ตอนที่ 17 — ก้าวข้ามธรณีประตูแห่งความบ้าคลั่ง
กลิ่นไหม้ของไม้โอ๊กและกลิ่นคาวจางๆ ของดินที่ถูกขุดขึ้นมาใหม่ปะทะเข้ากับโสตประสาทของ Anwen ทันทีที่เธอตัดสินใจหันหลังให้กับการหนี ความเงียบสงัดที่น่าขนลุกไม่ได้ปกคลุมพื้นที่นี้ แต่มันถูกแทนที่ด้วยเสียงอื้ออึงที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปในไขสันหลัง เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงของโลหะที่เสียดสีกันในจังหวะที่ผิดเพี้ยน ราวกับยักษ์เหล็กที่กำลังดิ้นรนอยู่ในพันธนาการของโลก
Anwen ก้มลงคว้าเศษผ้าสีขาวนั้นไว้ในอุ้งมือ สัมผัสของมันเย็นเยียบและสั่นไหวอย่างประหลาด แสงสีฟ้าที่หมุนวนรอบผืนผ้าไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านปลายนิ้วของเธอ ในวินาทีที่เธอกำมันแน่น เสียงเรียกที่ดูเหมือนจะเป็นชื่อของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงตะโกน แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่กลายเป็นคำพูดในมโนสำนึก 'Anwen...'
"Mistress! อย่าทำแบบนั้น!"
เสียงของ Fin ตะโกนก้องฝ่าเสียงพังทลายของอาคาร เด็กหนุ่มพยายามจะคว้าชายเสื้อของเธอไว้ แต่ร่างของ Anwen กลับเคลื่อนที่ไปตามสัญชาตญาณที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ ความกลัวที่เคยเกาะกินหัวใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกระหายใคร่รู้ที่รุนแรงยิ่งกว่า เธอเห็นรอยแยกตรงหน้า มันไม่ใช่เพียงหลุมดินที่แตกออก แต่มันคือประตูสู่สิ่งที่ไม่อาจพรรณนาได้ แสงสีครามจากเครื่องจักรโบราณสาดส่องขึ้นมาเป็นระยะ เผยให้เห็นฟันเฟืองขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะหมุนวนอยู่กลางอากาศมากกว่าจะอยู่บนพื้นดิน
ทหารราชสำนักนายหนึ่งที่ยังเหลือรอดพุ่งเข้ามาหาเธอ ดาบในมือเขาสั่นระริก "ถอยไป! เจ้าผู้หญิงโง่เขลา! มันคือคำสาป! มันคือสิ่งอัปมงคล!"
แต่ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวเธอ เงาร่างสีครามร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านความมืด มันเคลื่อนที่เร็วเสียจนตาเปล่ามองเห็นเพียงเส้นแสงสีฟ้าที่ตัดผ่านอากาศ เงาร่างนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหา Anwen แต่มันพุ่งเข้าหาทหารนายนั้นด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ มือที่ดูเหมือนทำจากโลหะเหลวและแสงสว่างกระแทกเข้าที่โล่ของทหารจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะส่งร่างของทหารลอยไปกระแทกกับซากเคาน์เตอร์บาร์ที่พังทลาย
Anwen ไม่รอช้า เธอตัดสินใจก้าวเท้าลงไปในรอยแยกนั้น ทันทีที่เท้าของเธอสัมผัสกับขอบดินที่กำลังถล่ม ความรู้สึกเบาหวิวก็เข้าจู่โจม ราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกถูกยกเลิกไปชั่วขณะ เธอร่วงหล่นลงสู่ความมืดที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้า
เธอล่วงหล่นผ่านม่านหมอกของละอองแสง ลมแรงพัดผ่านใบหน้าจนแสบร้อน สายตาของเธอพร่ามัวด้วยแสงวาบที่เกิดขึ้นจากการทำงานของเครื่องจักรใต้ดินที่กำลังอยู่ในสภาวะวิกฤต สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่เพียงแค่ห้องใต้ดินหรือช่องลับที่เธอเคยรู้จัก แต่มันคือมหานครแห่งกลไกที่ถูกลืมเลือน ฟันเฟืองขนาดใหญ่เท่าบ้านเรือนหมุนวนสลับซับซ้อนกันอยู่ใต้รากฐานของ Castellane รากไม้โลหะสีครามชอนไชไปตามซอกมุมของเครื่องจักรเหล่านั้น ดูเหมือนมันกำลังพยายาม 'ซ่อมแซม' หรือไม่ก็ 'กลืนกิน' ทุกอย่างที่ขวางหน้า
"อึก!"
