ตอนที่ 137 — ดิ่งสู่ก้นบึ้งแห่งความจริงที่แตกสลาย
ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความว่างเปล่าที่รุนแรงเสียจนประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกกระชากให้หลุดออกจากกัน Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอถูกยืดออกเป็นเส้นด้ายโลหะที่บางเฉียบ ก่อนจะถูกขยำรวมกันเป็นก้อนกลมในแรงดึงดูดมหาศาลที่ไร้ทิศทาง เสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนที่สติจะพร่าเลือนคือเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องจักรโบราณที่ประสานไปกับเสียงกรีดร้องของมิติที่กำลังฉีกขาด
เธอร่วงหล่น... ร่วงหล่นผ่านอุโมงค์แห่งแสงและเงาที่หมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดที่ทำจากเศษกระจกและหยดน้ำมัน ร่างกายครึ่งโลหะของเธอส่งเสียงเสียดสีกับกระแสพลังงานที่พัดผ่าน รอยจารึกบนผิวหนังเรืองแสงวาบเป็นจังหวะที่ผิดเพี้ยน ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ทุกครั้งที่เศษเสี้ยวของความจริง—ภาพซากเมืองหลวง, ใบหน้าของร่างปริศนา, หรือแม้แต่กลิ่นอายของโรงเตี๊ยมเก่า—พุ่งเข้าปะทะร่าง เธอต้องใช้เจตจำนงทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้เศษเสี้ยวเหล่านั้นกลืนกินตัวตนของเธอไปเสียก่อน
เมื่อความมืดมิดเริ่มหนาแน่นขึ้นจนกลายเป็นมวลสารที่จับต้องได้ แรงดึงดูดที่เคยฉุดกระชากเธอกลับเปลี่ยนเป็นแรงบีบอัดมหาศาล Anwen รู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในเครื่องอัดไฮดรอลิกขนาดมหึมาที่สร้างจากความว่างเปล่า อากาศหายใจกลายเป็นของเหลวสีเงินที่เย็นเยียบและหนักอึ้ง เธอพยายามตะเกียกตะกายในความมืด แต่ไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว มีเพียงความรู้สึกของมวลสารที่บิดเบี้ยวรอบตัว
ทันใดนั้น แสงสว่างสีครามที่เจิดจ้าจนแสบตาพุ่งวาบขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่แสงจากดวงอาทิตย์ แต่เป็นแสงจากการแตกสลายของแกนกลางพลังงานที่อยู่ลึกลงไปใต้ก้นบึ้งแห่งมิติ แสงนั้นกระแทกเข้ากับร่างของเธอ ส่งผลให้ความรู้สึกนึกคิดของเธอแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพความทรงจำของชาวเมือง Castellane ในวันที่สงบสุขไหลบ่าเข้ามาปะทะกับภาพของป่าโลหะที่บิดเบี้ยวในปัจจุบัน ความขัดแย้งระหว่าง 'สิ่งที่เคยเป็น' กับ 'สิ่งที่กำลังจะเป็น' สร้างแรงสั่นสะเทือนในจิตวิญญาณของเธอจนแทบจะทนไม่ได้
“เจ้ากำลังจะจมลงไป... หรือกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันกันแน่?”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ใช่ผ่านหู แต่ดังขึ้นจากภายในรอยจารึกที่หน้าอกของเธอ มันเป็นเสียงที่ไม่มีโทนสูงต่ำ เป็นเสียงที่ราบเรียบและเย็นเยียบราวกับโลหะที่ถูกขัดเงา Anwen พยายามจะขยับปากเพื่อถาม แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงกระแสพลังงานที่สั่นสะเทือนอยู่ในลำคอ
เธอมองเห็นบางอย่างอยู่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มันคือเงาร่างที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากก้นบึ้งของเหวแห่งมิติ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเนื้อหนัง แต่เป็นโครงสร้างทางเรขาคณิตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่สมองมนุษย์จะประมวลผลได้ มันคือสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น 'หัวใจ' ของเครื่องจักรโบราณที่ตื่นขึ้น แต่มันกลับมีจังหวะการเต้นที่สอดคล้องกับความว่างเปล่ารอบข้าง ร่างนั้นกำลังขยับขยายออก ราวกับพยายามจะโอบอุ้มความแตกสลายทั้งหมดเอาไว้ในอ้อมกอดของมัน
แรงดึงดูดเริ่มเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ดึงเธอลง แต่กลับเหวี่ยงเธอไปตามแนวกำแพงมิติที่มองไม่เห็น Anwen รู้สึกถึงแรงกระแทกที่ทำให้กระดูกและข้อต่อโลหะของเธอสะเทือนจนแทบจะหลุดออกจากกัน เธอต้องใช้พลังจากวัตถุปริศนาที่กำอยู่ในมือแน่น พลังนั้นแผ่ซ่านออกมาเป็นเกราะป้องกันจางๆ ที่ช่วยพยุงสติของเธอไม่ให้หลุดลอยไปในทะเลแห่งความโกลาหล
ในจังหวะที่เธอกำลังจะถูกบดขยี้ด้วยแรงอัดมหาศาลอีกครั้ง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ขัดแย้งกับทุกสิ่งรอบตัว ท่ามกลางความบิดเบี้ยวของมิติที่ไร้ระเบียบ กลับมี 'จุด' เล็กๆ จุดหนึ่งที่ดูสงบนิ่งและมั่นคง มันคือเศษเสี้ยวของความจริงที่ยังไม่ถูกทำลาย และมันดูเหมือนจะเป็นจุดรวมจิตที่เธอกำลังตามหา
Anwen รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด พยายามบังคับทิศทางของร่างที่กำลังร่วงหล่นให้มุ่งหน้าไปยังจุดแสงนั้น เธอรู้ดีว่าหากเธอพลาดเพียงนิดเดียว เธอจะไม่ใช่แค่ตาย แต่ตัวตนของเธอจะถูกลบเลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของ Alcoron ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
ขณะที่เธอเข้าใกล้จุดแสงนั้น แรงสั่นสะเทือนจากใต้ดินก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนถึงขีดสุด มันไม่ใช่แค่แรงสั่นสะเทือนของเครื่องจักร แต่มันคือเสียงกรีดร้องของโลกที่กำลังถูกรีเซ็ตใหม่ แสงสีครามจากก้นบึ้งพุ่งขึ้นมาปะทะกับเธอดั่งคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง และในวินาทีที่แสงนั้นกลืนกินร่างของเธอไปทั้งหมด Anwen สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เย็นเฉียบและคมกริบกำลังกรีดผ่านจิตวิญญาณของเธอ... บางสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นจากความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเหวแห่งมิติแห่งนี้
--- Anwen ร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งของเหวแห่งมิติ ท่ามกลางแรงบีบอัดของพลังงานที่แตกสลายและการปะทะกันระหว่างความทรงจำกับความจริงใหม่ เธอพยายามดิ้นรนเข้าหาจุดรวมจิตที่เหลืออยู่ก่อนจะถูกแสงลึกลับกลืนกินพร้อมกับการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว