ตอนที่ 74 — เสียงร่ำไห้ของแก้วทราย
ความเงียบเข้าครอบงำราวกับผืนผ้าห่มหนาทึบที่ไร้ซึ่งช่องว่าง ไม่มีความรู้สึกใดหลงเหลืออยู่ ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิต กานต์ลืมตาขึ้น ความว่างเปล่าสีดำสนิทโอบล้อมเขาไว้ราวกับเป็นผืนทะเลที่ไร้จุดสิ้นสุด ร่างกายของเขาที่เคยเป็นแก้วทรายบอบบาง บัดนี้กลับมีความแข็งแกร่งทว่าเปราะบางยิ่งกว่าเดิม แสงสีทองจางๆ ที่เคยส่องประกายทั่วร่างได้เลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเย็นเฉียบที่แทรกซึมเข้าไปทุกอณู
เขาจำได้เพียงเศษเสี้ยวของภาพเหตุการณ์ครั้งสุดท้าย การปะทะอันรุนแรงกับอักขระแห่งความเงียบ เซนอสที่ถูกกระชากหายไปในพายุหมุน และตัวเขาเองที่ถูกเหวี่ยงกระเด็นเข้ามาในความว่างเปล่านี้
"เซนอส…" เสียงของเขาแหบแห้ง บอบบางจนแทบจะจมหายไปในความเงียบ เขาพยายามขยับแขนขา แต่กลับรู้สึกได้ถึงแรงเฉื่อยที่หนักอึ้งราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวต้องใช้พลังมหาศาล
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงที่เขาคุ้นเคย เสียงที่เคยนำทางเขามาตลอด เสียงกระซิบที่แฝงมากับสายลมแห่งความว่างเปล่า
‘อิสระ… จงโอบรับอิสระ…'
มันคือเสียงเดียวกับที่เคยนำทางเขามายัง ‘อารยันนครแห่งความทรงจำ’ แต่คราวนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและว่างเปล่ากว่าเดิม ราวกับเสียงสะท้อนจากหลุมดำที่ไร้จุดจบ
กานต์รวบรวมสติที่กระจัดกระจายเข้าหากัน เขาต้องหาทางออกไปจากที่นี่ ต้องตามหาแกนเสียงดนตรีแห่งทรายอีกครั้ง เพื่อสร้างเสียงเพลงแห่งการดำรงอยู่ และที่สำคัญที่สุด คือต้องตามหาเซนอส
เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ ความทรงจำเกี่ยวกับอารยันนคร สภาพที่กลายเป็นเมืองผลึกแก้วอันงดงามแต่ไร้ชีวิตชีวา ผู้กวาดล้างจังหวะที่พยายามกำจัดทุกสิ่งให้สมบูรณ์แบบ หอคอยแห่งเสียงสะท้อนที่เต็มไปด้วยอักขระโบราณ และเซนอส… ใบหน้าของเพื่อนรักที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มอันอบอุ่น
ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แล่นผ่านร่างของเขา ผิวหนังที่เป็นผลึกแก้วเริ่มแตกร้าว ปรากฏเป็นเส้นสายสีดำที่คืบคลานไปทั่ว ราวกับอักขระแห่งความเงียบกำลังพยายามกลืนกินตัวตนที่เหลืออยู่ของเขาอีกครั้ง
‘ความทรงจำ… คือไวรัส… เป็นสิ่งผิดปกติ… ต้องถูกกำจัด…' เสียงกระซิบดังขึ้นในหัว ชัดเจนและเย็นชา
กานต์กัดฟันแน่น เขาไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก เขาเคยสลักอักขระแห่งการคงอยู่ของตนเองมาแล้วครั้งหนึ่ง และเขาจะทำมันอีกครั้ง
เขาหลับตาลงอีกครั้ง พยายามนึกถึงความรู้สึกที่แท้จริง ความเจ็บปวดของการสูญเสีย ความโหยหาต่ออดีต ความรักที่มีต่อเซนอส และความหวังอันริบหรี่ที่จะได้เห็นอารยันนครกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เขาใช้ความรู้สึกเหล่านั้นเป็นวัตถุดิบ สลักมันลงบนร่างผลึกแก้วที่กำลังแตกร้าวทีละน้อย เส้นสายสีดำที่เคยคืบคลานกลับเริ่มสลายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายสีทองจางๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
‘การดำรงอยู่… คือการคงอยู่… ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ…' เขาพึมพำกับตัวเอง
ร่างของเขาเริ่มเรืองแสงอีกครั้ง แม้จะไม่เจิดจ้าเท่าเดิม แต่ก็เพียงพอที่จะขับไล่ความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินเขาออกไปได้ชั่วขณะ
ขณะที่เขากำลังมุ่งมั่นกับการต่อต้าน เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง เสียงเพลง… เสียงเพลงที่แผ่วเบา แต่คุ้นเคยยิ่งนัก มันคือท่วงทำนองแห่งแกนเสียงดนตรีแห่งทราย!
