ตอนที่ 157 — ใบพัดใต้กระแสน้ำ
“นี่มันเกินกว่าที่ข้าคาดไว้จริงๆ” คามินพึมพำ พลางยกแผ่นไม้ที่เคลือบสารกันน้ำขึ้นมาพิจารณา ลวดลายของเสี้ยนไม้นั้นซับซ้อนราวกับแผนผังของเมืองโบราณ เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงขัดมันจนผิวเรียบเนียนไร้ที่ติ มันเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างหลักที่จะค้ำจุนแกนหมุนของใบพัดใต้ผิวน้ำ การออกแบบนี้จำลองมาจากรังต่อทะเลที่รินเคยเก็บมาให้เขาดู ความซับซ้อนของรวงผึ้งที่ต่อกันอย่างลงตัวคือแรงบันดาลใจในการสร้างโครงสร้างที่แข็งแรงแต่ก็เบาพอที่จะลอยตัวได้
“นายหัวเดชากำลังจะมาที่นี่ ริน” เสียงรินดังลอดมาตามสายลมที่พัดโชยเอื่อยๆ จากแผงประตูที่เปิดแง้ม “ข้าไม่ชอบท่าทางของพวกนั้นเลย สายตาที่มองมามันเหมือนกับจะกวาดทุกอย่างให้หายไปจากผิวน้ำ”
คามินถอนหายใจ เขาหันกลับมามองใบพัดเหล็กที่กำลังจะติดตั้ง “ข้ารู้ ข้ากำลังเร่งให้เต็มที่ที่สุดแล้ว” เขากล่าว พลางยกเครื่องมือวัดระดับขึ้นมาทาบกับแกนหมุน “ระบบปุ๋ยหมักของเราน่ะยอดเยี่ยมแล้ว แต่ถ้าไฟฟ้าดับขึ้นมากลางดึก ปัญหามันจะลามไปหมด”
“เรื่องนกก็เหมือนกัน” รินกล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ข้าสังเกตมาหลายวันแล้ว นกนางแอ่นที่เคยบินเป็นฝูงใหญ่ๆ หายไปไหนหมด? เมื่อก่อนมันเต็มฟ้าไปหมดเลยนะคามิน พอเห็นแค่ไม่กี่ตัว ข้าก็ใจคอไม่ดี”
คามินวางเครื่องมือลง เดินไปยืนข้างรินที่ชานเรือนเล็กๆ ของเขา “เรื่องนั้นข้าก็เป็นห่วง แต่ตอนนี้เราต้องมีไฟก่อน ถึงจะทำอย่างอื่นต่อได้” เขาเหลือบมองไปยังลำคลองหลักที่เรือของนายหัวเดชาเพิ่งแล่นผ่านไปเมื่อไม่นานมานี้ “พวกนั้นคงจะมาสำรวจพื้นที่อีกครั้ง ยิ่งพวกมันเห็นว่าเราพัฒนาอะไรขึ้นมาได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากจะปิดกั้นทางน้ำของเรามากขึ้นเท่านั้น”
“แล้วเราจะทำยังไง?” รินถาม ดวงตาของเธอฉายแววไม่สบายใจ “เรามีแค่ระบบกรองน้ำและเครื่องปั่นไฟเก่าๆ เท่านั้นเอง”
“นั่นคือเหตุผลว่าทำไมข้าถึงต้องสร้างนี่” คามินชี้ไปยังโครงสร้างไม้ที่กำลังจะติดตั้ง “นี่คือระบบผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ ข้าได้แรงบันดาลใจมาจากวิธีการที่พวกปลาเรืองแสงหาอาหารในน้ำลึก”
รินขมวดคิ้ว “ปลาเรืองแสง? มันเกี่ยวอะไรกับการผลิตไฟฟ้า?”
“หลักการของมันคือการใช้กระแสลมในการสร้างคลื่น และใช้คลื่นนั้นในการขับเคลื่อนสิ่งมีชีวิตให้เคลื่อนที่” คามินอธิบาย “ข้าก็เลยคิดว่า ถ้าเราสามารถสร้างใบพัดที่หมุนได้ด้วยแรงของกระแสน้ำอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด มันก็น่าจะสร้างพลังงานได้มากพอ”
เขาอธิบายต่อถึงการออกแบบใบพัดที่โค้งรับกับทิศทางการไหลของน้ำ และการใช้แกนหมุนที่ทำจากโลหะผสมพิเศษที่ทนทานต่อการกัดกร่อนของน้ำเค็ม “ข้าใช้วัสดุที่หาได้แถวนี้ทั้งหมด แม้กระทั่งเปลือกหอยที่นำมาบดละเอียดแล้วผสมกับเรซิน ทำให้มันแข็งแรงเป็นพิเศษ”
“แล้วถ้ากระแสน้ำอ่อนลงล่ะ?” รินถามด้วยความเป็นห่วง “ช่วงน้ำลง เราจะทำยังไง?”
