ตอนที่ 170 — ความเงียบหลังพายุ
ลมหนาวพัดเอื่อยโชยมาพร้อมกลิ่นอับชื้นของโลหะและสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่ปะปนกันจนยากจะแยกแยะ Anwen ยืนนิ่งท่ามกลางซากปรักหักพังของสิ่งที่เคยเป็น 'The Pilgrims' Rest' แขนซ้ายของเธอที่บัดนี้กลายเป็นโลหะโบราณเย็นเยียบ ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินอยู่ภายใน แสงจากท้องฟ้าที่ถูกบดบังด้วยโครงสร้างโลหะชีวภาพขนาดมหึมาสาดส่องลงมาเป็นลำแสงสีหม่นๆ ทำให้เงามืดทอดยาวพันกันยุ่งเหยิงไปทั่วพื้นดินที่แตกระแหง
Fin ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือด ดวงตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เมื่อครู่มีเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว “คุณแน่ใจหรือครับว่าเราควรอยู่ที่นี่?” เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับถูกกรีดผ่านคมมีด
Anwen หลับตาลง สูดลมหายใจลึก พยายามกวาดล้างภาพของการปะทะกันอันบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของ 'ผู้เก็บเกี่ยว' และความรู้สึกเย็นเยียบของการหลอมรวมกับพลังงานจากแกนกลางโลก ความทรงจำเหล่านั้นยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็รู้สึกห่างไกลเหลือเกิน ราวกับเป็นฝันร้ายที่เธอเพิ่งตื่นขึ้น
“ที่นี่คือที่เดียวที่เราจะหาความสงบได้ในตอนนี้ Fin” Anwen ตอบ เสียงของเธอเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า “จุดรวมจิต… ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นสภาวะ… และมันเริ่มต้นที่นี่”
เธอยกแขนซ้ายที่เป็นโลหะขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับรอยร้าวบนพื้นดินที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับโครงสร้างโลหะขนาดยักษ์ที่โผล่พ้นออกมาจากซากโรงเตี๊ยม “พลังงาน… มันยังคงไหลเวียนอยู่”
Fin มองตามสายตาของ Anwen ไปยังรอยร้าวเหล่านั้น “แต่… อะไรคือสิ่งที่ปลุกมันขึ้นมาครับ? เสียงกระซิบพวกนั้น… มันมาจากไหน?”
Anwen ส่ายหน้าช้าๆ “ฉันยังไม่รู้แน่ชัด… แต่ฉันรู้สึกได้ถึงมัน… บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า 'ผู้เฝ้ามอง' และ 'ผู้เก็บเกี่ยว'… บางสิ่งที่กำลังคืบคลานออกมาจากแกนกลางของโลก… หรืออาจจะ… จากที่ที่ไกลกว่านั้น”
เธอหันมาเผชิญหน้ากับ Fin ดวงตาของเธอฉายแววที่ยากจะหยั่งถึง “วัตถุปริศนานี่…” เธอยกวัตถุที่เรืองแสงสีอ่อนๆ ขึ้น “มันกำลังตอบสนอง… มันเหมือนเป็นกุญแจ… หรืออาจจะเป็น… ตัวนำทาง”
ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ดังขึ้นเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีหม่นจากท้องฟ้าก็กระพริบถี่ขึ้นราวกับจะตอบรับกับการมาถึงของภัยคุกคามใหม่
Anwen ดึง Fin เข้ามาใกล้ “เตรียมตัวให้พร้อม Fin… มันมาแล้ว”
จากซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมที่กลายเป็นโครงสร้างโลหะชีวภาพ สัตว์ร้ายรูปร่างประหลาดก็เริ่มปรากฏตัวขึ้น มันมีลักษณะคล้ายสุนัขป่า แต่ลำตัวถูกแทนที่ด้วยแผงโลหะโบราณที่เชื่อมต่อกันด้วยสายใยชีวภาพ ดวงตาของมันเรืองแสงเป็นสีแดงฉาน มันส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ Anwen และ Fin อย่างรวดเร็ว
Anwen ยกแขนซ้ายที่แข็งแกร่งขึ้นรับการโจมตี เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พลังมหาศาลจากการหลอมรวมกับแกนกลางโลกทำให้เธอสามารถต้านทานแรงปะทะนั้นได้ แต่ก็เพียงแค่ชั่วขณะ
“นี่มันอะไรกัน!” Fin ตะโกนขณะที่เขาหยิบมีดทำครัวที่ยังคงเหน็บอยู่ที่เอวขึ้นมาเตรียมพร้อม “มันไม่เหมือนสัตว์ร้ายที่เราเคยเจอมาก่อนเลย!”
