ตอนที่ 49 — นิยามที่แตกสลายในอ้อมกอดของแก่นแท้
ความเงียบไม่ใช่สิ่งที่ดำรงอยู่จริงในใจกลางแห่งความบิดเบี้ยวนี้ แต่มันคือเสียงอื้ออึงที่เกิดจากการที่ความจริงถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ธาราพยายามหายใจ แต่ลมหายใจของเธอกลับให้สัมผัสเหมือนการสูดเอาเศษแก้วละเอียดและละอองดาวที่เย็นเยียบเข้าสู่ปอด ทุกครั้งที่เธอขยับกาย ร่างกายของเธอจะพร่าเลือนเหมือนภาพวาดที่ถูกหยดน้ำฝนชะล้างจนสีไหลเยิ้ม ปลายนิ้วของเธอไม่ได้มีเพียงเนื้อหนังอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเส้นสายของแสงเรืองรองที่สั่นไหวและรอยแยกสีดำสนิทที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต
เบื้องหน้าของเธอ แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ (Essence of Imperfection) กำลังเต้นตุบตับอยู่ท่ามกลางพายุแห่งมิติ มันไม่ใช่ก้อนพลังงานที่สวยงามสม่ำเสมอ แต่มันคือกลุ่มก้อนของความโกลาหลที่พยายามรักษารูปร่างของตัวเองไว้—มันมีทั้งส่วนที่งดงามดั่งดอกไม้ป่าที่ผลิบานในชั่วพริบตา และส่วนที่เน่าเฟะบิดเบี้ยวเหมือนซากพฤกษาที่ถูกความว่างเปล่ากัดกิน ทว่าในขณะที่ธารากำลังจะเอื้อมมือไปถึง สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าสงครามทั้งปวงก็ปรากฏกายขึ้น
มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ 'สภาวะ' ตัวตนปริศนาที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นแผ่ขยายออกมาจากรอยแยกมิติที่ลึกที่สุด รูปร่างของมันเปลี่ยนแปลงไปตามแรงสั่นสะเทือนของความจริง—บางขณะดูเหมือนเงาทมิฬที่ปกคลุมดวงตะวัน บางขณะดูเหมือนโครงข่ายใยประสาทของจักรวาลที่ถักทอด้วยแสงสีเงิน มันคือสิ่งที่อยู่เหนือกว่าการจัดระเบียบของ Inquisitors และอยู่เหนือกว่าความหิวกระหายของ The Echoes มันคือความจริงดั้งเดิมที่ถูกลืมเลือน ซึ่งกำลังตื่นขึ้นมาเพื่อทวงคืนพื้นที่ที่ถูกรบกวน
“ธารา! อย่าเข้าใกล้!” เสียงของครามตะโกนก้องมาจากทิศทางที่เธอมองไม่เห็น เสียงของเขาฟังดูเหมือนเสียงที่เดินทางผ่านผิวน้ำที่สั่นไหว เธอพยายามจะหันไปมอง แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยกลับทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างของเธอถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น
จากทางทิศเหนือ คลื่นพลังงานสีฟ้าหม่นจากการจัดระเบียบมิติของหน่วย Inquisitors พุ่งเข้ามาเป็นระลอก เครื่องจักรควบคุมมิติของพวกเขาส่งเสียงแหลมสูงบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท แสงเลเซอร์สีขาวบริสุทธิ์พยายามจะ 'เย็บ' พื้นที่ที่แตกสลายนี้ให้กลับมาเป็นระเบียบที่ตายซาก พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่มาเพื่อลบความผิดพลาด—และในสายตาของ Inquisitors ธาราที่กำลังสลายไปคือความผิดพลาดที่ต้องถูกชำระล้าง
ในขณะเดียวกัน The Echoes ก็พุ่งทะยานเข้าใส่เหมือนฝูงมัจฉาในมหาสมุทรแห่งวิญญาณ พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน เป็นเพียงเงาซ้อนทับของความทรงจำที่สูญหาย พวกมันไม่ได้ต้องการทำลายเธอ แต่ต้องการ 'เป็น' เธอ พวกมันพยายามแทรกซึมเข้าไปในรอยแยกของตัวตนที่กำลังพร่าเลือนของธารา เสียงกระซิบของพวกมันดังระงมอยู่ในหัวของเธอ—เป็นเสียงของคนตาย เสียงของป่าที่ถูกเผา และเสียงของตัวเธอเองในเวอร์ชันที่เธอไม่เคยรู้จัก
