ตอนที่ 2 — เส้นทางแห่งดวงดาว
แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหมอกที่ปกคลุมยอดเขาสูง ลอยละล่องไปตามสายลมที่พัดผ่านช่องเขา เผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามของหุบผาวิญญาณ บ้านเกิดของไพลิน อากาศเย็นสบายยามรุ่งอรุณยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้แห้งที่ถูกลมพัดปลิวว่อน ไพลินยืนอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน มือข้างหนึ่งกุมขลุ่ยวิญญาณที่ทำจากไม้เนื้ออ่อนของต้นธาราอันศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น มืออีกข้างลากสัมผัสกรวดหินที่กร่อนไปตามกาลเวลา จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความหวัง ความกลัว และความมุ่งมั่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้น
“เจ้าแน่ใจแล้วหรือไพลิน?” เสียงของย่าซาลาห์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง น้ำเสียงของผู้อาวุโสแห่งเผ่าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงระคนความภาคภูมิใจ “เส้นทางแห่งดวงดาวนั้นไม่ใช่ที่สำหรับคนอ่อนแอ”
ไพลินหันกลับไปมองย่าของเธอ ใบหน้าของย่าซาลาห์มีริ้วรอยแห่งกาลเวลาประทับอยู่ แต่ดวงตายังคงฉายแววเฉลียวฉลาดและอบอุ่น “หนูแน่ใจค่ะย่า” เธอตอบเสียงหนักแน่น พลางยกขลุ่ยวิญญาณขึ้นแนบแก้ม “หนูต้องไป หนูต้องหาเพลงแห่งการเยียวยาให้เจอ”
ย่าซาลาห์พยักหน้าช้าๆ “พ่อของเจ้าฝากความหวังไว้ที่เจ้า และข้าก็เช่นกัน” เธอเอื้อมมือที่เหี่ยวย่นแต่ยังคงแข็งแรงไปวางบนไหล่ของไพลิน “จงจำไว้ว่าเสียงเพลงไม่ใช่เพียงแค่โน้ตที่เรียงร้อย แต่คือจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงเรากับอดีตและอนาคต จงฟังเสียงของหัวใจเจ้าให้ดี และอย่ากลัวที่จะร้องเพลงในแบบของเจ้าเอง”
คำพูดของย่าซาลาห์ปลุกเร้าความมั่นใจในตัวไพลินให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เธอจำได้ดีถึงวันที่พ่อของเธอจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหินสลักโบราณและคำสั่งเสียสุดท้ายให้เธอตามหาบทเพลงแห่งการเยียวยา ซึ่งเป็นบทเพลงเดียวที่เชื่อกันว่าสามารถรักษาโรคประหลาดที่กำลังลุกลามไปทั่วหุบผาวิญญาณ โรคที่พรากผู้คนอันเป็นที่รักไปทีละคน รวมถึงพ่อของเธอด้วย
“หนูจะทำค่ะย่า” ไพลินกล่าว ย่าซาลาห์ยิ้มบางๆ พลางหยิบถุงผ้าเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ส่งให้ไพลิน “ข้างในนี้มีสมุนไพรแห้งบางส่วน และหินนำโชคที่ยายของเจ้าเคยใช้เวลาเดินทาง” ไพลินรับถุงผ้ามาด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะย่า”
เมื่อกล่าวลาผู้อาวุโสแล้ว ไพลินก็หันหลังให้กับหมู่บ้านที่เธอเติบโตมา มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ทอดตัวยาวไกลไปตามเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้โบราณ แผ่นหินสลักที่พ่อของเธอมอบให้เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดถูกเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าหนังใบเก่า สัญลักษณ์ต่างๆ ที่สลักอยู่บนนั้นดูเหมือนจะส่องแสงเรืองรองจางๆ เมื่อต้องกับแสงแดดยามเช้า ซึ่งไพลินเชื่อว่าเป็นสัญญาณที่นำทางเธอไปสู่ 'เส้นทางแห่งดวงดาว' สถานที่ลึกลับที่ถูกกล่าวขานในตำนานว่าเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์กับโลกแห่งจิตวิญญาณ
การเดินทางในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น ไพลินก้าวเดินไปตามทางที่เคยมีคนเดินผ่านไปมา ท่ามกลางเสียงร้องของนกป่านานาชนิดและเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลม เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเต็มที่ พลางฮัมเพลงสั้นๆ ที่คุ้นเคยออกมาจากลำคอ แต่เมื่อยิ่งเข้าสู่ป่าลึก ทางเดินก็ยิ่งแคบลงและรกทึบ สัญญาณของหมู่บ้านค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ถูกเจือด้วยเสียงแปลกประหลาดที่ดังมาจากพงหญ้า บ้างก็เหมือนเสียงกระซิบกระซาบ บ้างก็เหมือนเสียงหอบหายใจของสัตว์ป่าที่ไม่คุ้นเคย
“นี่สินะ เส้นทางแห่งดวงดาว” ไพลินพึมพำกับตัวเอง แม้จะรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงเล็กน้อย แต่ความมุ่งมั่นที่จะค้นหา 'เพลงแห่งการเยียวยา' ก็มีมากกว่า เธอหยิบขลุ่ยวิญญาณขึ้นมาบรรเลงเพลงสั้นๆ บทหนึ่ง เพลงที่มารดาของเธอเคยสอน เพลงแห่งการอวยพรให้ปลอดภัย เพลงนั้นลอยละล่องไปในอากาศ ราวกับจะส่งสารไปถึงผืนป่าแห่งนี้ ขอให้การเดินทางของเธอเป็นไปโดยสวัสดิภาพ
เมื่อเดินไปได้สักพัก แผ่นหินสลักในกระเป๋าของเธอก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ไพลินรีบหยิบมันออกมาดู สัญลักษณ์บางตัวบนแผ่นหินส่องแสงสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะๆ ทิศทางของแสงนำพาเธอให้เลี้ยวออกจากทางเดินปกติ เข้าสู่ป่าทึบที่ดูเหมือนจะไม่มีใครเคยย่างกรายมาก่อน ต้นไม้ที่นี่มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้มจนแทบมองไม่เห็นเปลือกไม้ กิ่งก้านที่ยื่นระโยงระยางลงมาเหมือนแขนของยักษ์โบราณกำลังโอบล้อมเธอไว้
ทันใดนั้นเอง เสียงหอบหายใจที่เคยได้ยินเมื่อครู่ก็ดังขึ้นใกล้ๆ ไพลินรีบชักขลุ่ยวิญญาณออกมาถือไว้ในท่าเตรียมพร้อม ร่างของสัตว์คล้ายกวางแต่มีขนาดใหญ่กว่าปกติหลายเท่า และมีขนสีเงินยวงเปล่งประกายราวกับแสงจันทร์ ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า ดวงตาของมันสีฟ้าเข้มเป็นประกายราวกับดวงดาวที่สุกสกาวบนท้องฟ้า มันจ้องมองมาที่ไพลินอย่างสงบนิ่ง ไม่แสดงท่าทีคุกคามใดๆ
“เจ้า… เจ้าคือผู้ที่จะตามหาเส้นทางแห่งดวงดาวอย่างนั้นหรือ?” เสียงของมันดังขึ้นในหัวของไพลิน ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ส่งตรงมายังจิตใจ เป็นภาษาโบราณที่เธอไม่เคยได้ยิน แต่กลับเข้าใจได้อย่างน่าประหลาด
ไพลินตกใจจนแทบสิ้นสติ แต่นึกถึงคำสอนของย่าซาลาห์ “อย่ากลัวที่จะร้องเพลงในแบบของเจ้าเอง” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบกลับไปในความคิด “ใช่ ข้าคือไพลิน ข้ามาตามหา… เพลงแห่งการเยียวยา”
