ตอนที่ 163 — เสียงสะท้อนในโครงสร้างกึ่งมีชีวิต
อากาศภายในป่าโลหะชีวภาพมีความหนาแน่นราวกับถูกกรองผ่านชั้นของใยสังเคราะห์และโลหะที่ผุกร่อน กลิ่นอายของสนิมเจือจางกับกลิ่นฉุนของสารหล่อลื่นโบราณผสมปนเปกันจนยากจะแยกแยะ Anwen ก้าวเท้าไปบนพื้นผิวที่อ่อนนุ่มและยืดหยุ่นราวกับเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิต แต่ก็แข็งแกร่งพอจะรองรับน้ำหนักของเธอได้อย่างมั่นคง แขนข้างซ้ายของเธอซึ่งบัดนี้เป็นโลหะโบราณเย็นเฉียบและเชื่อมต่อกับเครื่องจักรลึกลับใต้ผืนดิน สั่นไหวเบาๆ เป็นจังหวะราวกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของโลกที่กำลังแปรสภาพ
“นี่มัน… ไม่เหมือนป่าที่ฉันเคยรู้จักเลย” Fin เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเขากวาดมองโครงสร้างที่บิดเบี้ยวรอบกาย ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเซียวภายใต้แสงสีเขียวอ่อนที่ลอดผ่านกลุ่มใบโลหะหนาทึบ
Anwen พยักหน้าช้าๆ “มันคือสิ่งที่ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ต้องการให้เป็น ระเบียบอันสมบูรณ์แบบ ที่ทุกอย่างถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน” เสียงของเธอแหบพร่ากว่าปกติ ราวกับเส้นเสียงของเธอเองก็ถูกทอดยาวด้วยใยโลหะ “แต่ดูเหมือนว่า ‘ความโกลาหล’ ที่เราเป็นตัวแทน กำลังดิ้นรนเพื่อคงอยู่”
วัตถุปริศนาในมือของเธอเรืองแสงอ่อนๆ เป็นจังหวะ สอดคล้องกับเสียงกระซิบจากแกนกลางโลกที่ Anwen ได้ยินมาตลอด การสัมผัสกับพลังงานนั้นทำให้แขนซ้ายของเธอรู้สึกชาแปลกๆ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลผ่าน ไม่ใช่ความรู้สึกเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกของการเชื่อมต่อที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอเคยเข้าใจ
“เราต้องไปถึง ‘จุดรวมจิต’ ให้ได้” Anwen กล่าว “มันคือที่เดียวที่อาจให้คำตอบเกี่ยวกับ ‘ผู้เฝ้ามอง’ และ… ต้นกำเนิดของสิ่งนี้” เธอเหลือบมองแขนของตนเอง “และอาจจะเป็นทางเดียวที่จะหาทางรักษาโลกของเรา… หรืออย่างน้อยก็หาทางอยู่ร่วมกับมัน”
Fin พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็พร้อมที่จะเดินตาม Anwen ไปทุกหนแห่ง แม้ว่าความกลัวจะเกาะกินใจเขาจนแทบจะหยุดหายใจ สายตาของเขามองไปยังโครงสร้างกึ่งชีวภาพที่แผ่ขยายออกไปสุดลูกหูลูกตา ราวกับว่าพื้นดินทั้งหมดกำลังจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวกัน
“คุณแน่ใจนะว่า ‘จุดรวมจิต’ จะอยู่ที่นี่?” Fin ถาม “ดูเหมือนทุกอย่างจะ… กลายเป็นสิ่งเดียวกันไปหมดแล้ว”
Anwen หลับตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่เบื้องล่าง “ข้าสัมผัสได้ถึงมัน มันคือศูนย์กลางของทุกสิ่ง… เหมือนกับ… หัวใจที่กำลังเต้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกนี้” เธอเอ่ย “มันกำลังเรียกหาข้า… ในฐานะ ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’”
ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวต่อไป เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขาหันไปมองด้วยความระแวดระวัง เงาที่ทอดยาวจากโครงสร้างรอบข้างดูเหมือนจะยืดออกไปในทิศทางที่ผิดปกติ ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาปรากฏขึ้นท่ามกลางพุ่มใบโลหะ… ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ในร่างที่ปรับเปลี่ยนให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ ชุดเกราะของมันมีพื้นผิวที่อ่อนนุ่มและยืดหยุ่นคล้ายกับเนื้อเยื่อที่อยู่รอบกาย แต่ยังคงความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัว
“หยุดอยู่ตรงนั้น ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’” เสียงของ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ก้องกังวานราวกับเสียงสะท้อนในห้องโถงที่เต็มไปด้วยโลหะ “ระเบียบกำลังจะครอบงำ และทุกสิ่งที่เป็นส่วนเกินจะต้องถูกกำจัด”
Anwen กำหมัดแน่น วัตถุปริศนาในมือของเธอสว่างวาบขึ้น “ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่” เธอตอบ “ความโกลาหลคือชีวิต คือการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องถูกกำจัด”
‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่มันยกแขนข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วที่แหลมคมสั่นไหวราวกับกำลังจะปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา แสงสีฟ้าเย็นเยียบเริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของมัน
