ตอนที่ 116 — เงาที่เคลื่อนผ่านป่าโลหะ
ความเงียบในป่าโลหะชีวภาพไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบที่สั่นสะเทือนด้วยคลื่นความถี่ที่หูมนุษย์ไม่อาจได้ยิน Anwen ก้าวเดินไปบนพื้นผิวที่กึ่งเป็นดินกึ่งเป็นเหล็กกล้า เสียงฝีเท้าของเธอไม่ได้กระทบลงบนใบไม้แห้ง แต่เป็นเสียงโลหะกระทบกับเนื้อเยื่อที่เหนียวหนืด ทุกย่างก้าวส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านขาที่เปลี่ยนเป็นโลหะของเธอไปจนถึงแกนกลางของจิตใจ เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งของ 'ความเป็นผู้ถักทอ' ที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดและวงจรไฟฟ้าที่สอดประสานกัน
ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีครามหรือสีเทาของเมฆฝนอีกต่อไป แต่มันคือความว่างเปล่าที่ขุ่นมัวด้วยเศษซากของมิติที่แตกสลาย แสงที่ส่องลงมาเป็นแสงสีรุ้งจางๆ ที่บิดเบี้ยวคล้ายกับน้ำมันที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ ท่ามกลางแมกไม้ที่ทำจากสายเคเบิลและกิ่งก้านที่เป็นท่อโลหะขดเคี้ยว Anwen มองเห็นเงาร่างของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เคลื่อนผ่านหมู่เมฆเหล่านั้น มันไม่ได้บิน และไม่ได้เดิน แต่มัน 'ดำรงอยู่' ในลักษณะที่รบกวนระเบียบของมิติรอบข้าง ทุกครั้งที่มันเคลื่อนผ่าน ป่าโลหะจะบิดตัวและกรีดร้องด้วยเสียงเสียดสีของโลหะ
"อย่าหยุดเดิน..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าและมีเสียงสะท้อนของโลหะแทรกอยู่ "ถ้าหยุด ความทรงจำจะกลายเป็นเพียงสนิม"
เธอต้องรักษาความชัดเจนของเจตจำนงไว้ให้มั่น รอยจารึกบนผิวหนังของเธอเรืองแสงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเป็นเข็มทิศที่คอยเตือนว่าเธอยังคงเป็น 'ตัวตน' ไม่ใช่แค่เศษเสี้ยวของเครื่องจักรที่หลงทาง ในขณะที่เธอกำลังรวบรวมสมาธิ ความรู้สึกเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็จู่โจมเข้ามา มันไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นจากการถูก 'จับจ้อง'
จากพุ่มไม้ที่เป็นสายไฟพันกันยุ่งเหยิง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ และไม่ใช่เครื่องจักรที่ไร้จิตวิญญาณ แต่มันคือ 'ผู้เก็บเกี่ยว' (The Reaper) ในรูปลักษณ์ที่ดูคล้ายเทวทูตที่สร้างจากทองเหลืองและแก้ว ร่างนั้นสูงตระหง่าน ใบหน้าเป็นแผ่นโลหะเรียบเนียนที่ไม่มีดวงตาหรือปาก มีเพียงแสงสีขาวนวลที่เรืองออกมาจากรอยแยกของเกราะ
"ตัวแปรที่ผิดพลาด..." เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากอากาศ แต่ดังขึ้นในหัวของ Anwen โดยตรง มันเป็นเสียงที่ไร้อารมณ์ ไร้ความโกรธ และไร้ความเมตตา มันคือเสียงของกฎเกณฑ์ที่พยายามจะขีดเส้นใต้ความโกลาหลให้กลายเป็นเส้นตรง "เจ้าสร้างรอยร้าวในระเบียบที่สมบูรณ์แบบ เจ้าถักทอสิ่งที่มิควรมีอยู่"
Anwen ยันกายขึ้นยืน ขาโลหะของเธอกดลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง แคร้ง เธอไม่ได้รู้สึกกลัวในแบบที่มนุษย์ทั่วไปรู้สึก แต่เธอรู้สึกถึงความไม่สมดุลที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ระเบียบที่เจ้าพูดถึง คือความตายที่เงียบงันต่างหาก"
"ความโกลาหลของเจ้าคือโรคร้ายที่ต้องได้รับการชำระล้าง"
