ตอนที่ 43 — ระบำแห่งโลหะและแสงที่แตกสลาย
เสียงเสียดสีของโลหะที่บดเบียดกันดังระงมไปทั่วโถงกว้างของ 'The Pilgrims' Rest' มันไม่ใช่เสียงของดาบที่กระทบกันในสมรภูมิ แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่เย็นเยียบและไร้ชีวิตกำลังแทรกซึมผ่านรอยแตกของไม้และหิน เถาวัลย์โลหะที่มีพื้นผิวขรุขระราวกับผิวหนังของสัตว์เลื้อยคลานเหล็กไหล พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกบนพื้นดิน มันเลื้อยพันเสาไม้โอ๊กที่เคยแข็งแรงจนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ทุกการขยับเขยื้อนของมันสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่สั่นระรัวอยู่ในอกของ Anwen
“ถอยไป! อย่าให้มันแตะต้องตัวเธอ!” เสียงตวาดของพันโทวาลันดังแทรกผ่านความโกลาหล ทหารราชสำนักในชุดเกราะเต็มยศพยายามใช้ดาบและหอกแทงเข้าใส่เถาวัลย์เหล่านั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับน่าสยดสยองยิ่งกว่า เมื่อคมดาบที่ควรจะตัดผ่านเนื้อไม้กลับถูกพันธนาการด้วยเส้นโลหะที่ยืดหยุ่นและแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่เติบโต แต่มันกำลัง 'เต้นรำ' ตามจังหวะที่มองไม่เห็น
Anwen ยืนอยู่ใจกลางพายุแห่งความพินาศ รอยจารึกที่แผ่กระจายอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณหน้าอกและต้นแขนของเธอไม่ได้เพียงแค่เรืองแสง แต่มันกำลังแผ่ความร้อนที่แผดเผาจนเธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ทุกครั้งที่เครื่องจักรโบราณใต้ดินส่งเสียงคำรามต่ำๆ รอยจารึกจะกระตุกวูบ ส่งกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ พุ่งเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเธอ มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ทำให้สลบไสล แต่มันคือความเชื่อมโยงที่น่าสะพรึงกลัว เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของฟันเฟืองยักษ์ที่หมุนวนอยู่ลึกลงไปใต้รากฐานของโรงเตี๊ยม เธอรู้สึกถึงความหิวกระหายของโลหะที่ต้องการยึดครองพื้นที่
“มันกำลังเรียกหาเธอ...” เซอร์ คาสเซียน ก้าวออกมาจากเงามืดท่ามกลางแสงสีฟ้าสลัวที่ลอดผ่านรอยแตก ใบหน้าของขุนนางหนุ่มที่เคยดูสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รอยจารึกบนตัว Anwen ราวกับเห็นสมบัติล้ำค่าหรือปีศาจร้าย “เธอไม่ใช่แค่คนแบกรับรอยจารึก Anwen... เธอคือส่วนหนึ่งของกลไกนี้!”
“ฉันไม่ใช่สิ่งของของใครทั้งนั้น!” Anwen เค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดจากการถูกดึงดูดด้วยพลังงานทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอเห็น Fin เด็กหนุ่มคนครัวพยายามจะคว้าตัว Granny Nessa ให้หลบเข้าไปในห้องครัวที่เหลือเพียงโครงสร้างไม้ที่ถูกเถาวัลย์เหล็กพันธนาการไว้ราวกับรังไหม สภาพของโรงเตี๊ยมที่เคยเป็นที่พักพิงอันอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นกรงขังโลหะที่กำลังบีบอัดทุกสิ่งให้แหลกลาญ
จังหวะของเครื่องจักรใต้ดินทวีความรุนแรงขึ้น เสียง 'ตึก... ตึก...' ดังสนั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เถาวัลย์โลหะที่เลื้อยอยู่บนเพดานเริ่มขยับเขยื้อนอย่างรวดเร็วขึ้น พวกมันไม่ได้เพียงแค่ยึดเกาะ แต่มันเริ่ม 'ถักทอ' เข้าด้วยกัน กลายเป็นโครงข่ายโลหะที่ครอบคลุมพื้นที่โถงกลางไว้ทั้งหมด แสงสีฟ้าประหลาดเรืองรองออกมาจากรอยแยกของพื้นดินและไหลเวียนไปตามเส้นสายโลหะเหล่านั้น เปลี่ยนโรงเตี๊ยมให้กลายเป็นห้องโถงแห่งแสงที่ผิดเพี้ยน
ทหารของวาลันเริ่มเสียขวัญ เมื่อเถาวัลย์เหล็กเส้นหนึ่งพุ่งเข้ารัดขาของทหารนายหนึ่งแล้วดึงเขาลงไปในรอยแยกที่พื้น เสียงร้องโหยหวนถูกกลืนหายไปในเสียงฟันเฟืองที่บดขยี้กัน ความโกลาหลระหว่างทหารที่พยายามปกป้องสถานการณ์กับขุนนางที่พยายามจะเข้าควบคุมพลังงานกลายเป็นเรื่องไร้สาระเมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจที่เหนือกว่าธรรมชาติ
Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามจะลากวิญญาณของเธอลงไปสู่ใต้ดิน รอยจารึกในร่างของเธอเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเธอต้องทรุดเข่าลงกับพื้น ความร้อนที่หน้าอกพุ่งสูงขึ้นจนเธอเห็นภาพหลอนของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอยู่ในความมืดมิด มันไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ประกอบขึ้นจากฟันเฟืองและแรงขับเคลื่อนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
“หยุดมัน... ได้โปรด...” เธอพึมพำออกมาอย่างอ่อนแรง แต่มันไม่มีใครได้ยิน เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของโลหะ
เซอร์ คาสเซียน พุ่งเข้ามาหาเธอ มือของเขาพยายามจะคว้าไหล่ของเธอเพื่อประคอง หรืออาจจะเป็นเพื่อพยายามจะสกัดกั้นพลังงานนั้นไว้ “Anwen! ฟังฉัน! หากเธอไม่ควบคุมมัน มันจะกลืนกินทุกอย่าง รวมถึงตัวเธอเองด้วย!”
แต่คำพูดของเขาช่างห่างไกลเหลือเกิน เมื่อในวินาทีนั้นเอง แสงสีฟ้าสว่างจ้าจนตาพร่าก็ระเบิดออกมาจากใจกลางรอยแยกใต้เท้าของเธอ มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่มันคือแสงที่กรีดกระชากความจริงตรงหน้าให้แตกสลาย เถาวัลย์โลหะรอบตัวเธอขยับเขยื้อนเป็นจังหวะที่เร็วขึ้น ราวกับกำลังเต้นระบำท่ามกลางความตาย และ Anwen ก็ตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า รอยจารึกในตัวเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่เข็มทิศ แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่กำลังไขประตูให้หายนะที่แท้จริงก้าวข้ามออกมาสู่โลกเบื้องบนอย่างสมบูรณ์
ความสว่างวาบสุดท้ายทำให้ทุกอย่างเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเหล็กกระทบกันจะดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าเถาวัลย์โลหะ... สิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ของ Castellane ไปตลอดกาล
--- ท่ามกลางความโกลาหลที่เถาวัลย์โลหะเข้ายึดครองโรงเตี๊ยมตามจังหวะเครื่องจักรโบราณ Anwen ต้องเผชิญกับความจริงที่ว่ารอยจารึกในร่างของเธอคือตัวเชื่อมต่อที่กำลังเปิดประตูให้หายนะจากใต้ดินพุ่งทะยานสู่โลกเบื้องบน