เสียงเพลงนั้นดังมาจากทิศทางที่ไม่แน่นอน ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า กานต์เงยหน้าขึ้น พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืดมิด
"แกนเสียงดนตรี…" เขาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวัง
เขาไม่รู้ว่าเสียงเพลงนั้นมาจากไหน หรือพาเขาไปที่ใด แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า นี่คือหนทางเดียวที่จะหาทางออกจากที่นี่ และตามหาเซนอส
กานต์ล้มตัวลง เขาไม่มีแรงจะยืนแล้ว ร่างกายที่เปราะบางของเขากำลังส่งสัญญาณเตือนถึงขีดจำกัด แต่เสียงเพลงแห่งแกนเสียงดนตรียังคงดังอยู่ ดึงดูดเขาให้ลุกขึ้นอีกครั้ง
เขาคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ อาศัยเสียงเพลงนำทาง ความว่างเปล่ารอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นภาพลวงตาที่บิดเบี้ยว บางครั้งเขาก็เห็นภาพของอารยันนครที่กำลังผุพัง บางครั้งก็เห็นใบหน้าของเซนอสที่กำลังยิ้มให้
"อดทนไว้เซนอส… ฉันกำลังจะไปหา…" เขากระซิบ
แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจของเขากระตุก ภาพของ 'อารยันนครแห่งความทรงจำ' ที่เขาได้สร้างขึ้นมา ปรากฏอยู่เบื้องหน้า หอคอยแก้วทรายที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับถูกกัดกร่อนด้วยเส้นสายสีดำของอักขระแห่งความเงียบ
"ไม่…" กานต์ร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง
อารยันนครแห่งความทรงจำ… สัญลักษณ์แห่งการต่อต้านของเขา กำลังจะถูกลบเลือนหายไป
เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปหา แต่กลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ฉุดรั้งเขาไว้
‘ทุกสิ่ง… จะกลับคืนสู่ความว่างเปล่า…' เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันก้องกังวานและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
กานต์รู้ดีว่านี่คือ 'พายุแห่งความเงียบ' ที่กำลังก่อตัวขึ้น มันไม่ใช่แค่การลบเลือนความทรงจำ แต่เป็นการลบเลือนการดำรงอยู่ทั้งหมด
เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่เสียงเพลงของแกนเสียงดนตรีแห่งทรายดังมาจาก มันอยู่ห่างออกไปอีกไกล แต่ก็เป็นความหวังเดียวที่เขามี
"ฉันจะกลับมา…" เขากล่าวกับอารยันนครแห่งความทรงจำที่กำลังถูกกลืนกิน "ฉันจะหาแกนเสียงดนตรี… และจะนำเพลงแห่งการดำรงอยู่กลับคืนมา…"
ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย กานต์รวบรวมเศษเสี้ยวความแข็งแกร่งที่เหลืออยู่ พุ่งตัวไปยังทิศทางของเสียงเพลง ทิ้งภาพของอารยันนครแห่งความทรงจำที่กำลังจะหายไปไว้เบื้องหลัง
เขาไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่เขาก็ไม่คิดจะหยุดยั้ง การเดินทางเพื่อตามหาแกนเสียงดนตรีแห่งทราย และต่อสู้กับเจตจำนงแห่งความเงียบครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
--- กานต์ฟื้นขึ้นมาในความว่างเปล่าหลังจากการต่อสู้กับอักขระแห่งความเงียบ ร่างกายที่เปราะบางของเขากำลังถูกกัดกร่อน แต่เสียงเพลงของแกนเสียงดนตรีแห่งทรายได้นำทางเขาไปสู่อารยันนครแห่งความทรงจำที่กำลังถูกพายุแห่งความเงียบกลืนกิน ทำให้เขาตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าตามหาแกนเสียงดนตรีอีกครั้งเพื่อสร้างเสียงเพลงแห่งการดำรงอยู่และกอบกู้ทุกสิ่ง