“มันคือส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลง… การเปลี่ยนแปลงที่ไม่สมบูรณ์” Anwen ตอบขณะที่เธอผลักสัตว์ร้ายออกไป “พวกมันถูกสร้างขึ้น… หรืออาจจะ… ถูกปลุกขึ้นมา”
เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังไหลเวียนในแขนซ้ายของเธอ มันไม่ใช่พลังที่คุ้นเคย มันแข็งแกร่งกว่า สกปรกกว่า… และอันตรายกว่า
“วัตถุชิ้นนี้…” Anwen พึมพำขณะที่เธอพยายามจะใช้พลังงานจากวัตถุปริศนาเพื่อผลักดันสัตว์ร้ายให้ถอยห่าง “มันต้องการ… บางสิ่ง… มันกำลังเรียกหา…”
ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากแกนกลางโลกก็ดังขึ้นในหัวของ Anwen อีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ไม่ใช่แค่เสียงเรียกหา แต่เป็นคำแนะนำ… คำแนะนำถึงหนทางในการควบคุมพลังที่กำลังปั่นป่วนนี้
“จุดรวมจิต… มันไม่ได้อยู่ที่นี่… มันคือ… จิตสำนึก… จิตสำนึกของโลก… ที่กำลังตื่นขึ้น…” Anwen พูดราวกับละเมอ
Fin มอง Anwen ด้วยความกังวล “คุณแน่ใจนะครับว่าคุณไหว? เราควรจะไปจากที่นี่ก่อน!”
Anwen ส่ายหน้า “ไม่ได้ Fin… เราต้องเผชิญหน้ากับมัน… ที่นี่… คือจุดเริ่มต้น…”
เธอเพ่งสมาธิไปยังวัตถุปริศนาในมือ แสงสว่างจากมันเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้น ปลายเล็บของแขนซ้ายที่เป็นโลหะของเธอเริ่มเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับจะตอบรับกับพลังงานที่กำลังก่อตัวขึ้น
“ฉันคือ… ผู้ถักทอความโกลาหล…” Anwen กล่าว เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วซากปรักหักพัง “และฉันจะ… ไม่ยอมให้ระเบียบอันเย็นชา… กลืนกินทุกสิ่ง…”
ทันใดนั้น รอยแยกบนพื้นดินก็พลันขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นแสงสว่างสีทองเจิดจ้าที่สาดส่องออกมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่แสงที่อบอุ่นอย่างที่เธอเคยสัมผัส มันเต็มไปด้วยพลังที่ดิบเถื่อนและคาดเดาไม่ได้
“มันกำลังเปิดออก…” Anwen พึมพำ “จุดรวมจิต… กำลังเรียกหา…”
Fin มองด้วยความหวาดหวั่น “คุณจะ… เข้าไปจริงๆ หรือครับ?”
Anwen หันมายิ้มให้ Fin รอยยิ้มที่เจือด้วยความเศร้าสร้อยและความมุ่งมั่น “นี่คือเส้นทางเดียวที่ฉันมี Fin… เส้นทางเดียวที่จะไขปริศนา… และหาทางรักษาโลกใบนี้…”
เธอค่อยๆ ก้าวไปทางรอยแยกที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แสงสีทองสว่างจ้าจนแทบจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง “ดูแลตัวเองด้วยนะ Fin…”
ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปในแสงนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องบน… เงายักษ์บนท้องฟ้าที่บดบังแสงสว่าง กำลังจะเข้าสู่ตำแหน่งสุดท้าย… และการมาถึงของมัน… จะเป็นการบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่… สำหรับโลกใบนี้… และสำหรับเธอ… ตลอดไป
--- Anwen และ Fin พบว่าตัวเองอยู่ในซากโรงเตี๊ยมที่กลายเป็นโครงสร้างโลหะชีวภาพ Anwen สัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังตื่นขึ้นจากแกนกลางโลกและตัดสินใจที่จะดำดิ่งสู่ 'จุดรวมจิต' ที่ปรากฏเป็นรอยแยกแสงสีทอง เพื่อค้นหาคำตอบและต่อสู้กับระเบียบอันเย็นชา ทิ้ง Fin ไว้เพียงลำพังท่ามกลางภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง