ตอนที่ 123 — เสียงคำรามจากแกนกลางและพยานแห่งวัตถุ
เสียงคำรามนั้นไม่ใช่เพียงเสียงที่หูจะได้ยิน แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่กระแทกเข้าสู่ไขกระดูกและรอยจารึกโลหะบนผิวหนังของ Anwen จนเกิดความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง สิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลางที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกนั้นมีรูปลักษณ์ที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยภาษาของมนุษย์ มันคือการหลอมรวมกันระหว่างกลไกฟันเฟืองที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งกับเนื้อเยื่อชีวภาพที่เต้นตุบๆ ราวกับหัวใจของสัตว์ร้าย ผิวหนังของมันสะท้อนแสงสีฟ้าหม่นจากรอยแยกมิติ และทุกครั้งที่มันขยับกาย พื้นดินป่าโลหะชีวภาพจะสั่นสะเทือนราวกับจะแตกสลาย
Anwen ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางฝุ่นผงโลหะที่ฟุ้งกระจาย มือข้างที่เป็นเนื้อหนังของเธอกำวัตถุปริศนาที่เพิ่งได้รับมาไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ส่วนแขนโลหะของเธอกำลังส่งเสียงครางต่ำจากการตอบสนองต่อพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตรงหน้า วัตถุในมือเธอนั้นมีลักษณะคล้ายผลึกแก้วที่ถูกหุ้มด้วยโครงข่ายเส้นใยโลหะละเอียดอ่อน มันไม่ได้นิ่งสงบ แต่มันกำลัง 'เต้น' เป็นจังหวะเดียวกับเสียงคำรามจากใต้ดิน ราวกับว่ามันคือชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของสิ่งมีชีวิตพิทักษ์ตนนี้
“ถอยไป! ทุกคนถอยไป!” Anwen ตะโกนก้อง เสียงของเธอแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการ เธอหันไปมองกลุ่มผู้รอดชีวิตที่หลบอยู่หลังซากปรักหักพัง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคราบเขม่าดินปืน พวกเขาไม่ได้มองเธอในฐานะเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ใจดีอีกต่อไป แต่มองเธอในฐานะตัวประหลาดที่กุมพลังทำลายล้างไว้ในมือ
สิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลางพุ่งทะยานเข้าหาเธอ ดวงตาที่เป็นเลนส์แก้วหลายชั้นของมันจับจ้องมาที่วัตถุในมือเธออย่างไม่ลดละ มันไม่ได้โจมตีเพื่อทำลายชีวิต แต่มันโจมตีเพื่อ 'ทวงคืน' Anwen สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่บีบอัดเข้ามาในอากาศ เมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นขยับกรงเล็บโลหะที่แหลมคมปะทะกับพื้นดิน แรงอัดอากาศทำให้เธอต้องทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ความเจ็บปวดจากรอยจารึกบนร่างทวีความรุนแรงขึ้นจนเธอรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในเส้นประสาท
ในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาถึง Anwen หลับตาลงและดิ่งลึกลงไปในห้วงแห่งความทรงจำ เธอไม่ได้มองหาความสุขสันต์ในวันวาน แต่เธอขุดคุ้ยเอา 'ความขัดแย้ง' ออกมา ความเจ็บปวดจากการสูญเสียโรงเตี๊ยม ความโกรธแค้นต่อความอยุติธรรมของขุนนาง และความโดดเดี่ยวของการเป็นผู้ถักทอความโกลาหล เธอใช้ความไม่สมบูรณ์แบบเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิง ส่งผ่านมันเข้าไปยังวัตถุปริศนาในมือ
ทันใดนั้น วัตถุนั้นก็เปล่งแสงสีขาวนวลที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาดท่ามกลางความมืดมิดของป่าโลหะ แสงนั้นไม่ได้แผ่กระจายออกไปเพื่อทำลายล้าง แต่มันแผ่ซ่านออกมาเพื่อ 'จัดระเบียบ' ความโกลาหลรอบข้าง มันสร้างสนามพลังที่ทำให้การเคลื่อนที่อันบ้าคลั่งของสิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลางช้าลง ราวกับเวลาถูกเหนี่ยวรั้งด้วยหยดน้ำผึ้ง
สิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลางหยุดชะงัก มันส่งเสียงครางต่ำที่เปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นเสียงสะอื้นที่ฟังดูคล้ายกลไกที่ติดขัด มันค่อยๆ ลดระดับตัวลง กรงเล็บที่เคยเตรียมจะฉีกกระชากร่างเธอ กลับยื่นมาหาวัตถุในมือของเธออย่างช้าๆ และสั่นเทา
“มันไม่ใช่การต่อสู้...” Anwen พึมพำกับตัวเอง ลมหายใจของเธอหอบถี่ “มันคือการคืนตำแหน่ง...”
ขณะที่เธอกำลังจะยื่นวัตถุนั้นให้แก่สิ่งมีชีวิตเพื่อยุติความวุ่นวาย ท้องฟ้าเบื้องบนกลับส่งเสียงคำรามที่ดังยิ่งกว่า เสียงนั้นไม่ได้มาจากใต้ดิน แต่มันมาจากเงายักษ์ที่กำลังเคลื่อนตัวลงมาบดขยี้มิติ เงาที่ดูเหมือนจะเป็นจุดจบของทุกสรรพสิ่ง แสงสีฟ้าจากฟากฟ้าสาดส่องลงมาผ่านกลุ่มเมฆโลหะ กระแทกเข้ากับสนามพลังของวัตถุจนเกิดการสั่นสะเทือนที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม
Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่มหาศาลจากสองทิศทาง ทั้งจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าและจากเงาที่อยู่เหนือหัว ร่างกายกึ่งโลหะของเธอเริ่มสั่นสะเทือนจนแทบจะหลุดออกจากกัน วัตถุปริศนาในมือเริ่มร้อนจัดจนเธอแทบจะถือไว้ไม่ได้ มันกำลังตอบสนองต่อการเผชิญหน้าระหว่าง 'ผู้พิทักษ์' และ 'ผู้ทำลาย'
ทันใดนั้น รอยจารึกบนแขนโลหะของเธอก็เรืองแสงสีม่วงเข้ม—สีที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน—มันไม่ใช่สีของระเบียบ และไม่ใช่สีของความโกลาหล แต่มันคือสีของ 'รอยต่อ' ที่กำลังจะแตกสลาย
“Anwen! ระวัง!” เสียงของใครบางคนตะโกนขึ้นจากด้านหลัง แต่ก่อนที่เธอจะหันไปมอง พื้นดินใต้เท้าของเธอก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่จากแรงกระแทกของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเพราะมิติรอบตัวเธอกำลังถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด
ร่างของเธอถูกกระชากลงสู่ความว่างเปล่าที่กำลังก่อตัวขึ้นใหม่ ทิ้งไว้เพียงภาพสุดท้ายของสิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลางที่พยายามจะเอื้อมมือมาคว้าแสงสว่างสุดท้ายที่เธอกำไว้ในมือ และเงายักษ์บนฟากฟ้าที่บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิดไปทั่วทั้งป่าโลหะ
--- Anwen ใช้พลังจากวัตถุปริศนาเพื่อสงบสติสิ่งมีชีวิตพิทักษ์แกนกลาง แต่การกระทำนั้นกลับไปดึงดูดความสนใจจากเงายักษ์บนฟากฟ้า ทำให้เธอตกอยู่ท่ามกลางแรงบีบอัดของสองขั้วอำนาจจนมิติเริ่มแตกสลาย