ตอนที่ 7 — คลื่นซัดท้ายเรือลำใหญ่
“ริน! มัดเชือกเส้นนั้นให้แน่นกว่านี้! ถ้ามันหลุด กระทงสินค้าจะลอยหายไปในปากแม่น้ำ!” เสียงตะโกนของพ่อรินแทบจะถูกกลบหายไปกับเสียงลมมรสุมที่หวีดหวิวผ่านช่องไม้ของเรือนแพ
รินไม่ได้ตอบกลับด้วยคำพูด เธอขบกรามแน่นจนปวดกราม มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักคว้าเชือกป่านเส้นหนาที่เปียกชื้นจนลื่นมือขึ้นมาพาดบ่า แรงเหวี่ยงของเรือลำใหญ่ที่บรรทุกข้าวสารและเครื่องเทศกำลังสู้กับคลื่นที่ซัดเข้าหาตลิ่งอย่างบ้าคลั่ง น้ำในลำคลองสีโคลนขุ่นมัวพุ่งสูงขึ้นจนเกือบถึงขอบไม้กระดานเรือ
“คามิน! จับคานไม้ตรงกราบซ้ายไว้! อย่าให้คลื่นมันงัดใต้ท้องเรือ!” รินตะโกนสั่งคามินที่กำลังพยายามยึดตัวไว้กับกลไกค้ำยันเรือ
คามินมีสีหน้าซีดเผือด มือของเขาที่กำลังขันน็อตเหล็กสั่นเทาเล็กน้อย เขาพยายามบังคับกลไกไม้ที่ใช้สำหรับปรับสมดุลเรือให้คงที่ “ริน! น้ำมันแรงเกินไป กลไกไม้รับแรงกระแทกไม่ไหวแล้ว ถ้าคลื่นลูกต่อไปใหญ่กว่านี้ ไม้ค้ำพวกนี้จะหักเป็นเสี่ยงๆ!”
“อย่าเพิ่งถอดใจ! มัดให้แน่น! พ่อ! เร่งเครื่องยนต์พายท้ายเร็วเข้า!” รินสั่งการด้วยสำเนียงใต้ที่เฉียบขาด เธอไม่ยอมให้ความกลัวมาทำให้จังหวะการทำงานเสียไป
เรือสินค้าลำใหญ่ที่ครอบครัวเธอรับจ้างขนส่งกำลังโยกคลอนไปตามจังหวะของน้ำมรสุมที่ถาโถมเข้ามา ทุกครั้งที่คลื่นยักษ์ซัดเข้าหาลำเรือ รินจะรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก เธอเห็นตะกร้าสินค้าค่อยๆ เลื่อนไถลไปตามพื้นเรือที่เอียงวูบ รินกระโจนเข้าไปใช้ตัวบังสินค้าชิ้นสำคัญไว้ แม้จะทำให้ไหล่ของเธอถลอกจนแสบไปหมด
“ทำไมน้ำถึงขึ้นแรงขนาดนี้ ทั้งที่ลมมรสุมเพิ่งจะเริ่มพัด!” รินพึมพำกับตัวเองขณะที่พยายามดึงเชือกเส้นที่หลุด
เธอนึกถึงบันทึกที่เถาว์เคยเขียนทิ้งไว้ในสมุดเก่าๆ ของครอบครัว 'จงฟังเสียงกระแสน้ำ อย่าฟังเพียงเสียงลม เพราะน้ำจะนำพาความจริงที่ลมซ่อนไว้' คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวขณะที่เธอต้องสู้กับความจริงตรงหน้า
“ริน! ระวัง!” คามินตะโกนสุดเสียง เมื่อคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าที่กราบเรือจนเรือเอียงวูบไปทางขวาจนเกือบจะพลิกคว่ำ
รินคว้าขอบเรือไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงเหวี่ยงทำให้เธอเกือบจะหลุดไปในกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว เธอหันกลับไปมองทิศทางที่น้ำไหล แทนที่จะมองแค่ยอดคลื่นที่โถมเข้ามา เธอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
“พ่อ! หยุดเครื่องแป๊บหนึ่ง!” รินตะโกนเรียกพ่อที่กำลังคุมท้ายเรือ
“จะหยุดทำไมริน! เราต้องรีบเข้าฝั่งก่อนที่น้ำจะท่วมเรือนแพ!” พ่อตะโกนตอบพลางดึงคันบังคับเรือสุดแรง
“น้ำมันไม่ได้มาจากพายุ!” รินตะโกนแทรกขึ้นมา เธอชี้ไปที่ทิศทางของกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวผิดปกติ “ดูนั่นสิ พ่อ! กระแสน้ำมันไม่ได้ไหลตามทิศลมมรสุมเลย ลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่กระแสน้ำมันพุ่งสวนขึ้นมาจากทิศเหนือเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบีบทางน้ำให้มันพุ่งขึ้นมา!”