ผู้เก็บเกี่ยวขยับกายเพียงเล็กน้อย แต่แรงกดดันมหาศาลกลับทำให้ป่าโลหะรอบข้างทรุดตัวลง สายเคเบิลที่เคยชูชันกลับลู่ลงราวกับหวาดกลัว Anwen รู้ดีว่าหากเธอพ่ายแพ้ที่นี่ ไม่ใช่แค่ตัวเธอที่จะสูญสิ้น แต่ความทรงจำทั้งหมดที่เธอใช้สร้างโลกใบนี้ขึ้นมาจะถูกลบเลือนหายไปในสุญญากาศแห่งระเบียบ
เธอหลับตาลง ชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่ได้มองเห็นป่าโลหะ แต่เธอมองเห็นภาพโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ที่เคยอบอุ่น กลิ่นของขนมปังปิ้ง กลิ่นฟืนที่เผาไหม้ในเตาผิง และเสียงหัวเราะแห้งๆ ของ Granny Nessa ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่แค่ภาพย้อนหลัง แต่มันคือ 'พลังงาน' เธอสูบฉีดความทรงจำที่แปรปรวนเหล่านั้นออกมา เปลี่ยนความอบอุ่นของมื้ออาหารให้กลายเป็นคลื่นความร้อนที่บิดเบี้ยว พุ่งเข้าใส่ผู้เก็บเกี่ยว
เปรี้ยง!
อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นวงกลม แสงสีรุ้งจากท้องฟ้าถูกดึงลงมาปะทะกับเกราะทองเหลืองของผู้เก็บเกี่ยว เกิดเสียงระเบิดที่ไม่ได้มาจากดินปืน แต่มาจากมิติที่พยายามจะขยายตัวและหดตัวในเวลาเดียวกัน ผู้เก็บเกี่ยวชะงักไปชั่วครู่ แสงสีขาวบนใบหน้าของมันสั่นไหว
"เจ้าใช้ความเจ็บปวดเป็นเกราะ... ช่างเป็นวิธีการที่ไร้ประสิทธิภาพ"
แต่ในจังหวะที่ผู้เก็บเหี่ยวกำลังจะรุกคืบต่อ แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงยิ่งกว่าก็ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่แรงสั่นจากการปะทะ แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังก้องมาจากก้นบึ้งของโลกใหม่ ป่าโลหะทั้งป่าเริ่มสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ดินกำลังถูกปลุกให้ตื่นด้วยการปะทะกันระหว่างเธอและผู้เก็บเกี่ยว
เงาขนาดมหึมาที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าเริ่มเคลื่อนที่ลงมาอย่างรวดเร็วขึ้น ราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นเลือดจากการต่อสู้ Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่มหาศาลขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังในสมรภูมินี้ แต่เธอกลายเป็นเป้าหมายที่ถูกล้อมรอบด้วยพยัคฆ์ร้ายจากทั้งเบื้องบนและเบื้องล่าง
สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ปลายนิ้วโลหะของเธอ—เศษซากของแผ่นจารึกโบราณที่ดูเหมือนจะตอบสนองต่อแรงสั่นสะเทือนนี้ มันสั่นระริกและเรืองแสงสีฟ้าจางๆ คล้ายกับแสงที่เคยระเบิดในโรงเตี๊ยมวันนั้น เธอตระหนักได้ในทันทีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อหาที่พักพิง แต่มันคือการเดินทางเพื่อหา 'จุดรวมจิต' (The Nexus of Memory) ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ไร้ชีวิต
ผู้เก็บี่ยังคงก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ขณะที่เงาจากฟากฟ้ากำลังบดบังแสงสว่างสุดท้ายของมิติ Anwen กำชับมือโลหะของเธอแน่น ความกลัวหายไป เหลือเพียงเจตจำนงที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นใหม่ในเตาหลอมแห่งความโกลาหล
--- Anwen เผชิญหน้ากับ 'ผู้เก็บเกี่ยว' แห่งระเบียบในป่าโลหะชีวภาพ และใช้พลังความทรงจำเข้าต่อสู้ ทว่าการปะทะกันกลับไปกระตุ้นตัวตนลึกลับจากใต้ดินและเงาขนาดมหึมาจากฟากฟ้าให้มุ่งหน้ามาหาเธอพร้อมกัน