ตอนที่ 166 — แผนบ้านนกใต้น้ำ
“ลมมันเริ่มเปลี่ยนแล้วนะคามิน” รินพูดพลางขยับหมวกกันแดดให้เข้าที่ ดวงตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆตั้งเค้า “ถ้าจะเริ่มงานต้องรีบหน่อย”
คามินที่กำลังสาละวนกับการผูกเชือกที่ปลายทุ่นลอยตัวของ ‘บ้านนก’ ชนิดพิเศษที่เขาประดิษฐ์ขึ้น พยักหน้าเห็นด้วย “ผมก็คิดอย่างนั้นครับนายหัวริน” เสียงของเขายังคงราบเรียบดังเช่นเคย แม้ว่าบริเวณรอบข้างจะเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของชาวบ้านปลามที่ช่วยกันขนวัสดุอุปกรณ์มาอย่างไม่ขาดสาย “โครงสร้างไม้ที่ออกแบบไว้มันแข็งแรงพอจะรับแรงคลื่นได้ แต่ถ้าเจอคลื่นลมแรงจัดๆ ก็คงต้องหาที่หลบล่ะครับ”
รินยิ้ม พลางยกมือขึ้นกอดอกมองดู ‘บ้านนก’ ที่ลอยอยู่เหนือน้ำ ส่วนบนเป็นเรือนไม้เล็กๆ คล้ายบ้านทรงไทยโบราณ แต่มีส่วนที่ยื่นออกไปคล้ายระเบียง และมีโพรงเล็กๆ รอบตัวเรือน ส่วนด้านล่างนั้นจมอยู่ใต้น้ำ เป็นโครงสร้างไม้ที่เชื่อมต่อกับทุ่นลอยเพื่อความมั่นคง “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก คามิน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เราจะยึดมันไว้กับเสาเข็มที่ปักไว้ตรงนี้แหละ” เธอชี้ไปยังแนวเสาไม้ที่ปักอย่างแน่นหนาอยู่รอบๆ “นี่คือส่วนที่ต้องใช้ความรู้เรื่องกระแสน้ำของพวกเราชาวบ้านปลามจริงๆ”
ชาวบ้านปลามหลายคนกำลังช่วยกันหย่อน ‘บ้านนก’ ขนาดเล็กอื่นๆ ลงน้ำ พวกมันดูคล้ายกับเรือขนาดเล็กที่ลอยคว้าง มีรังนกจำลองติดอยู่ด้านบน และมีช่องให้ปลาเล็กปลาน้อยได้เข้ามาหลบอาศัย “แต่ละหลังต้องห่างกันประมาณห้าเส้นน้ำ” รินตะโกนสั่งการ “เพื่อให้มีพื้นที่หากินของพวกนกแต่ละครอบครัว”
“แล้วเรื่องอาหารล่ะครับนายหัว” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น พลางหยิบตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยปลาเล็กปลาน้อย “จะเอาไปใส่ไว้ที่ไหน”
“ตรงช่องทางเข้าด้านล่างของบ้านนกทุกหลัง จะมีช่องเล็กๆ คามินเขาทำไว้ให้” รินอธิบาย “เราก็จะเอาปลาพวกนี้ไปใส่ไว้ตรงนั้น ส่วนพวกพันธุ์พืชน้ำที่ช่วยเพิ่มออกซิเจนในน้ำและเป็นแหล่งอาหารของแพลงก์ตอน เราก็เอาไปปลูกไว้รอบๆ โครงสร้างด้านล่างด้วย”
เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ชี้ชวนให้ชาวบ้านดู “เห็นไหมว่าทำไมต้องทำแบบนี้” เธอถาม “ปลาเล็กปลาน้อยก็มีที่อยู่อาศัย นกก็มีที่ทำรัง แล้วพอมีนกเยอะๆ ก็จะดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาดูนก มาชมวิถีชีวิตพวกเรา”
“นี่แหละที่เรียกว่า ‘การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ’ ที่นายหัวพูดถึง” คามินเสริม พลางเอามือลูบไปตามโครงสร้างไม้ของ ‘บ้านนก’ หลังใหญ่ “มันไม่ใช่แค่การเอาบ้านไปตั้งๆ แล้วจบ แต่มันคือการสร้างระบบนิเวศใหม่ให้กลับมาสมบูรณ์ แล้วเราก็ได้ประโยชน์จากการท่องเที่ยวไปด้วย”
