตอยู่ในตัวเขาก็ดูเหมือนจะถูกกดดัน
“เจ้า… ต้องหยุดมัน…” ชายหน้ากากโลหะกล่าว “นี่คือ… การทดสอบครั้งสุดท้าย… เพื่อพิสูจน์ว่า… เจ้า… คือผู้ที่จะนำพา… สรรพสิ่ง… กลับคืนสู่… ความสมดุล…”
เมฆายืนหยัดอย่างมั่นคง แม้จะสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นอันไร้ที่สิ้นสุดที่คืบคลานเข้ามา แต่ภายในตัวเขา ‘หัวใจแห่งการกำเนิด’ กลับสั่นสะท้านด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อหมู่บ้านอีกต่อไป… เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อตัวเอง… เขาต่อสู้เพื่อ… ทุกสรรพเสียง… เพื่อการดำรงอยู่… ของทุกสรรพสิ่ง… ความสั่นสะเทือนสุดท้าย… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น… ในความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบ… เขาจะขับขานบทเพลงแห่งการกำเนิด… เพื่อเอาชนะ… ความว่างเปล่า… ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง…
--- เมฆาได้รวมเป็นหนึ่งกับ 'หัวใจแห่งการกำเนิด' ซึ่งปลดปล่อยพลังแห่งการสร้างสรรค์และหยุดยั้งการทำลายล้างของแกนกลางแห่งการดำรงอยู่ แต่เมื่อเขากำลังจะกลับสู่โลก ภาคีจังหวะดับสูญได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับ 'ความเงียบ' อสูรร้ายตนใหม่ที่คุกคามการดำรงอยู่ของทุกสรรพเสียง ทำให้เมฆาต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย.