ตอนที่ 128 — กลไกประตูน้ำและเสียงกลองศึกริมคลอง
เสียงน้ำกระฉอกแรงผิดจังหวะดังมาจากท้ายหมู่บ้าน รินกระชากเชือกดึงคันบังคับกลไกประตูน้ำที่เพิ่งดัดแปลงเสร็จจนกล้ามเนื้อแขนขึ้นเป็นลำ เธอหันไปสบตากับคามินที่กำลังใช้คีมเหล็กขันน็อตตัวสุดท้ายของท่อส่งแรงดันน้ำ
"คามิน! ตัวล็อกฝั่งตะวันตกแน่นดีไหม? ถ้าแรงดันน้ำพุ่งพรวดออกมาตอนนี้แล้ววาล์วไม่ปิด มันจะฉีดใส่เราแทนที่จะฉีดใส่เรือพวกนั้น!" รินตะโกนแข่งกับเสียงลมมรสุมที่พัดกรรโชกเอาละอองน้ำเค็มมาปะทะใบหน้า
คามินปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา เขาไม่ได้ตอบทันทีแต่ใช้นิ้วชี้ไปที่รอยร้าวเล็กๆ บนไม้โอ๊กที่ใช้เสริมโครงสร้าง "แน่นพอสำหรับน้ำนิ่ง แต่ถ้าเป็นน้ำที่ถูกอัดด้วยแรงดันจากเขื่อนจำลองที่เราทำ... มันเสี่ยง ริน เราต้องรอให้จังหวะน้ำขึ้นถึงจุดสูงสุดก่อน ไม่อย่างนั้นโครงสร้างไม้จะแตกออกก่อนที่พวกมันจะเข้าใกล้ระยะยิงด้วยซ้ำ"
รินไม่ได้ฟังคำเตือนที่ดูเหมือนจะเป็นการปฏิเสธ เธอหันหลังกลับไปยังลานกลางหมู่เรือนแพ ที่นั่น ชาวบ้านเกือบสามสิบชีวิตกำลังยืนเกาะขอบแพไม้ด้วยสีหน้าซีดเผือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเรือรบเหล็กที่กำลังแหวกคลองเข้ามาดังสอดแทรกมากับเสียงลม มันไม่ใช่เสียงเรือพายไม้ธรรมดา แต่มันคือเสียงเครื่องยนต์กลไกที่หนักแน่นและทรงพลังของนายหัวเดชา
"พวกเราจะทำยังไงดีริน? พวกเขามีเรือเหล็ก มีปืนใหญ่!" ลุงบุญ ชาวประมงอาวุโสตะโกนขึ้น มือที่สั่นเทาของเขาพยายามจะคว้าแหที่ไม่ได้มีไว้เพื่อจับปลา "เราสู้เรือพวกนั้นไม่ได้หรอก เขาจะสร้างเขื่อนปิดคลองเราอยู่แล้ว ต่อให้ชนะวันนี้ พรุ่งนี้เขาก็มาใหม่!"
"ลุงบุญ! เก็บแหของลุงไว้ใช้หาปลาตอนน้ำลดเถอะ ตอนนี้เก็บไม้พายกับหอกหินขึ้นมา!" รินเดินตรงเข้าไปกลางวงล้อมของชาวบ้านที่กำลังแตกตื่น เธอใช้เท้าถีบลังไม้ให้พ้นทางเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว "ถ้าเราไม่สู้ตรงนี้ วันพรุ่งนี้ลูกหลานเราจะไม่มีแม้แต่คลองให้ลอยแพ จะไม่มีน้ำให้ใช้ทำมาหากิน เพราะเขาจะปิดทางน้ำทั้งหมดเพื่อเอาสิทธิ์การค้าไปไว้ที่เขื่อนของเขาคนเดียว!"
"แต่มันอันตรายเกินไป!" หญิงสาวคนหนึ่งร้องไห้พลางกอดลูกน้อยไว้แน่น "ดูเรือพวกนั้นสิ ริน... มันเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะเขมือบเรา"
รินหยุดยืนอยู่หน้ากลุ่มคน เธอไม่พรรณนาถึงความกล้าหาญที่สวยหรู แต่เธอกลับชี้ไปที่ประตูน้ำโบราณที่คามินเพิ่งสร้างเสร็จ "เห็นกลไกนั่นไหม? นั่นคือสิ่งที่บรรพบุรุษเราทิ้งไว้ให้ และคามินกับฉันใช้เวลาทั้งคืนเพื่อทำให้มันกลายเป็นเขี้ยวเล็บ ถ้าเรายอมแพ้ตอนนี้ ประตูน้ำนี้ก็จะกลายเป็นแค่เศษไม้ที่รอวันผุพัง แต่ถ้าเราสู้ เราจะพิสูจน์ว่ากระแสน้ำเป็นของเรา ไม่ใช่ของนายหัวเดชา!"
