ตอนที่ 9 — เสียงแตรศึกและคมดาบที่ข้ามผ่านธรณีประตู
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งของม้าศึกและเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวมาตามสายลมที่พัดกระหน่ำพายุฝน แสงไฟจากคบเพลิงที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของราตรีไม่ได้นำมาซึ่งความอบอุ่น แต่มันคือสัญญาณของการมาถึงของอำนาจรัฐที่ไร้ความปรานี Anwen ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กหนาหนัก มือของเธอกำด้ามมีดหั่นเนื้อที่วางอยู่ข้างๆ แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลิ่นควันไฟที่เคยทำให้รู้สึกปลอดภัย บัดนี้กลับผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหล็กเย็นเยียบจากอาวุธที่กำลังบุกเข้ามา
"พวกมันมาแล้ว..." Fin พึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดราวกับกระดาษ เขาไม่ได้มองไปที่ประตู แต่เขามองไปที่เงาของทหารที่ทอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา แสงจากคบเพลิงวูบวาบทำให้เงาเหล่านั้นดูเหมือนยักษ์ร้ายที่กำลังจะกลืนกินโรงเตี๊ยมแห่งนี้
"ไปหา Granny Nessa ที่หลังครัว" Anwen สั่งด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองศึก "พาเด็กๆ เข้าไปในห้องเก็บไวน์ ล็อกประตูจากด้านใน อย่าออกมาชะโงกหน้าดูจนกว่าฉันจะเรียก"
ก่อนที่ Fin จะทันได้ขยับตัว เสียงกระแทกประตูหน้าโรงเตี๊ยมก็ดังขึ้น—ไม่ใช่การเคาะ แต่เป็นการกระแทกด้วยน้ำหนักมหาศาล ประตูไม้ที่แข็งแรงของ The Pilgrims' Rest สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราวลงมา แขกที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องโถง—ทั้งเจ้าหน้าที่ปลอมตัว พ่อค้าวัวที่บาดเจ็บ และหญิงสาวปริศนา—ต่างพากันถอยกรูดเข้าหาเงามืด สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่จุดเดียว
ประตูถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับร่างของทหารในชุดเกราะเต็มยศสี่นายที่ก้าวเข้ามาในโถงด้วยท่าทีคุกคาม ผู้นำของพวกเขามีใบหน้าบึ้งตึงและแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้าย ดวงตาของเขาไม่ได้มองหาแขกผู้มาเยือนเพื่อความปลอดภัย แต่มองหา 'สิ่งของ' หรือ 'คนบาป' ที่ซ่อนอยู่ใต้เงาไม้
"Mistress Anwen" ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยอำนาจที่กดขี่ "ที่นี่มีสิ่งผิดกฎหมายซ่อนอยู่ และเราได้รับคำสั่งให้กวาดล้างทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับขบวนการค้าเถื่อนของขุนนาง... รวมถึงเจ้าด้วย หากเจ้าขัดขวาง"
Anwen ไม่ได้ถอยหนี เธอขยับตัวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แม้ขาจะสั่นเทา "โรงเตี๊ยมของฉันเปิดต้อนรับนักเดินทาง ไม่ใช่เปิดต้อนรับกองทหารที่มาทำลายข้าวของและข่มขู่แขกของฉัน หากท่านมีหมายค้นที่ประทับตราจากราชสำนักอย่างถูกต้อง ฉันก็ยินดีจะให้ความร่วมมือ แต่หากเป็นการบุกรุก... ท่านกำลังละเมิดกฎของแขกผู้มาเยือน"
"กฎของเจ้ามันไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับคำสั่งของราชสำนัก!" นายทหารตะคอก พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้จน Anwen ได้กลิ่นเหงื่อและกลิ่นเหล็กจากตัวเขา "ส่งตัวคนที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้มา หรือไม่ก็บอกเราว่าใครเป็นคนนำทางพวกมันมาที่นี่!"
ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุด ในขณะที่นายทหารกำลังจะเอื้อมมือมาจับไหล่ของ Anwen เสียงโลหะกระทบกันจากด้านหลังโรงเตี๊ยมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าทหาร แต่มันคือเสียงของการต่อสู้ที่ยังหลงเหลืออยู่ระหว่างกลุ่มนักล่าที่พ่ายแพ้และพวกที่ยังไม่ยอมตาย
"พวกมันไม่ได้มาแค่ทหาร..." หญิงสาวปริศนาที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เธอไม่ได้ดูหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกัน ดวงตาของเธอกลับฉายแววระแวดระวังราวกับพยัคฆ์ที่กำลังประเมินเหยื่อ "พวกนักล่าที่เหลือยังอยู่ข้างนอก และพวกมันไม่ได้ต้องการแค่ของในช่องลับ... พวกมันต้องการหัวของทุกคนที่อยู่ในห้องนี้เพื่อปิดปากเรื่องที่เกิดขึ้น"
สิ้นคำพูดของเธอ นายทหารคนหนึ่งก็หันขวับไปทางประตูหลัง "มีคนบุกรุก! จัดการมัน!"