“ใช่แล้ว” รินเห็นด้วย “พวกนักท่องเที่ยวที่มาจากเมืองใหญ่ เขาไม่ได้อยากมาเห็นแค่คลองที่เราใช้เดินทางหรอก เขาอยากมาเห็นธรรมชาติที่แท้จริง มาเห็นนกนานาชนิด มาเห็นชีวิตชาวบ้านปลามที่เราอยู่ร่วมกับสายน้ำอย่างกลมกลืน” เธอหันไปมองนายหัวเดชาที่ยืนนิ่งอยู่บนเรือขุดขนาดใหญ่ที่จอดเทียบท่าอยู่ไม่ไกล “ซึ่งมันก็ตรงข้ามกับสิ่งที่กลุ่มทุนอยากจะทำกับที่นี่”
นายหัวเดชาเดินลงมาจากเรือขุดของเขา ใบหน้าเรียบเฉยจนอ่านไม่ออก “เป็นโครงการที่น่าสนใจดีนะคุณริน” เขากล่าวเสียงนุ่ม “แต่ผมว่ามันคงจะลำบากไปหน่อยนะ”
รินหันไปเผชิญหน้ากับเขา “ลำบากตรงไหนครับนายหัว” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย “ก็แค่การสร้างบ้านให้เพื่อนของเราอย่างนกไงครับ”
“บ้านนกน่ะทำได้” นายหัวเดชาสบตาเธอ “แต่ลำคลองสายนี้” เขาผายมือไปยังเส้นทางหลักที่ตัดผ่านหมู่บ้าน “มันควรจะเป็นเส้นทางสายหลักของโลก ไม่ใช่ที่สำหรับเลี้ยงนก”
“เส้นทางสายหลักของโลกมันควรจะเป็นเส้นทางที่ทุกคนเข้าถึงได้สิครับนายหัว” รินสวนกลับทันควัน “ไม่ใช่เส้นทางที่ถูกปิดกั้นไว้เพื่อผลประโยชน์ของคนเพียงไม่กี่คน”
“แต่นั่นคือการพัฒนา” นายหัวเดชาพูดเสียงเนิบนาบ “การสร้างเขื่อน ปิดกั้นทางน้ำ มันจะทำให้การค้าสะดวกขึ้น ย่นระยะเวลาการเดินทาง แล้วก็จะนำความเจริญมาสู่ที่นี่”
“ความเจริญที่ว่านั่น มันจะมาพร้อมกับการทำลายระบบนิเวศที่เราสร้างมาทั้งชีวิตเลยนะครับ” รินรู้สึกถึงความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “แล้วนกที่เคยมีเยอะๆ ล่ะครับ พวกมันจะไปอยู่ที่ไหน”
“นกก็ย้ายถิ่นฐานไปที่อื่นได้” นายหัวเดชาตอบอย่างไม่ใยดี “แต่มนุษย์เราต้องอยู่รอด”
“แต่นี่คือบ้านของเราครับนายหัว!” เสียงรินเริ่มดังขึ้น “เราจะยอมให้ใครมาทำลายมันไม่ได้!”
ทันใดนั้นเอง คามินก็ตะโกนขึ้น “นายหัว! ดูนั่น!”
ทุกคนหันไปมองตามเสียงของคามิน ที่มุมปากคลองมีเงาสะท้อนของเรือขุดขนาดมหึมาลำหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาใกล้ มันคือเรือขุดของนายหัวเดชาลำที่ใหญ่กว่าที่เคยเห็น ลำเรือสีดำทะมึนสะท้อนแสงแดดที่เริ่มอ่อนแรง ใบพัดขนาดใหญ่หมุนคว้างอยู่ด้านหลังส่งเสียงคำรามดังไปทั่วบริเวณ “มันกำลังจะเข้ามาปิดกั้นทางน้ำ!” คามินร้องบอกด้วยความตกใจ
“ไม่ยอมให้ทำ!” รินตะโกนสุดเสียง เธอรีบวิ่งไปยัง ‘บ้านนก’ หลังใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด “พวกเราต้องหยุดมัน!”
ชาวบ้านปลามหลายคนพากันวิ่งตามเธอไป บางคนหยิบเอาเครื่องมือที่พอจะหาได้มาถือไว้ในมือ เพื่อเตรียมป้องกันบ้านเกิดของตนเอง รินกระโดดขึ้นไปบนระเบียงของ ‘บ้านนก’ มองดูเรือขุดลำใหญ่ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใบพัดของมันเริ่มสาดน้ำกระจายเข้าหาฝั่ง
“พวกเราต้องทำอะไรสักอย่าง!” เธอพูดกับคามินที่ตามขึ้นมา “เรามีเวลาไม่มากแล้ว!”