“ข้า... ไม่ใช่... เศษเสี้ยว...” ธาราเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างเริ่มตอบสนองต่อความกดดันมหาศาล เธอไม่ได้พยายามจะต่อต้านความแตกสลายอีกต่อไป แต่เธอเริ่ม 'ยอมรับ' มัน
เมื่อ Inquisitors ยิงลำแสงจัดระเบียบเข้าใส่ เธอไม่สร้างโล่ที่แข็งแกร่งขึ้นมาป้องกัน แต่เธอปล่อยให้ลำแสงนั้นผ่านร่างของเธอไป โดยการทำให้ตัวตนของเธอในจุดนั้น 'ไม่สมบูรณ์' จนพลังงานเหล่านั้นไม่สามารถหาจุดยึดเกาะเพื่อนิยามความเป็นจริงได้ ลำแสงเหล่านั้นจึงบิดเบี้ยวและแตกกระจายออกเหมือนกระจกที่ถูกทุบ
ทว่าการกระทำนั้นกลับยิ่งทำให้ The Echoes รุมล้อมเธอหนักขึ้น พวกมันเห็นช่องว่างในตัวเธอ และพยายามจะถมช่องว่างนั้นด้วยความว่างเปล่าของพวกมัน ธาราเริ่มรู้สึกว่าความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นดินหลังฝนตก ความอบอุ่นของแสงแดดบนผิวหนัง และใบหน้าของคราม กำลังถูกกระแสพลังงานมหาศาลพัดพาออกไปทีละน้อย
“ธารา! จับมือข้าไว้!” ครามปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติที่บิดเบี้ยว เขาดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววความมุ่งมั่นที่สั่นคลอนไม่ได้ เขาพุ่งเข้ามาหาเธอในจังหวะที่โลกกำลังจะพังทลายลง
แต่ก่อนที่มือของทั้งคู่จะสัมผัสกัน ตัวตนลึกลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นก็ขยับกาย มันไม่ได้โจมตี แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับทำให้ 'กฎ' ของพื้นที่นี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แรงดึงดูดถูกสลับด้าน ความร้อนกลายเป็นความเย็นจัด และเวลาเริ่มไหลเวียนเป็นวงกลมที่ไร้จุดสิ้นสุด
ธาราเห็นภาพนิมิต—เธอเห็นแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่ในฐานะเป้าหมายที่จะต้องไปถึง แต่ในฐานะ 'กระจก' ที่จะสะท้อนความจริงทั้งหมดออกมา หากเธอสัมผัสมันในสภาพที่ตัวตนกำลังแตกสลายเช่นนี้ เธออาจจะไม่ใช่ผู้กอบกู้ แต่จะเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่ทำให้ความจริงทั้งหมดกลายเป็นความโกลาหลที่ไม่อาจหวนคืน
“คราม... ถ้าฉันหายไป... อย่าปล่อยให้ป่ากลายเป็นระเบียบที่ไร้ชีวิต...” เธอพึมพำ คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของมิติที่กำลังถล่มลงมา
ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าที่ไม่ได้มาจากดวงอาทิตย์หรือเครื่องจักร แต่เป็นแสงที่เกิดจากการปะทะกันระหว่าง 'การมีอยู่' และ 'ความว่างเปล่า' ก็ระเบิดออกจากใจกลางแก่นแท้ พลังงานนั้นรุนแรงจนทำให้ทั้ง Inquisitors, The Echoes และตัวตนลึกลับต้องถอยร่นออกไปชั่วขณะ ธาราถูกแรงอัดมหาศาลเหวี่ยงไปข้างหน้า ทะยานเข้าหาแก่นแท้ที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
ในวินาทีที่เธอกำลังจะถึงจุดศูนย์กลาง เธอสัมผัสได้ว่าตัวตนของเธอไม่ได้เพียงแค่แตกสลาย แต่มันกำลังถูก 'เขียนใหม่' โดยพลังที่เหนือกว่า และที่ปลายสายตาของเธอ ท่ามกลางแสงสว่างที่บดบังทุกสิ่ง เธอเห็นบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นกุญแจสำคัญ—แต่ทว่ามันกลับเป็นรูปร่างที่ดูไม่เหมือนสิ่งใดในโลกที่เธอเคยรู้จักเลย
--- ธาราเผชิญหน้ากับวิกฤตตัวตนที่กำลังสลายไปท่ามกลางสงครามสามฝ่ายระหว่าง Inquisitors, The Echoes และตัวตนลึกลับที่ยิ่งใหญ่กว่า ขณะที่เธอกำลังจะเข้าถึงแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ พลังมหาศาลได้เริ่มเขียนนิยามตัวตนของเธอใหม่ในรูปแบบที่คาดไม่ถึง