ตอนที่ 57 — ความแตกสลายของแกนกลางและแรงบีบอัดแห่งนิรันดร์
เสียงกรีดร้องของโลหะที่บิดเบี้ยวไม่ได้ดังมาจากภายนอก แต่มันดังก้องอยู่ภายในกระดูกและเส้นประสาทของ Anwen ราวกับว่าตัวตนของเธอกำลังถูกฉีกออกเป็นสองเสี่ยง แรงสั่นสะเทือนจากใต้ฝ่าเท้าพุ่งทะยานขึ้นมาตามรอยจารึกที่ฝังลึกในผิวหนัง มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วงและเย็นเยียบของเครื่องจักรโบราณที่กำลังขยายตัว พยายามจะเปลี่ยนทุกอณูของผืนดินให้กลายเป็นฟันเฟืองและโครงสร้างโลหะที่ไร้ชีวิต ทว่าในขณะเดียวกัน แรงกดดันมหาศาลจากฟากฟ้ากลับกดทับลงมาดั่งกำแพงที่มองไม่เห็น มันคือมวลสารลึกลับที่เคลื่อนตัวลงมาจากชั้นบรรยากาศ สิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าสายตาของมนุษย์จะจดจำได้ และมันกำลังบีบคั้นทุกสิ่งในรัศมีของ Anwen ให้แหลกสลาย
Anwen พยายามจะกรีดร้อง แต่ลำคอของเธอกลับแข็งขืนด้วยสัมผัสของโลหะที่กำลังรุกล้ำเข้าไปในเนื้อเยื่ออ่อน ทุกครั้งที่ลมหายใจเข้าออก เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูดดมผงเหล็กและกลิ่นโอโซนที่แสบสัน ร่างกายของเธอไม่ได้เป็นเพียงภาชนะอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นจุดตัดของสองขั้วอำนาจที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ใต้ดินคือความพยายามที่จะ 'สร้าง' โลกใหม่ด้วยระเบียบแห่งจักรกล ส่วนเบื้องบนคือ 'การทำลาย' หรืออาจเป็นการ 'กลืนกิน' จากสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือความเข้าใจ
"หยุด..." เธอพยายามเค้นคำพูดออกมาจากริมฝีปากที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงินวาว "หยุดเดี๋ยวนี้!"
แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในความถี่สูงที่สั่นสะเทือนจนประสาทสัมผัสพร่าเลือน แสงสีฟ้าจากรอยแยกใต้พื้นโรงเตี๊ยมพุ่งขึ้นมาเป็นเสาแสงที่บิดเบี้ยว มันไม่ได้สว่างไสวอย่างอบอุ่น แต่มันแผ่รังสีที่ทำให้ความร้อนในร่างกายถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงถึงวิญญาณ ภาพตรงหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนเงาสะท้อนในน้ำที่ถูกกวน ผนังโรงเตี๊ยมที่เคยเป็นไม้เนื้อแข็งและอิฐเก่าแก่ บัดนี้กำลังถูกเถาวัลย์โลหะชอนไชและเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างเหล็กกล้าที่ดูแปลกประหลาดและน่าเกรงขาม
ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้มาเป็นระลอก แต่มันมาอย่างต่อเนื่องและมั่นคง เหมือนการถูกค้อนยักษ์ทุบลงบนทั่งเหล็กซ้ำๆ ที่ตำแหน่งหัวใจ รอยจารึกบนหน้าอกของเธอกำลังเรืองแสงรุนแรงจนแทบจะเผาไหม้ผิวหนัง แต่มันไม่ใช่ความร้อนของไฟ มันคือความร้อนของการเสียดสีระหว่างพลังงานสองขั้วที่พยายามจะแย่งชิงพื้นที่ในร่างของเธอ แรงกดดันจากเบื้องบนบีบอัดกระดูกสันหลังของเธอให้โค้งงอ ในขณะที่แรงดันจากเบื้องล่างพยายามจะดึงรั้งให้เธอจมลงไปในแกนกลาง
ในห้วงแห่งความทุกข์ทรมานนั้น Anwen เห็นภาพนิมิตที่ซ้อนทับกัน เธอเห็นโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความเมตตาและการต้อนรับ บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของจักรกลที่ไร้ซึ่งกลิ่นหอมของขนมปังหรือเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อ เธอเห็น Fin และ Granny Nessa ร่างกายของพวกเขาถูกพันธนาการด้วยเส้นใยโลหะที่ดูคล้ายกับเส้นเลือดของเครื่องจักร และเธอเห็นตัวเอง... ไม่ใช่ในฐานะเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ใจดี แต่ในฐานะ 'กุญแจ' ที่ถูกหลอมรวมจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือเนื้อหนัง และส่วนไหนคือโลหะ
"เจ้ากำลังพยายามทำอะไรกันแน่..."
