ตอนที่ 133 — รอยเปื้อนบนศิลาจารึกโบราณ
กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์ที่แห้งกรังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นชื้นของห้องสมุดใต้ดิน อคิราห์ขยับตะเกียงน้ำมันเวทมนตร์ให้สูงขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนสั่นไหวสะท้อนกับผนังหินขรุขระของที่ราบสูงคีรีคราม มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่ปลายนิ้วลากผ่านรอยแยกของแผ่นศิลาที่ถูกทิ้งร้างไว้ในส่วนลึกที่สุดของหอจดหมายเหตุ
“มันไม่ใช่แค่รอยแตก” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเนื่องจากไม่ได้ใช้งานมานานหลายชั่วโมง
ตรงหน้าของเขาคือแผ่นศิลาสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่างเข้าไป แทนที่จะเป็นอักขระที่เรียงตัวเป็นระเบียบตามกฎของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่ปรากฏบนหินแผ่นนี้กลับเป็นเส้นสายที่ไหลวนคล้ายของเหลวที่กำลังเคลื่อนที่ มันดูไม่มั่นคง ไม่เป็นรูปทรง และที่สำคัญที่สุด... มันดูเหมือน 'โรคหมึกละลาย' ที่กำลังแพร่ระบาดอยู่ในเมืองด้านบน
“อคิราห์! นายทำอะไรอยู่ในนี้คนเดียว!” เสียงห้วนจัดของเซราฟิน่าดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง ฝีเท้าที่หนักแน่นของเธอชี้ชัดถึงความเร่งรีบ
อคิราห์รีบยกมือบังแผ่นศิลาไว้ครึ่งหนึ่ง แต่ไม่ทันเสียแล้ว เซราฟิน่าก้าวเข้ามาในวงแสง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาฉายแววระแวงและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเลิกเสื้อคลุมที่ไหล่ขึ้น เผยให้เห็นรอยเปื้อนสีดำที่กำลังลามเลียจากแผ่นหลังขึ้นมาถึงลำคอ รอยสักอักขระประจำตัวที่เคยคมชัด บัดนี้กลับกลายเป็นหยดหมึกที่ดูเหมือนกำลังไหลซึมลงไปในผิวหนังของเธอ
“มันกำลังกินฉัน อคิราห์” เซราฟิน่ากัดฟันพูด น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ความทรงจำเรื่องการฝึกดาบ... เรื่องแม่ของฉัน... ฉันเริ่มจำชื่อพวกเขาลดลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่รอยนี้ขยายตัว”
อคิราห์มองรอยนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตก เขาขยับเข้าไปใกล้เธอ “ใจเย็นๆ เซราฟิน่า ฉันกำลังหาทาง... ฉันเจออะไรบางอย่างที่นี่”
“อะไร? คำสาปเหรอ?” เธอแค่นหัวเราะอย่างขมขื่น “สภาบอกชัดเจนว่าใครที่มีหมึกละลายคือคนบาปที่ทำลายระบบอักขระ พวกเขาต้องถูกเผาเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของคีรีคราม นายก็รู้ว่าอาวุโสคัลลันสั่งการอย่างไร”
อคิราห์ไม่ได้ตอบ เขาชี้ให้เธอเลื่อนตะเกียงมาที่แผ่นศิลาโบราณ “ดูนี่สิ เซราฟิน่า ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา สภาสอนเราว่าอักขระที่ผิดเพี้ยนคือความเสื่อมสลาย คือความผิดพลาดที่ต้องกำจัด แต่ลองดูการเคลื่อนไหวของเส้นสายพวกนี้สิ มันไม่ได้ขยายตัวอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกำลัง ‘จัดระเบียบใหม่’”
เขาลากนิ้วไปตามรอยหมึกที่ดูเหมือนจะไหลวนเป็นวงกลม “ในบันทึกเก่าแก่ที่ถูกสั่งห้าม มีการพูดถึง ‘คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน’ ว่าจะถึงเวลาที่อักขระต้องเปลี่ยนผ่าน เพื่อรอคอยผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต... พวกเขาไม่ได้เรียกมันว่าความตาย แต่เรียกมันว่าการเตรียมพร้อม”
“นายกำลังจะบอกว่า...” เซราฟิน่าขมวดคิ้ว “โรคที่กำลังฆ่าฉันอยู่ คือการเปลี่ยนรูปงั้นเหรอ? มันฟังดูบ้าบอมากนะ!”
