ตอนที่ 27 — ภายใต้เงาของความลับที่ถูกเปิดโปง
กลิ่นกำยานฉุนกะทัดรัดลอยละล่องออกมาจากหีบไม้โอ๊คบุกระดองเหล็กของเหล่าทหารหลวง มันไม่ใช่กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ใช้ในงานเฉลิมฉลอง แต่มันคือกลิ่นของสารเคมีบางอย่างที่แหลมคมและเย็นเยียบ ราวกับกลิ่นของความตายที่ถูกบรรจุไว้ในขวดแก้ว อัลดริกยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของชุดเกราะเหล็กที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายอย่างจอมปลอม เขารู้สึกถึงความขัดแย้งที่รุนแรงระหว่างความสงบเงียบของโอ๊คเมียร์กับความโกลาหลที่กำลังถูกรุกรานเข้ามาด้วยอำนาจจากเอลเดอร์เมียร์
เซอร์กัลเลนก้าวเดินผ่านแนวทหารด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เสื้อคลุมสีแดงเข้มของเขาพัดโบกตามจังหวะการก้าวเดินที่หนักแน่น ทุกย่างก้าวของเขาดูเหมือนจะประกาศศักดาว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองชายแดนที่ห่างไกลอีกต่อไป แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระดานหมากที่ราชสำนักกำลังจะขยับหมากตัวสำคัญลงมาวาง "ลอร์ดอัลดริก" กัลเลนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยการข่มขวัญ "เราไม่ได้มาเพื่อรบกวนความสงบของท่าน แต่เรามาเพื่อรับประกันว่าความอุดมสมบูรณ์ที่คำพยากรณ์กล่าวถึง จะไม่ถูกบิดเบือนด้วยความผิดพลาดเล็กน้อยใต้ฝ่าเท้าของท่าน"
อัลดริกกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขานึกถึงชายชุดขาวใต้ดิน นึกถึงความรู้สึกตอนที่มือของเขาถูกกลไกโบราณ 'อ่าน' ความเป็นตัวตน และนึกถึงความจริงที่ว่าเขากำลังยืนอยู่บนรอยแยกที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง หากราชสำนักรู้ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ดินไม่ใช่แค่เครื่องจักรชั่งข้าว แต่คือหัวใจของสมดุลโลก
"ความผิดพลาดที่ท่านว่า หมายถึงแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้น หรือหมายถึงความลับที่พวกท่านกำลังพยายามจะขุดขึ้นมากันแน่?" อัลดริกถามกลับ เสียงของเขานิ่งสงบแต่คมกริบดุจใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี
เซอร์กัลเลนหยุดชะงัก รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของเขาจางหายไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นรอยยิ้มที่ว่างเปล่า "ท่านลอร์ดช่างเป็นคนช่างสงสัยเสียจริง แต่นั่นคือคุณสมบัติที่ดีของผู้ดูแลตาชั่ง" เขาหันไปสั่งการทหาร "เริ่มการรื้อถอนแผ่นหินชั้นที่สองลงไป เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ มาขัดขวางการทำงานของกลไกหลัก"
ทหารเริ่มขยับเข้าใกล้รอยแยกที่อัลดริกและเอลิดี้เพิ่งจากมา อัลดริกเห็นเอลิดี้อยู่ไม่ไกล เธอมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาของเธอไม่ได้มองที่ทหาร แต่มองที่หีบปริศนานั้น เธอรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นคืออะไร หรืออย่างน้อยเธอก็รู้ว่ามันกำลังจะถูกใช้เพื่ออะไร
ขณะที่เสียงค้อนและสิ่วเริ่มกระทบหินดังสนั่น อัลดริกสังเกตเห็นความผิดปกติที่ขอบหีบของราชสำนัก มีคราบผงสีขาวบางอย่างติดอยู่ มันคือผงชนิดเดียวกับที่เขาเคยเห็นในการสมคบคิดครั้งก่อน แต่คราวนี้มันดูเข้มข้นและมีกลิ่นที่รุนแรงกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่การทำให้ฐานเอียง แต่มันคือการเตรียม 'สารเร่ง' บางอย่างที่จะเปลี่ยนปฏิกิริยาของกลไกใต้ดินให้กลายเป็นแรงระเบิดหรือแรงดึงดูดที่ควบคุมไม่ได้
"พวกเขากำลังจะทำอะไรสักอย่างที่มากกว่าการตรวจสอบ" อัลดริกกระซิบกับเอลิดี้เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้เขา "กลิ่นกำยานนี่... มันคือสารที่ใช้ในการกระตุ้นพลังงานจากแร่ธาตุหรือโลหะโบราณ"
เอลิดี้เบิกตากว้าง "ท่านกำลังจะบอกว่า พวกเขาไม่ได้มาเพื่อรักษาความเที่ยงตรง แต่มาเพื่อ 'ดึงพลัง' จากมันงั้นหรือ?"
"ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง" อัลดริกตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ตาชั่งนี้จะไม่ใช่เครื่องมือชั่งข้าวอีกต่อไป แต่มันจะกลายเป็นเตาหลอมพลังงานที่อาจระเบิดทำลายโอ๊คเมียร์ให้หายไปจากแผนที่"
ทันใดนั้น เสียงครืด... ครืด... ที่แผ่วเบาจากใต้ดินก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่จังหวะชีพจรที่สม่ำเสมอเหมือนเมื่อครู่ มันเป็นจังหวะที่รัวเร็วและสั่นระรัว ราวกับเครื่องจักรที่กำลังถูกบังคับให้ทำงานเกินขีดจำกัด ทหารบางคนเริ่มเสียการทรงตัว แผ่นดินสั่นสะเทือนจนทำให้หีบของราชสำนักล้มคว่ำ
สิ่งที่ไหลทะลักออกมาจากหีบไม่ใช่ทองคำหรือเอกสารสำคัญ แต่มันคือขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเงินที่เรืองแสงวูบวาบ และอุปกรณ์โลหะประหลาดที่ดูเหมือนจะเป็น 'เครื่องดักจับ' พลังงาน เซอร์กัลเลนไม่แสดงอาการตกใจ เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปหาอุปกรณ์เหล่านั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย
"เริ่มการทดลองได้!" กัลเลนสั่งการด้วยเสียงที่เย็นชา
อัลดริกตระหนักในวินาทีนั้นว่า สงครามที่แท้จริงไม่ได้สู้กันด้วยดาบหรือโล่ แต่มันคือการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจในการควบคุมความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของโลก และตอนนี้ พายุแห่งความโลภได้มาถึงหน้าประตูบ้านของเขาแล้ว และเขาต้องเลือกว่าจะยอมให้ความเที่ยงตรงถูกบิดเบือนเพื่อความมั่งคั่งของผู้อื่น หรือจะยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องความสมดุลที่แท้จริงไว้
--- อัลดริกพบว่ากองทหารหลวงไม่ได้มาเพื่อตรวจสอบความผิดปกติ แต่มาพร้อมกับอุปกรณ์และสารเคมีปริศนาที่มุ่งหมายจะดึงพลังงานจากกลไกโบราณใต้ดิน ซึ่งอาจนำไปสู่การทำลายล้างโอ๊คเมียร์