Anwen กระแทกเข้ากับพื้นผิวที่แข็งและเย็นจัด มันไม่ใช่ดิน แต่เป็นแผ่นโลหะที่มีลวดลายสลักเสลาอย่างประณีต เธอสำลักฝุ่นและไอระเหยของแสงสีฟ้า พยายามพยุงตัวขึ้นจากความมืด รอบตัวเธอคือเสียงการทำงานของเครื่องจักรที่ดังสนั่นจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เธอมองไปรอบๆ พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในโรงเตี๊ยมอีกต่อไป แต่กำลังยืนอยู่บนแท่นโลหะขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือหุบเหวแห่งฟันเฟือง
ที่นั่น... ท่ามกลางแสงสีฟ้าที่สว่างจ้าที่สุด เธอเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่
หญิงสาวปริศนาคนนั้น เธอยืนอยู่อย่างสงบนิ่งท่ามกลางพายุของเศษซากและแสงสว่าง ชุดสีขาวของเธอไม่ได้เปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อย และรอบตัวเธอก็มีแสงสีฟ้าแบบเดียวกันนี้วนเวียนอยู่ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ หญิงสาวค่อยๆ หันหน้ามาหา Anwen ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีดำหรือสีน้ำตาลเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือดวงตาที่บรรจุประกายดาวและแสงสีครามที่ลึกซึ้งจนน่าสะพรึงกลัว
"คุณ... คุณเป็นใครกันแน่?" Anwen พยายามตะโกนถาม แต่เสียงของเธอกลับถูกดูดกลืนหายไปในเสียงคำรามของเครื่องจักร
หญิงสาวไม่ตอบ แต่เธอกลับยื่นมือออกมาหา Anwen ในมือของเธอนั้นมีบางอย่างที่ทำให้ Anwen ต้องเบิกตากว้าง มันคือฟันเฟืองขนาดเล็กที่กำลังหมุนวนอยู่บนฝ่ามือ ราวกับว่ามันมีชีวิต และมันกำลังส่งเสียงร้องไห้เบาๆ เป็นท่วงทำนองที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ Anwen เคยได้ยินมา
ทันใดนั้น พื้นที่ Anwen ยืนอยู่ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เครื่องจักรโบราณเบื้องล่างเริ่มเปลี่ยนจังหวะการหมุน จากจังหวะที่บ้าคลั่งกลายเป็นจังหวะที่หนักแน่นและมุ่งมั่น ราวกับมันกำลังจะ 'ตื่นขึ้น' อย่างสมบูรณ์ หญิงสาวปริศนาขยับริมฝีปาก เธอไม่ได้พูด แต่ Anwen ได้ยินเสียงนั้นชัดเจนในจิตวิญญาณ
'ถึงเวลาที่ต้องชำระแค้น... และเวลาที่ต้องเลือก'
ก่อนที่ Anwen จะได้ถามอะไรต่อ แสงสีฟ้ามหาศาลก็ระเบิดออกมาจากศูนย์กลางของห้องเครื่อง ทำให้ทัศนวิสัยของเธอหายไปสิ้น ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกของการถูกกระชากออกไปจากความจริง และภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือเงาร่างสีครามที่ดูเหมือนนักล่าหลายสิบตน กำลังไต่ขึ้นมาจากก้นบึ้งของรอยแยก มุ่งตรงมายังแท่นที่เธอยืนอยู่ พร้อมกับเสียงคำรามที่บอกชัดว่า... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
--- Anwen ตัดสินใจกระโดดลงไปในรอยแยกใต้ดินเพื่อตามหาความจริง จนได้พบกับหญิงสาวปริศนาท่ามกลางจักรกลโบราณที่กำลังตื่นขึ้น และเผชิญหน้ากับภัยคุกคามใหม่ที่กำลังไต่ขึ้นมาจากก้นบึ้ง