ตอนที่ 19 — เศษเสี้ยวแห่งวิญญาณและเงาที่ทับซ้อน
ความเงียบที่ตามมาหลังการระเบิดของพลังงานลึกลับนั้นไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความว่างเปล่าที่อื้ออึงอยู่ในหู Anwen ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในม่านตา ภาพความทรงจำที่ถูกยัดเยียดผ่านแผ่นจารึกโบราณยังคงหมุนวนอยู่ในหัวเหมือนพายุหมุนที่ไม่มีวันสงบ มันไม่ใช่แค่ภาพ แต่มันคือความรู้สึก—ความหวาดกลัวของยุคสมัยที่ล่มสลาย เสียงโลหะกระทบกันอย่างบ้าคลั่ง และความโดดเดี่ยวของใครบางคนที่เฝ้ามองโลกใบนี้จากความมืดมิด
“ท่านเจ้าของโรงเตี๊ยม! ตอบด้วย!” เสียงตะโกนของนายทหารราชสำนักดังแทรกผ่านความมึนงง ร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังหินที่แตกร้าว แสงจากคบไฟในมือสั่นระริกสะท้อนกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภและหวาดระแวง
Anwen กระพริบตา ไล่ความพร่ามัวออกไป เธอพบว่าตัวเองยังคงกำแผ่นจารึกไว้แน่น ความเย็นเยียบของมันซึมผ่านถุงมือหนังเข้าสู่ผิวหนัง ราวกับมันกำลังพยายามสื่อสารบางอย่างที่มากกว่าแค่ภาพนิมิต มือของเธอสั่นเทา แต่ดวงตาของเธอกลับนิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด ความทรงจำเมื่อครู่บอกเธอว่าสิ่งที่อยู่ใต้ดินนี้ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือบันทึกของโลกที่กำลังจะแตกสลาย
“ข้ายังอยู่” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมานอกอก “และถ้าพวกท่านยังไม่หยุดตะโกน ข้าจะถือว่าพวกท่านต้องการให้เศษหินที่เหลืออยู่ถล่มลงมาทับพวกท่านให้หมด”
ทหารกลุ่มนั้นไม่ได้ฟัง คำสั่งของขุนนางหรือความต้องการครอบครองวัตถุโบราณขับเคลื่อนพวกเขามากกว่ามารยาท พวกเขาขยับเข้าหาเธอ ดาบในมือสะท้อนแสงสีฟ้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องโถงเครื่องจักร Anwen ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าของเธอสัมผัสกับพื้นโลหะที่เย็นจัดและสั่นสะเทือนเบาๆ เป็นจังหวะคล้ายชีพจร
“ส่งแผ่นจารึกนั่นมา!” นายทหารคนเดิมก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าของเขาเปื้อนเขม่าดินและคราบเหงื่อ “มันเป็นสมบัติของราชสำนัก สิ่งที่เจ้าถืออยู่คือภัยคุกคามต่อความมั่นคงของ Castellane!”
Anwen แค่นหัวเราะออกมาสั้นๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความสมเพช “ความมั่นคงงั้นหรือ? พวกท่านกำลังยืนอยู่บนรอยแยกของโลกที่กำลังพังทลาย แล้วยังจะมาพูดเรื่องสมบัติอีกหรือ?”
ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ร่างโปร่งแสงที่เธอเห็นเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาในรูปแบบของวิญญาณที่สงบนิ่ง มันดูเหมือนเงาที่บิดเบี้ยวและโหยหา ร่างนั้นเคลื่อนที่ผ่านทหารเหล่านั้นไปราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวที่ไร้เสียง
Anwen สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่าง แผ่นจารึกในมือเธอเริ่มเรืองแสงสีครามเข้มขึ้น มันไม่ได้ตอบสนองต่อทหาร แต่กำลังตอบสนองต่อ ‘เงา’ นั้น ความทรงจำที่เพิ่งได้รับมาฉายซ้ำในหัว—ภาพของหญิงสาวปริศนาที่หายไปในแสงสีฟ้า เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่แค่แขกที่หลงทาง แต่เธออาจเป็นส่วนหนึ่งของกลไกนี้ หรืออาจเป็นผู้ที่ถูกดึงกลับมาเพื่อทำหน้าที่บางอย่าง
“หยุด!” Anwen ตะโกนก้องเมื่อเห็นทหารคนหนึ่งเงื้อดาบจะฟาดใส่ร่างโปร่งแสงนั้น “พวกท่านไม่รู้หรอกว่ากำลังทำอะไรอยู่! สิ่งนี้ไม่ใช่ของเล่นของขุนนาง!”
แต่สายไปเสียแล้ว ดาบเหล็กกล้าฟาดลงไปในอากาศที่ว่างเปล่า แต่แรงปะทะกลับส่งคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นออกมา รอยแยกใต้พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่แรงสั่น แต่มันคือเสียงคำรามที่ดังมาจากก้นบึ้งของโลก เสียงนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนเครื่องจักร แต่มันฟังดูเหมือนสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน
พื้นหินและโลหะเริ่มปริแตกออกเป็นวงกว้าง ทหารราชสำนักพยายามจะยึดเกาะผนัง แต่แรงดึงดูดมหาศาลจากรอยแยกกำลังดูดกลืนทุกอย่างลงไป Anwen พยายามรักษาสมดุล ร่างกายของเธอหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยแรงกดอากาศ เธอเห็นความหวาดกลัวที่แท้จริงในดวงตาของทหารเหล่านั้น—ความหวาดกลัวที่ไม่ได้เกิดจากการสูญเสียอำนาจ แต่เกิดจากการเผชิญหน้ากับสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรจะรู้จัก
ท่ามกลางความโกลาหล แผ่นจารึกในมือเธอส่งกระแสความร้อนแรงมายังฝ่ามือ มันสั่งให้เธอทำบางอย่าง เธอเห็นภาพนิมิตสุดท้ายก่อนที่แสงจะกลืนกินทุกอย่าง—ภาพของประตูที่ปิดสนิท และกุญแจที่ทำจากแสงสีคราม
“ต้องหาเธอ...” Anwen พึมพำกับตัวเอง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงโลหะที่บิดเบี้ยว “ต้องหาหญิงสาวคนนั้น...”
ทันใดนั้น ร่างโปร่งแสงก็หันมาสบตากับเธอ ดวงตาของเงานั้นไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและคำเตือน ก่อนที่มันจะเลือนหายไปในความมืดมิดของรอยแยกที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งให้ Anwen ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังที่กำลังจะกลายเป็นหลุมศพของทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้
แรงระเบิดครั้งใหม่ดังขึ้นจากใต้เท้า แสงสีครามระเบิดออกเป็นวงกว้าง บดบังทัศนวิสัยทั้งหมด Anwen หลับตาลงแน่น ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบคือความรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนคว้าง และเสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากหู แต่ดังมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ: 'จงตื่นขึ้น... ผู้เฝ้ามอง...'
--- Anwen เผชิญหน้ากับทหารราชสำนักในห้องโถงเครื่องจักรโบราณ ท่ามกลางการปรากฏตัวของเงาลึกลับและแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้น ซึ่งนำไปสู่การระเบิดของพลังงานที่ทำให้ทุกอย่างมืดมิดลง