คามินมองไปที่โครงสร้างไม้ของ ‘บ้านนก’ ที่เขาสร้างขึ้นอย่างตั้งใจ “ผมมีไอเดียครับนายหัว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเยือกเย็น “แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย”
“เวลาไหนเล่า!” รินแทบจะกรีดร้อง “ดูสิ! มันเข้ามาใกล้ขนาดนี้แล้ว!”
“เราจะใช้ ‘บ้านนก’ นี่แหละครับ” คามินพูดพลางชี้ไปยังโครงสร้างใต้น้ำของ ‘บ้านนก’ “มันอาจจะเล็กไปหน่อย แต่มันอาจจะพอถ่วงเรือขุดลำเล็กของนายหัวได้”
“ถ่วงเรือ?” รินขมวดคิ้ว “แต่เรามี ‘บ้านนก’ แค่ไม่กี่หลังเองนะ”
“เรามี ‘บ้านนก’ ที่ลอยอยู่เต็มไปหมดนี่ครับ” คามินยิ้มบางๆ “แล้วที่สำคัญ…” เขาหยุดนิดหนึ่ง รวบรวมสมาธิ “ถ้าเราสามารถทำให้มัน… ‘พันกัน’ ได้…”
รินมองไปยังกังหันลมที่คามินเพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ซึ่งตอนนี้กำลังหมุนด้วยแรงลมที่เพิ่มขึ้น “พันกัน?” เธอทวนคำ
“ใช่ครับ” คามินยืนยัน “เราจะใช้สายเคเบิลที่ผมเตรียมไว้ เพื่อเชื่อมต่อ ‘บ้านนก’ ทุกหลังเข้าด้วยกัน แล้วดึงมันเข้าไปพันกับใบพัดของเรือขุดลำนั้น”
“แล้ว… ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ?” รินถามอย่างกังวล
“ถ้าไม่ได้ผล…” คามินตอบอย่างใจเย็น “อย่างน้อยเราก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเราพยายามถึงที่สุด”
ทันใดนั้นเอง เสียงใบพัดของเรือขุดลำใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดังกว่าเดิมมาก ก้อนน้ำขนาดใหญ่สาดกระเซ็นเข้าใส่ ‘บ้านนก’ จนสั่นคลอน รินมองเห็นเศษไม้และวัสดุต่างๆ ที่ลอยมาตามน้ำเริ่มเข้ามาใกล้ “พวกเราต้องลงมือทำเดี๋ยวนี้!” เธอตะโกนบอกคามิน
คามินพยักหน้า เขากระโจนลงจาก ‘บ้านนก’ ไปยังทุ่นลอยด้านล่าง แล้วเริ่มจัดการกับสายเคเบิลที่เตรียมไว้ รินมองดูเรือขุดลำนั้นที่กำลังเคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าแผนของคามินจะสำเร็จหรือไม่ แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือเธอต้องปกป้องบ้านหลังนี้ให้ได้
“คุณรินครับ!” เสียงชาวบ้านคนหนึ่งดังมาจากด้านล่าง “นายหัวเดชากำลังส่งคนลงมา!”
รินหันไปมอง เห็นคนของนายหัวเดชาหลายคนกำลังพายเรือเล็กๆ ออกมาจากเรือขุดลำใหญ่ มุ่งหน้ามายัง ‘บ้านนก’ ของพวกเขา “เราต้องรีบกว่านี้!” เธอพูดกับตัวเองพลางก้มลงไปช่วยคามินผูกสายเคเบิล
“ผมว่า… เรามีโอกาสครับ” คามินพูดขณะที่กำลังผูกปมสุดท้าย “ถ้าเราทำมันให้เร็วพอ”
“เร็วแค่ไหนกัน?” รินถามอย่างกระวนกระวาย
“ไม่เกิน… สองก้านธูป” คามินตอบ “ถ้าเราทำสำเร็จ เราก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะจัดงาน ‘บ้านนก’ ของเรา”
ในที่สุด แผนการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศก็พร้อมที่จะถูกนำไปใช้จริง แต่มันจะสำเร็จได้หรือไม่ คงต้องขึ้นอยู่กับความสามารถในการเอาชนะอุปสรรคตรงหน้าเสียก่อน
--- รินและคามินกำลังลงมือสร้าง ‘บ้านนก’ เพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศของบ้านปลาม แต่ถูกนายหัวเดชาขัดขวางด้วยการส่งเรือขุดเข้ามาเพื่อปิดกั้นทางน้ำ ทั้งสองจึงต้องใช้ ‘บ้านนก’ และสายเคเบิลเพื่อหาทางถ่วงเรือขุดก่อนที่มันจะเข้ามาทำลายทุกอย่าง