คามินเดินตามมาสมทบ เขาถือแบบแปลนที่เปียกโชกไว้ในมือ "ผมคำนวณแรงดันไว้แล้ว ถ้าเราเปิดวาล์วพร้อมกันสามจุดในจังหวะที่เรือลำแรกผ่านช่องแคบระหว่างแพ... มันจะสร้างคลื่นกระแทกที่แรงพอจะทำให้เรือเหล็กเสียการทรงตัวได้ทันที มันไม่ใช่เรื่องของปาฏิหาริย์ แต่มันคือเรื่องของวิศวกรรมและจังหวะน้ำ"
"ฟังนะทุกคน!" รินตะโกนก้อง เสียงของเธอเด็ดขาดจนความวุ่นวายเริ่มสงบลง "ฉันไม่ได้สัญญาว่าเราจะรอดทุกคน แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะยืนอยู่หน้าสุดของแนวกั้นน้ำนี้ ถ้าเรือพวกนั้นจะเข้ามารุกรานบ้านเรา พวกมันต้องผ่านกลไกนี้และผ่านตัวฉันไปก่อน!"
สายตาของรินไม่ได้มองไปที่ท้องฟ้าเพื่อรอคำทำนายแห่งดวงดาวที่พวกหมอผีริมน้ำชอบเล่าขานถึงราชินีผู้มาจุติ แต่เธอมองตรงไปที่เส้นขอบฟ้าที่เงาดำของกองเรือเหล็กกำลังปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
"เตรียมอาวุธ! ใครมีไม้พายให้เตรียมไว้พายสู้แรงคลื่น ใครมีหอกให้ประจำจุด! คามิน... เตรียมสลักประตูน้ำไว้ที่มือของเธอ อย่าให้พลาดแม้แต่วินาทีเดียว!"
เสียงกลองไม้ที่ชาวบ้านช่วยกันตีดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันไม่ใช่จังหวะแห่งความกลัวอีกต่อไป แต่เป็นจังหวะของการเตรียมพร้อม ลุงบุญหยิบหอกไม้ไผ่ขึ้นมาขัดเงาด้วยสายตามุ่งมั่นขึ้นเล็กน้อย แม้ข้อมือจะยังสั่น แต่เขาก็ไม่ถอยหนีไปไหน
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแตรเหล็กดังกังวานมาจากกองเรือของนายหัวเดชา มันคือเสียงประกาศศึกที่เย็นเยียบ เรือรบเหล็กลำแรกที่มีหัวเรือเป็นรูปมังกรโลหะกำลังพุ่งทะยานผ่านโค้งน้ำเข้ามาด้วยความเร็วสูง แสงไฟจากตะเกียงบนเรือสะท้อนกับผิวน้ำดูน่าเกรงขาม
"พวกมันมาแล้ว!" รินตะโกนพร้อมกับกระชับด้ามคันบังคับประตูน้ำในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "คามิน! เตรียมเปิดวาล์ว! ทุกคน... ประจำตำแหน่ง!"
เรือลำแรกพุ่งเข้าสู่เขตสังหารที่รินวางไว้พอดี เสียงเครื่องยนต์ของเรือเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวจนแผ่นไม้ของเรือนแพสั่นสะเทือน รินมองเห็นใบหน้าของนายหัวเดชาที่อยู่บนดาดฟ้าเรือลำหลักผ่านกล้องส่องทางไกล เขากำลังยิ้มอย่างผู้ชนะ
"เปิดเลย!" รินแผดเสียงสั่งการ พร้อมกับออกแรงดึงคันบังคับสุดกำลัง
--- รินรวบรวมความกล้าของชาวบ้านท่ามกลางความหวาดกลัวต่อกองเรือเหล็กของนายหัวเดชา โดยใช้กลไกประตูน้ำที่ดัดแปลงใหม่เป็นอาวุธรับมือ และเธอก็สั่งเปิดใช้งานกลไกในจังหวะที่เรือศัตรูเข้าสู่ระยะโจมตีพอดี