คำถามนั้นดังก้องอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงเจตจำนงของทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือความต้องการจัดระเบียบโลกให้มีความคงทนถาวร ไร้ซึ่งความอ่อนแอของสิ่งมีชีวิต และอีกฝ่ายคือความต้องการที่จะดับสูญทุกสิ่งให้กลายเป็นความว่างเปล่าเพื่อเริ่มต้นใหม่ และเธอ... คือจุดเชื่อมต่อที่ทำให้ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นได้
ทันใดนั้น แรงบีบอัดก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงขีดสุด อากาศรอบตัวเธอถูกรีดออกจนกลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะ ร่างของ Anwen ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยด้วยแรงผลักดันที่ขัดแย้งกันระหว่างแรงดึงดูดมหาศาลจากฟากฟ้าและแรงผลักจากใต้ดิน เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกขยี้อยู่ระหว่างสองแผ่นเปลือกโลกที่เคลื่อนที่เข้าหากันด้วยความเร็วสูง กระดูกของเธอส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ—เสียงที่น่าสยดสยองที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะได้รับยิน
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง มองเห็นรอยแตกในมิติที่กำลังเปิดออกเหนือศีรษะ แสงสีดำมืดมิดที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดรอบข้างกำลังไหลลงมาประจันหน้ากับแสงสีฟ้าที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน เมื่อทั้งสองพลังงานปะทะกัน ณ จุดที่ร่างกายของเธอตั้งอยู่ เกิดเป็นระเบิดแห่งความเงียบสงัดที่รุนแรงยิ่งกว่าเสียงกัมปนาท
Anwen รู้สึกถึงความแตกสลายของตัวตน จิตวิญญาณของเธอถูกดึงกระชากออกไปจากร่างที่กำลังกลายเป็นโลหะ ความเป็นมนุษย์ที่เธอพยายามรักษาไว้กำลังจะหลุดลอยไปตามแรงเหวี่ยงของหายนะที่เธอไม่ได้เป็นผู้ก่อ แต่เธอคือผู้ที่ต้องรับผลของมัน
ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ เธอเห็นเงาร่างหนึ่ง—ไม่ใช่ตัวตนลึกลับจากก่อนหน้านี้ แต่เป็นเงาที่ดูคุ้นเคย ทว่าเลือนลางและสั่นไหว—ยืนอยู่ท่ามกลางพายุแห่งพลังงานนั้น เงาที่ดูเหมือนจะพยายามเอื้อมมือมาหาเธอ ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงโลหะที่กรีดร้อง
โลกทั้งใบพังทลายลงในความรู้สึกของเธอ เหลือเพียงความมืดมิดที่หนาวเหน็บและการสั่นสะเทือนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความว่างเปล่า
--- Anwen เผชิญกับภาวะวิกฤตสูงสุดเมื่อร่างกายของเธอถูกบีบอัดจากแรงดันมหาศาลระหว่างเครื่องจักรโบราณใต้ดินและสิ่งลึกลับจากฟากฟ้า จนเกือบจะสูญเสียตัวตนและร่างเนื้อไปอย่างสิ้นเชิง