“Fin ถอยไป!” Anwen ตะโกน ขณะที่เธอเตรียมพร้อมรับการโจมตี ร่างกายกึ่งโลหะของเธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากใต้ผืนดิน มันไม่ใช่แค่การสั่นสะเทือนของเครื่องจักร แต่เป็นการสั่นสะเทือนที่เต็มไปด้วยพลังงานอันดิบเถื่อนราวกับแกนกลางของโลกกำลังจะระเบิดออกมา
‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ปล่อยพลังงานออกมาเป็นลำแสงสีฟ้าที่พุ่งตรงเข้าหา Anwen แต่ก่อนที่มันจะกระทบตัวเธอ วัตถุปริศนาในมือของ Anwen ก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้น สีของแสงเปลี่ยนจากสีเขียวอ่อนเป็นสีทองอร่าม โครงสร้างโลหะรอบตัวพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบโลหะที่เคยอ่อนนุ่มเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปไปราวกับถูกคลื่นพลังงานซัดเข้าใส่
Anwen รู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่ดึงเธอเข้าไปยังใจกลางของป่าโลหะชีวภาพ ราวกับว่าเธอถูกดูดเข้าไปในกระแสพลังงานอันบ้าคลั่ง เสียงกระซิบจากแกนกลางโลกดังขึ้นในหัวของเธอ ชัดเจนกว่าที่เคย เป็นเสียงเรียกที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวด ความโกรธ และความหวัง
“นี่มัน… อะไรกัน?” Fin ร้องถาม พยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลง
“มันกำลัง… เปิดทาง” Anwen ตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “จุดรวมจิต… มันอยู่ที่นี่”
พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาแยกออก เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีทองสว่างจ้า แสงนั้นไม่แสบตา แต่กลับอบอุ่นและดึงดูดราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมายังโลกที่กำลังจะเกิดใหม่
“Anwen!” Fin ตะโกน เมื่อเห็น Anwen ถูกดึงเข้าไปในโพรงแสงนั้น
‘ผู้เก็บเกี่ยว’ พยายามจะตามเข้าไป แต่ก็ถูกคลื่นพลังงานที่ปะทุออกมาจากโพรงนั้นซัดกระเด็นออกไป มันร้องคำรามด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้
Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกฉีกขาดและประกอบขึ้นใหม่ในเวลาเดียวกัน ความทรงจำทั้งหมด ความรู้สึกทั้งหมดของความเป็นมนุษย์กำลังถูกหลอมรวมเข้ากับพลังงานอันบริสุทธิ์ของแกนกลางโลก เธอสัมผัสได้ถึง ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่กำลังเฝ้าดูอยู่ ห่างออกไป เป็นผู้สังเกตการณ์ที่กำลังรอคอยผลลัพธ์ของการหลอมรวมนี้
แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดและการเปลี่ยนแปลงอันสุดขั้ว Anwen ก็ยังคงยึดมั่นในความเป็น ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’ ของตนเอง เธอไม่ได้ต้องการระเบียบที่ไร้ชีวิต แต่ต้องการความสมดุลระหว่างชีวิต ความตาย และความเปลี่ยนแปลง
“ข้า… จะไม่ยอมให้เจ้า… กลืนกิน… ทุกอย่าง!” เธอตะโกน แม้ว่าเสียงของเธอจะถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของพลังงาน
ขณะที่ Anwen ถูกดึงเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ โครงสร้างกึ่งโลหะกึ่งชีวภาพรอบกายเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป แสงสีทองสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนกินทุกสิ่ง และในที่สุด… ทุกอย่างก็เงียบสงัด มีเพียงเสียงกระซิบเบาๆ จากแกนกลางที่ยังคงดังอยู่… รอคอย…
Fin ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากป่าโลหะชีวภาพที่บิดเบี้ยว โพรงแสงที่ดูดกลืน Anwen หายไปแล้ว เหลือเพียงรอยแยกที่กำลังสั่นสะเทือนเบาๆ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ก็หายไปเช่นกัน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง และเสียงกระซิบจากแกนกลางที่ยังคงดังอยู่… ราวกับมันกำลังเตือนถึงบางสิ่ง… บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า… กำลังจะตื่นขึ้น…
--- Anwen ถูกดึงเข้าสู่ 'จุดรวมจิต' ซึ่งปรากฏเป็นโพรงแสงสีทองสว่างจ้า ณ ใจกลางป่าโลหะชีวภาพ เธอสัมผัสได้ถึงการหลอมรวมพลังงานจากแกนกลางโลกและยอมรับบทบาท 'ผู้ถักทอความโกลาหล' ท่ามกลางการเฝ้ามองของ 'ผู้เฝ้ามอง' และการโจมตีของ 'ผู้เก็บเกี่ยว' Fin เหลืออยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพัง ขณะที่เสียงกระซิบจากแกนกลางโลกบ่งบอกถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังจะตื่นขึ้น