ความโกลาหลระเบิดขึ้นทันที ทหารสองนายพุ่งตรงไปยังประตูหลังเพื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มนักล่าที่เหลือ ในขณะที่อีกสองนายยังคงล้อม Anwen และแขกคนอื่นๆ ไว้ นายทหารผู้นำชักดาบออกมา แสงจากเปลวไฟสะท้อนบนคมดาบที่วาววับ เขาจ้องมอง Anwen ด้วยสายตาที่บอกว่าเขาจะไม่ลังเลที่จะฟาดฟันหากเธอขยับตัวผิดพลาด
"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ใจดีงั้นหรือ?" เขาหัวเราะเยาะ "เจ้าก็แค่คนขายอาหารที่บังเอิญไปขุดเจอความลับที่ไม่ควรจะรู้"
Anwen รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง ความจริงที่ว่าเธอได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่าง 'ผู้ให้บริการ' กับ 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' นั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ เธอเหลือบมองไปที่พ่อค้าวัวที่นอนบาดเจ็บ มองไปที่หญิงสาวผู้ลึกลับ และมองไปที่ช่องลับที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ หากเธอเลือกที่จะก้มหัวให้ทหารเหล่านี้ เธออาจรอดชีวิตในคืนนี้ แต่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป และความยุติธรรมเล็กๆ ที่เธอพยายามสร้างจะถูกบดขยี้ด้วยอำนาจมืด
"ฉันเป็นเจ้าของที่นี่" Anwen ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของแม่ค้าที่ต้อนรับแขก แต่เป็นเสียงของคนที่พร้อมจะเผาบ้านตัวเองทิ้งเพื่อไม่ให้ศัตรูได้ครอบครอง "และในบ้านของฉัน... ไม่มีใครมีอำนาจเหนือกว่ากฎของฉัน"
เธอกระชับมีดในมือแน่นขึ้น พร้อมกับสบตากับหญิงสาวปริศนา ราวกับเป็นการส่งสัญญาณที่ไร้เสียง ทันใดนั้น เสียงระเบิดของประตูหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับควันไฟที่พวยพุ่งเข้ามาในโถง ทหารที่คุมประตูหลังถูกซัดกระเด็นเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับเสียงโห่ร้องของกลุ่มนักล่าที่บุกทะลวงเข้ามาได้สำเร็จ
สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทหารราชสำนักที่ควรจะเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ บัดนี้กลายเป็นฝ่ายถูกล้อมระหว่างนักล่าผู้บ้าคลั่งและแขกที่ตกอยู่ในอันตราย Anwen รู้ดีว่าการปะทะกันครั้งนี้จะไม่จบลงแค่การเจรจา เลือดจะไหลนองพื้นไม้ที่เธอเพิ่งขัดเงา และความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินอาจจะเป็นชนวนเหตุที่นำพาพายุลูกใหญ่กว่านี้มาสู่ราชอาณาจักร Castellane
ท่ามกลางเสียงดาบกระทบกันและเสียงกรีดร้อง Anwen เห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาเดินฝ่าควันเข้ามา... ไม่ใช่ทหาร และไม่ใช่กลุ่มนักล่า แต่เป็นใครบางคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นในเวลาเช่นนี้!
สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นตราประทับบนเสื้อคลุมของเขา—ตราประทับที่ควรจะอยู่เพียงในวังหลวงเท่านั้น!
--- ท่ามกลางการเผชิญหน้าระหว่าง Anwen และกองทหารราชสำนักที่บุกเข้ามาค้นหาความลับใต้ดิน สถานการณ์กลับเลวร้ายลงเมื่อกลุ่มนักล่าที่เหลือบุกทะลวงเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้โรงเตี๊ยมกลายเป็นสมรภูมิสามฝ่าย และการปรากฏตัวของบุคคลลึกลับที่มีตราประทับจากวังหลวงทำให้ทุกอย่างซับซ้อนยิ่งขึ้น