“ถ้ามันคือการทำลาย ทำไมอักขระบนศิลานี้ถึงดูมีชีวิตมากกว่าอักขระที่สภาใช้ควบคุมพวกเราล่ะ?” อคิราห์ย้อนถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มมั่นคงขึ้น “อักขระของสภาคือการจารึกเพื่อกักขัง แต่หมึกที่กำลังละลายนี้... มันเหมือนกับการที่หมึกกำลังพยายามหาที่อยู่ใหม่บนผิวหนังของเรา เพื่อสร้างรูปแบบที่ทรงพลังกว่าเดิม”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังถกเถียงกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงโลหะกระทบกันก็ดังมาจากเบื้องบน ตามมาด้วยเสียงตะโกนที่ทรงอำนาจของอาวุโสคัลลันที่สั่งการให้ทหารจารึกเข้ากวาดล้างเขตที่พักอาศัยของผู้ติดเชื้อ
“พวกเขากำลังมา” เซราฟิน่าคว้าด้ามดาบข้างกาย “ถ้าคัลลันรู้ว่านายกำลังตีความโรคนี้ว่าเป็นวิวัฒนาการ เขาจะฆ่านายก่อนที่นายจะได้พิสูจน์มันเสียอีก”
อคิราห์จ้องมองแผ่นศิลาเป็นครั้งสุดท้าย เขารู้ดีว่าความรู้ที่เขาถืออยู่นี้คือดาบสองคม หากเขาอยู่ต่อ เขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ แต่หากเขาหนี เขาจะเสียโอกาสเดียวที่จะช่วยเซราฟิน่าและผู้คนอีกนับพัน
“เราต้องไปจากที่นี่” อคิราห์กล่าวพลางเก็บเศษบันทึกเล็กๆ ที่เขาจดไว้ลงในย่าม “และเราจะไม่อยู่เพื่อรอความตายในที่ราบสูงแห่งนี้”
“แล้วนายจะไปไหน?” เซราฟิน่าถามขณะที่เธอกระชับเสื้อคลุมเพื่อซ่อนรอยเปื้อน
“ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล” อคิราห์ตอบ สายตาของเขามุ่งมั่นไปที่ทางออกที่มืดมิด “ถ้าเราต้องการรู้ว่าหมึกนี้กำลังจะเปลี่ยนเราไปเป็นอะไร เราต้องกลับไปยังจุดเริ่มต้น ที่ที่อักขระแรกถูกเขียนขึ้น”
ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือน แสงสีทองจากอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่คัลลันสร้างขึ้นเพื่อป้องกันเมืองด้านบนเริ่มส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง มันไม่ใช่เสียงแห่งการคุ้มครอง แต่มันคือเสียงของการต่อต้าน อักขระบนเพดานห้องสมุดเริ่มบิดเบี้ยวและไหลมารวมกันเหมือนโคลนที่กำลังเดือด
อคิราห์คว้ามือเซราฟิน่าแล้วออกวิ่งผ่านอุโมงค์แคบๆ ขณะที่เสียงระฆังเตือนภัยของเมืองดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วที่ราบสูงคีรีคราม ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงแสงสีทองที่กำลังพังทลายลงจากการปะทะกันระหว่างระเบียบเก่าและวิวัฒนาการใหม่ที่กำลังจะมาถึง
--- อคิราห์ค้นพบว่าโรคหมึกละลายอาจไม่ใช่การทำลายความทรงจำ แต่เป็นการวิวัฒนาการของอักขระตามคำทำนายโบราณ เขาจึงตัดสินใจพาเซราฟิน่าหลบหนีมุ่งหน้าสู่ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาลเพื่อหาคำตอบ