“นั่นคือส่วนที่ท้าทายที่สุด” คามินยอมรับ “ข้าได้ออกแบบระบบที่สามารถปรับมุมของใบพัดได้โดยอัตโนมัติ เมื่อกระแสน้ำเปลี่ยนทิศทางหรืออ่อนกำลังลง ใบพัดก็จะปรับมุมของมันให้รับกับกระแสได้ดีที่สุด คล้ายๆ กับการที่ใบเรือปรับตามลม”
เขาใช้เวลานานหลายวันในการคำนวณแรงดันน้ำและทิศทางการไหลที่แม่นยำที่สุดของลำคลองสายนี้ เขาลงไปสำรวจใต้น้ำด้วยตัวเองหลายครั้ง ใช้ตาข่ายดักจับเศษไม้และตะกอนเพื่อศึกษาลักษณะการไหลของน้ำ เขาสังเกตการณ์พฤติกรรมของฝูงปลาและสัตว์น้ำอื่นๆ เพื่อทำความเข้าใจธรรมชาติของกระแสน้ำในบริเวณนี้
“ข้าได้ศึกษา ‘คำทำนายแห่งดวงดาว’ ที่พวกหมอผีริมน้ำเล่าขานมา” คามินกล่าวเสียงเบา “พวกเขาบอกว่าจะมีราชินีองค์หนึ่งที่จะมาจุติเพื่อรวมโลกเป็นหนึ่ง เดียวกัน นั่นคืออลิซ… ข้าไม่รู้ว่าเรื่องนั้นจริงหรือไม่ แต่ข้าเชื่อในพลังของธรรมชาติ ข้าเชื่อว่าถ้าเราสามารถอยู่ร่วมกับมันได้ เราก็จะแข็งแกร่งขึ้น”
รินมองไปยังใบพัดที่อยู่ตรงหน้าเธอ มันดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหวัง “ถ้ามันใช้ได้จริง มันจะเป็นประโยชน์กับพวกเรามากเลยนะคามิน”
“ข้าก็หวังอย่างนั้น” คามินยิ้ม “ลองนึกภาพดูสิ ถ้าเราสามารถผลิตไฟฟ้าได้เอง โดยไม่ต้องพึ่งพิงพวกพ่อค้าจากภายนอก เราก็มีอำนาจต่อรองมากขึ้น”
เขาหันไปหยิบเครื่องมือช่างอีกครั้ง “เอาล่ะ! ได้เวลาติดตั้งแล้ว”
คามินกับรินช่วยกันนำใบพัดขนาดใหญ่ลงไปติดตั้งในลำคลอง โดยใช้เชือกและรอกที่เตรียมไว้ การติดตั้งเป็นไปอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เนื่องจากกระแสน้ำที่ไหลแรงเป็นอุปสรรค แต่ด้วยความร่วมมือของทั้งสองคน ใบพัดก็ถูกยึดเข้ากับโครงสร้างใต้ผิวน้ำได้อย่างมั่นคง
เมื่อการติดตั้งเสร็จสิ้น คามินก็เริ่มตรวจสอบระบบเชื่อมต่อสายไฟ “เอาล่ะ ริน! พร้อมหรือยัง?”
รินพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “พร้อมแล้ว!”
คามินหมุนสวิตช์หลัก…
ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสีขาวนวลจากหลอดไฟที่ติดตั้งอยู่บนเรือนแพของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา! ใบพัดที่อยู่ใต้น้ำเริ่มหมุนอย่างต่อเนื่อง สร้างพลังงานที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความมีชีวิตชีวา
“สำเร็จแล้ว!” รินร้องออกมาด้วยความดีใจ
คามินมองดูมาตรวัดพลังงานที่เริ่มขยับขึ้นอย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา “มันใช้งานได้จริงๆ!”
“ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” รินกล่าว พลางเดินสำรวจไปรอบๆ เรือนแพที่ตอนนี้สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ “เรามีไฟฟ้าใช้แล้ว!”
“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น” คามินกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “พลังงานจากกระแสน้ำนี้ จะเป็นเครื่องมือสำคัญของเราในการต่อสู้กับพวกทุนนิยมต่างถิ่น”
แต่แล้ว เสียงเครื่องยนต์เรือที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จากลำคลองหลัก ก็ดังเข้ามาขัดจังหวะความสุขของทั้งสอง… แสงไฟจากเรือรบขนาดใหญ่ของนายหัวเดชา ส่องสว่างเข้ามายังเรือนแพของพวกเขา…
“ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะมาเร็วกว่าที่คิด” คามินกล่าวเสียงเครียดขึ้นเล็กน้อย
รินมองออกไปนอกลำคลองด้วยความกังวล “ข้าหวังว่าระบบนี้จะแข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนะ”
ขณะที่เรือรบของนายหัวเดชาค่อยๆ แล่นเข้ามาใกล้ ใบพัดใต้กระแสน้ำก็ยังคงหมุนอย่างไม่หยุดยั้ง ส่งพลังงานอันบริสุทธิ์ออกมา…
--- คามินประสบความสำเร็จในการสร้างระบบผลิตไฟฟ้าจากกระแสน้ำ โดยใช้หลักการทางธรรมชาติมาประยุกต์ใช้ ทำให้เรือนแพของเขามีแสงสว่างใช้ แต่ขณะเดียวกัน เรือรบของนายหัวเดชาก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกระทันหัน ทำให้บรรยากาศเริ่มตึงเครียด