ตอนที่ 87 — คมดาบแห่งระเบียบและรอยร้าวแห่งความโกลาหล
กลิ่นคาวสนิมและไอความร้อนจากโลหะที่กำลังเย็นตัวลงปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของ Anwen ทันทีที่เธอลืมตาขึ้น โลกที่เคยเป็นเพียงความว่างเปล่าอันไพศาลบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยทัศนียภาพที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว โครงสร้างกึ่งชีวภาพขนาดมหึมา—คล้ายกับเส้นเลือดโลหะที่พาดผ่านท้องฟ้า—กำลังถักทอตัวเองขึ้นมาใหม่ตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่แปรปรวนของโลกที่เพิ่งถูกสร้างใหม่ ความทรงจำจากการปะทะกันในมิติยังคงหลงเหลือเป็นความรู้สึกแสบร้อนในจิตวิญญาณ เธอรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของร่างกายที่ผิดแปลกไป แขนข้างหนึ่งที่เคยเป็นเนื้อหนังบัดนี้กลายเป็นโลหะมันวาวที่มีลวดลายจารึกเรืองแสงจางๆ แทรกซึมอยู่ภายใต้พื้นผิวที่เย็นเยียบ
"เรา... เรากลับมาแล้วใช่ไหม?" เสียงแหบพร่าของหนึ่งในผู้รอดชีวิตดังขึ้นข้างกาย Anwen พยายามพยุงตัวขึ้นจากพื้นผิวที่ขรุขระซึ่งดูเหมือนจะเป็นเศษซากของโรงเตี๊ยมเดิมที่ถูกหลอมรวมเข้ากับก้อนโลหะขนาดใหญ่ ความจริงที่เจ็บปวดคือที่พักพิงที่เธอรักไม่ได้อยู่ในสภาพเดิมอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างใหม่ที่แปลกตาและคาดเดาไม่ได้
ทว่า ความโล่งใจจากการรอดชีวิตกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังก้องมาจากทิศทางที่ควรจะเป็นทางหลวงใหญ่ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเดินของนักเดินทางที่เหนื่อยล้า แต่มันคือจังหวะที่เที่ยงตรง สม่ำเสมอ และไร้ซึ่งความรู้สึก—จังหวะของกองทหารที่ฝึกฝนมาอย่างดี
"หยุดอยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนทรงอำนาจดังก้องผ่านม่านหมอกโลหะที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ
Anwen ยันกายขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาจากรอยจารึกในร่างของเธอที่กำลังตอบสนองต่อผู้มาเยือน เบื้องหน้าของเธอคือกลุ่มชายในชุดเกราะสีเงินขัดมันวาวจนดูไร้ที่ติ ไม่มีรอยขีดข่วน ไม่มีคราบฝุ่น และไม่มีความผิดเพี้ยนใดๆ บนใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหะที่เรียบตึง พวกเขาคือ 'ภาคีระเบียบเหล็ก' (Order of the Iron Mandate) กองกำลังที่เปรียบเสมือนมือที่มองไม่เห็นของขุนนางผู้ต้องการเปลี่ยนความโกลาหลนี้ให้กลายเป็นระเบียบที่สมบูรณ์แบบ
"มิสเทรส Anwen" หัวหน้าหน่วยที่สวมเกราะประดับตราสัญลักษณ์รูปฟันเฟืองและตาชั่งก้าวออกมาข้างหน้า เสียงของเขาผ่านเครื่องขยายเสียงโลหะทำให้ฟังดูราบเรียบจนน่ากลัว "คุณคือตัวตนที่ไม่อยู่ในแผนผังแห่งความสมดุล คุณคือความผิดเพี้ยนที่หลุดรอดออกมาจากแกนกลาง การคงอยู่ของคุณคือภัยคุกคามต่อความมั่นคงของอาณาจักร Castellane และต่อระเบียบแห่งความสมบูรณ์แบบที่เรากำลังจะสถาปนาขึ้น"
Anwen แค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นและเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "ระเบียบที่ไร้ชีวิตน่ะหรือ? พวกคุณเรียกความตายที่เรียบเนียนว่าระเบียบงั้นหรือ? ฉันเพิ่งผ่านความตายที่แท้จริงมา และมันไม่ได้ดูสวยงามเหมือนชุดเกราะของพวกคุณเลยสักนิด"