สัตว์วิเศษตัวนั้นเอียงคอเล็กน้อย “บทเพลงนั้น… เป็นสิ่งล้ำค่าที่ถูกซ่อนเร้นไว้ ณ จุดที่แสงดาวสาปสูญ แต่เส้นทางนั้น… เต็มไปด้วยบททดสอบ” มันก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า “หากเจ้าแน่วแน่จริง จงเดินตามข้ามา ข้าจะนำเจ้าไปยังจุดแรกของเส้นทาง”
ไพลินมองตามร่างที่เปล่งประกายของสัตว์วิเศษอย่างไม่ลังเล เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ไม่คาดฝันมากมาย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยเสียงเพลงในหัวใจ และขลุ่ยวิญญาณคู่ใจที่อยู่ในมือของเธอ แผ่นหินสลักในมือของเธอสั่นไหวอีกครั้ง พร้อมกับสัญลักษณ์ที่สว่างวาบขึ้นเป็นจังหวะ เหมือนกำลังบอกให้เธอไปต่อ การเดินทางที่แท้จริงของ 'เส้นทางแห่งดวงดาว' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้การนำทางของสิ่งมีชีวิตลึกลับแห่งพงไพร และตำนานโบราณที่กำลังจะถูกเปิดเผย
ขณะที่ไพลินก้าวตามสัตว์วิเศษตัวนั้นเข้าไปในป่าลึก แสงแดดที่เคยส่องผ่านใบไม้ก็เริ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงเรืองรองจางๆ จากพืชพรรณต่างๆ ที่ดูเหมือนจะมีชีวิต และจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยผลึกแร่หลากสีสัน ภาพเบื้องหน้าคืออุโมงค์ที่เกิดจากรากไม้ขนาดมหึมาประสานกันเป็นซุ้มประตู ส่องประกายราวกับประดับด้วยอัญมณีธรรมชาติ “นี่คือจุดเริ่มต้น” เสียงในหัวของสัตว์วิเศษดังขึ้น “จงเตรียมใจให้พร้อม… เพราะบททดสอบที่แท้จริงกำลังจะมาถึง” ไพลินกัดริมฝีปากแน่น กลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พลังที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันทั้งน่าเกรงขามและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน เธอเหลือบมองแผ่นหินสลักในมืออีกครั้ง สัญลักษณ์บนนั้นตอนนี้ส่องสว่างเจิดจ้าจนแทบมองไม่เห็นเนื้อหิน ราวกับจะบอกว่าเธอมาถูกทางแล้ว แต่ก็เตือนว่าการเดินทางนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด
ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของหุบผาวิญญาณ ท่ามกลางกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่ริมลำธารที่ไหลเชี่ยว ชายชรานามว่า ‘หลง’ ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังจำบทเพลงโบราณบางส่วนได้ กำลังนั่งขัดหินบดสมุนไพรอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “โรคระบาดกำลังลุกลามเร็วเกินไป” เขาพึมพำกับตัวเอง “หากเพลงแห่งการเยียวยายังไม่ปรากฏ… หุบเขาของเราจะต้องสาบสูญไป” เขามองไปยังทิศทางที่ไพลินเพิ่งจากไป แววตาฉายแววแห่งความหวังริบหรี่ “ขอให้ดวงดาวนำทางเจ้า ไพลิน… ขอให้เจ้าค้นพบสิ่งที่พวกเราตามหา”
--- ไพลินเริ่มต้นการเดินทางตามหา 'เพลงแห่งการเยียวยา' ไปยัง 'เส้นทางแห่งดวงดาว' ตามเบาะแสจากแผ่นหินสลักของพ่อ เธอได้รับความช่วยเหลือจากสัตว์วิเศษลึกลับที่นำทางเธอไปยังจุดแรกของเส้นทาง ซึ่งเป็นการเปิดประตูสู่บททดสอบที่ท้าทายยิ่งกว่าเดิม