ตอนที่ 15 — เงาร่างจากรอยแยก
กลิ่นกำมะถันและโอโซนจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศที่บิดเบี้ยวด้วยความร้อน Anwen ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของห้องโถงหลักที่เคยเป็นหัวใจของ The Pilgrims' Rest บัดนี้มันเหลือเพียงซี่โครงไม้โอ๊คที่หักสะบั้นและเศษปูนที่แตกร้าวราวกับกระดูกของยักษ์ที่ตายลง เสียงตะโกนของทหารราชสำนักยังคงดังระงมอยู่ภายนอก ผสมปนเปกับเสียงฝนที่เริ่มตกลงมาซ้ำเติมความโกลาหล แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดไม่ใช่เสียงเหล่านั้น หากแต่เป็นสิ่งที่กำลังค่อยๆ คลานขึ้นมาจากรอยแยกขนาดมหึมากลางพื้นดิน
แสงสีฟ้าจากการระเบิดเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเป็นริ้วลายในดวงตาของเธอ และในความสลัวรางนั้น สิ่งที่ปรากฏขึ้นไม่ใช่แค่เศษหินหรือดินที่ถล่มลงมา แต่มันคือเงาร่างที่ดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตใดที่เธอเคยเห็นในราชอาณาจักร Castellane มันเป็นรูปร่างกึ่งโปร่งแสง กึ่งแข็งกร้าว ราวกับทำจากควันสีดำที่ถูกหลอมรวมด้วยเส้นใยแสงสีคราม มันเคลื่อนที่อย่างไม่เป็นจังหวะ—วูบไหวเหมือนเปลวไฟแต่หนักแน่นเหมือนหิน—ก่อนจะค่อยๆ ชูส่วนที่ดูเหมือนใบหน้าขึ้นมาเผชิญกับแสงจากคบไฟของพวกทหาร
“ถอยออกไป! ทุกคนถอยออกไปจากรอยแยกเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของนายกองทหารคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะของดาบที่ถูกชักออกจากฝัก ทหารกลุ่มหนึ่งพยายามตั้งแนวป้องกันรอบขอบเหวที่ฉีกกระชากโรงเตี๊ยมออกเป็นสองส่วน แต่อาการสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้ากลับรุนแรงขึ้นจนทำให้แนวป้องกันนั้นเสียขบวน
Anwen ไม่ได้ถอย เธอขยับเท้าไปข้างหน้าอย่างลืมตัว มือของเธอกำด้ามมีดทำครัวที่ยังคงติดอยู่ในมือแน่น ความรู้สึกกลัวแล่นพล่านไปตามสันหลัง แต่สัญชาตญาณของเจ้าบ้านที่ถูกบุกรุกกลับสั่งให้เธอต้องมองให้เห็นความจริง เธอเห็นทหารนายหนึ่งพุ่งเข้าใส่เงาร่างนั้นด้วยความบ้าระห่ำ ดาบเหล็กกล้าฟาดฟันลงไปบนร่างที่ดูเหมือนควัน แต่มันกลับส่งเสียงดัง เคร้ง! ราวกับฟันลงบนแผ่นเหล็กหนา เงาร่างนั้นไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่มันกลับเหวี่ยงแขนที่ยืดยาวออกไป กระแทกเข้าที่อกของทหารนายนั้นจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับเสาไม้ที่ยังเหลืออยู่
“มันไม่ใช่คน...” Anwen พึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าในลำคอ
ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่การสั่นคลอน แต่มันคือการคำรามจากส่วนลึกของโลก เสียงนั้นไม่ได้ดังผ่านหู แต่มันดังผ่านกระดูกและวิญญาณ รอยแยกขยายกว้างขึ้น เผยให้เห็นกลไกฟันเฟืองโบราณที่ยังคงหมุนวนอยู่เบื้องล่าง แต่มันไม่ได้หมุนด้วยแรงกล ไซเบอร์เนติกส์สีครามที่พันธนาการเครื่องจักรเหล่านั้นไว้กำลังขยายตัวเหมือนรากไม้ที่หิวกระหาย มันชอนไชไปตามรอยแตกของพื้นดิน ดึงเอาเศษซากของโรงเตี๊ยมลงสู่ความมืดมิด