"ความโกลาหลคือโรคร้าย" หัวหน้าหน่วยกล่าวต่อโดยไม่แยแสต่อคำประชดประชัน "และเราคือยาที่จะชำระล้างมัน"
ทันใดนั้น ทหารสองนายก้าวออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ที่ดูเหมือนตะเกียงแต่กลับส่งแสงสีฟ้าเข้มออกมา มันคือเครื่องควบคุมสนามพลังงานที่ออกแบบมาเพื่อตรึง 'สิ่งปนเปื้อน' ให้หยุดนิ่ง Anwen รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะบดขยี้เจตจำนงของเธอ รอยจารึกบนแขนโลหะของเธอเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันไม่ได้พยายามจะสยบยอม แต่มันกำลัง 'ตอบโต้'
"อย่าทำแบบนี้!" หนึ่งในผู้รอดชีวิตตะโกนขึ้น พยายามจะก้าวเข้ามาช่วย แต่ถูกทหารภาคีผลักออกด้วยโล่เหล็กอย่างง่ายดาย
สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด เมื่อความโกลาหลที่ Anwen สร้างขึ้น—ความไม่เสถียรที่งดงาม—เริ่มทำปฏิกิริยากับระเบียบที่เย็นชาของภาคี พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือน ไม่ใช่จากเครื่องจักรโบราณเพียงอย่างเดียว แต่เป็นจากเจตจำนงที่ขัดแย้งกันระหว่างความไร้ระเบียบที่เธอทิ้งไว้ในแกนกลาง กับความพยายามที่จะจัดระเบียบใหม่ของภาคี
Anwen รู้ดีว่าการเจรจาคือเรื่องเพ้อเจ้อ สำหรับภาคีระเบียบเหล็ก เธอไม่ใช่คน เธอไม่ใช่เจ้าของโรงเตี๊ยม เธอไม่ใช่แม้แต่ผู้รอดชีวิต แต่เธอคือ 'ข้อผิดพลาดในสมการ' ที่ต้องถูกลบออก
"ถ้าอยากได้ตัวฉันนัก ก็ลองเข้ามาดู!" Anwen คำราม รอยจารึกบนร่างของเธอเปล่งแสงสีรุ้งที่ผิดเพี้ยนออกมา มันไม่ใช่แสงที่บริสุทธิ์เหมือนแสงสีฟ้าของภาคี แต่เป็นแสงที่สั่นไหวและเปลี่ยนแปลงสีไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับภาพสะท้อนของดวงดาวที่กำลังระเบิด
ทันทีที่เธอประกาศเจตจำนง พลังงานจากรอยจารึกก็ระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกที่ไม่ได้ทำลายล้างด้วยความรุนแรงของแรงระเบิด แต่ทำลายล้างด้วยความ 'ไม่แน่นอน' พื้นที่รอบตัวเธอเริ่มบิดเบี้ยว โลหะที่เคยแข็งแกร่งกลับอ่อนตัวลงเหมือนของเหลวชั่วขณะ ก่อนจะแข็งตัวกลับในรูปทรงที่ประหลาดตา ทหารภาคีที่พยายามจะรักษาระเบียบกลับต้องเผชิญกับอาวุธของตนเองที่เริ่มเปลี่ยนรูปร่างไปตามอารมณ์ของพลังงานที่แปรปรวน
การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทหารภาคีพยายามใช้เทคโนโลยีเพื่อควบคุมพื้นที่ ในขณะที่ Anwen ใช้ความไม่แน่นอนของโลกใหม่เป็นอาวุธ เธอไม่ได้สู้ด้วยพละกำลัง แต่สู้ด้วยการทำให้สิ่งที่ 'มั่นคง' กลายเป็นสิ่งที่ 'คาดเดาไม่ได้'
ท่ามกลางการต่อสู้ที่ชวนให้วิญญาณหลุดลอย Anwen สังเกตเห็นบางอย่าง... ที่ขอบฟ้าของโครงสร้างโลหะนี้ มีเงาขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวลงมา มันไม่ใช่ทหาร และไม่ใช่เครื่องจักร แต่มันคือบางสิ่งที่กำลังขยายตัวมาจากรอยแยกที่เธอเพิ่งจะสร้างขึ้นจากการแทรกแซงมิติ
สงครามระหว่างระเบียบที่เย็นชากับความโกลาหลที่เปี่ยมด้วยชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันกำลังดึงดูดบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามาสู่โลกที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
--- Anwen และผู้รอดชีวิตกลับคืนสู่โลกที่ถูกหลอมรวมระหว่างชีวภาพและเครื่องจักรได้สำเร็จ แต่ต้องเผชิญหน้ากับการมาเยือนของภาคีระเบียบเหล็กที่พยายามจะกำจัดความโกลาหลที่เธอเป็นตัวแทน