คามินหยุดมือที่กำลังซ่อมกลไก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้รินแล้วมองตามนิ้วของเธอ “รินพูดถูก... ดูนั่นสิ คลื่นมันไม่ได้แตกเป็นฟองขาวธรรมดา แต่มันเหมือนคลื่นที่ถูกบีบจากช่องแคบๆ ทั้งที่เราอยู่ในพื้นที่ราบลุ่มกว้างขนาดนี้”
รินมองเห็นร่องรอยของน้ำที่หมุนวนเป็นวงกลมขนาดใหญ่ในจุดที่น้ำควรจะนิ่ง มันไม่ใช่พฤติกรรมธรรมชาติของแม่น้ำในฤดูมรสุมที่น้ำควรจะไหลสม่ำเสมอตามแรงโน้มถ่วงและลม
“มันไม่ใช่แค่ลมแรง...” รินพึมพำ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เงาดำทึมของสิ่งก่อสร้างที่อยู่ไกลออกไปตรงต้นน้ำ “มันเหมือนมีคนไปสร้างอะไรบางอย่างขวางทางน้ำไว้ น้ำเลยต้องหาทางระบายผ่านช่องทางที่แคบลงจนเกิดแรงดันมหาศาลแบบนี้”
“นายหัวเดชา...” ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในใจของรินอย่างไม่อาจเลี่ยงได้
ความตึงเครียดในใจของเธอพุ่งสูงขึ้นพอๆ กับระดับน้ำที่กำลังขู่เข็ญเรือของเธออยู่ รินก้มลงมองน้ำที่ไหลเชี่ยวใต้ท้องเรือ เธอไม่ได้เห็นแค่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เธอเห็นร่องรอยของการจงใจบิดเบือนกฎแห่งกระแสน้ำที่บรรพบุรุษเคยสอนไว้
“ริน! คลื่นลูกใหม่กำลังมา!” คามินเตือน
รินไม่ได้ขยับหนี เธอขยับเข้าไปหาคานไม้ที่สั่นระรัว “คามิน! เปลี่ยนจุดค้ำยัน! เราจะไม่สู้กับคลื่นตรงๆ แต่เราจะใช้แรงดันน้ำที่ผิดปกตินี้ช่วยผลักเรือเข้าหาฝั่ง!”
“จะบ้าเหรอริน! นั่นมันเสี่ยงเกินไป!”
“ถ้าไม่ทำ เราก็จมแน่!” รินประกาศกร้าว “เราต้องเรียนรู้ที่จะใช้ประโยชน์จากแรงน้ำที่พวกเขาสร้างขึ้นมา!”
ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากตะเกียงบนเรือนแพที่อยู่ใกล้ๆ ก็วูบไหวแรงตามจังหวะคลื่น และในจังหวะที่คลื่นลูกใหญ่ที่สุดกำลังจะซัดเข้าหาลำเรือ รินสังเกตเห็นวัตถุสีดำขนาดมหึมาลอยล่องอยู่ในกระแสน้ำที่ไหลสวนขึ้นมา มันไม่ใช่ท่อนไม้ แต่มันคือซากของสิ่งก่อสร้างไม้ขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกทำลายจากที่ไหนสักแห่งที่ต้นน้ำ
--- รินและครอบครัวต้องเผชิญกับคลื่นแรงจัดระหว่างขนส่งสินค้าในวันมรสุม จนเธอสังเกตเห็นว่าทิศทางน้ำผิดปกติและไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่เป็นผลจากการสร้างสิ่งกีดขวางทางน้ำของนายหัวเดชา