“Mistress Anwen! หนีไป!” เสียงของ Fin ดังมาจากทางห้องครัวที่พังทลาย เด็กหนุ่มพยายามลาก Granny Nessa ที่ดูจะหมดสติจากแรงระเบิดออกมาจากกองเศษไม้ Anwen หันไปมองด้วยความตระหนก เธอเห็นความพินาศที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างที่เธอสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่ใช่แค่ตัวอาคาร แต่คือชีวิตของผู้คนที่เธอกำลังปกป้อง
ทหารราชสำนักเริ่มสูญเสียการควบคุม พวกเขาไม่ได้สู้เพื่อจับกุมหรือเพื่อความสงบอีกต่อไป แต่พวกเขาสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจาก 'บางสิ่ง' ที่กำลังผุดขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง เงาร่างสีครามเหล่านั้นเริ่มปรากฏขึ้นมากกว่าหนึ่ง ร่างที่สอง ร่างที่สาม... พวกมันดูเหมือนเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวของความว่างเปล่า และทุกครั้งที่พวกมันขยับ แสงสีฟ้าจะวาบขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของอากาศที่ถูกฉีกขาด
Anwen ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอไม่สามารถรอให้ทหารจัดการได้ เพราะพวกเขากำลังจะถูกกลืนกิน เธอวิ่งฝ่าควันและเศษหิน มุ่งหน้าไปยังจุดที่ใกล้รอยแยกที่สุด ไม่ใช่เพื่อสู้กับเงา แต่เพื่อหาคำตอบว่าทำไมหญิงสาวปริศนาคนนั้นถึงหายไปในแสงนั้น และทำไมเครื่องจักรโบราณที่ควรจะเป็นเพียงตำนานถึงได้ตื่นขึ้นมาในเวลาที่อาณาจักรกำลังจะล่มสลาย
ขณะที่เธอวิ่งผ่านซากโต๊ะไม้ที่พังทลาย สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ข้างรอยแยก มันคือเศษผ้าสีขาวสะอาดที่ดูขัดกับความโสมมของเศษดินและเลือด—มันคือเศษผ้าจากชุดของหญิงสาวปริศนา และที่สำคัญกว่านั้น มีแสงสีฟ้าจางๆ วนเวียนอยู่รอบเศษผ้านั้น ราวกับว่ามันกำลังรอคอยการกลับมาของเจ้าของ
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้โจมตีเธอ แต่มันมุ่งตรงไปยังทหารนายหนึ่งที่กำลังจะถูกเงาอีกร่างกลืนกิน Anwen ชะงัก ความสับสนแล่นเข้ามาในหัว สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมันเกินกว่าการเมืองเรื่องภาษีหรือการล่าตัวนักโทษไปไกลลิบ มันคือการเผชิญหน้าระหว่างโลกที่เธอรู้จัก กับโลกที่ซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้ามานับพันปี
แรงระเบิดย่อยๆ เกิดขึ้นรอบตัวเธอ แผ่นดินไหวเริ่มเปลี่ยนทิศทาง พื้นที่ที่เธอเคยยืนเริ่มทรุดตัวลง Anwen ต้องตัดสินใจระหว่างการวิ่งหนีออกไปสู่ความมืดมิดภายนอกโรงเตี๊ยม หรือจะเสี่ยงชีวิตลงไปในรอยแยกนั้นเพื่อตามหาความจริงที่หายไปพร้อมกับหญิงสาวคนนั้น
เสียงคำรามจากใต้ดินดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูคล้ายกับเสียงเรียกชื่อเธอ... หรือไม่ก็เป็นการเตือนถึงจุดจบของทุกสิ่ง
--- Anwen เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตปริศนาที่ผุดขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับเครื่องจักรโบราณ ท่ามกลางความโกลาหลของทหารราชสำนัก เธอพบเศษผ้าของหญิงสาวปริศนาที่อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาใต้ดิน