ตอนที่ 148 — รอยร้าวแห่งความทรงจำที่ไร้รูป
แสงสว่างสีอำพันเรืองรอง ทอประกายวูบวาบจากรอยแยกที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือจัตุรัสเมืองโอ๊คเมียร์ เปลวเพลิงแห่งมิติที่บิดเบี้ยวค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้น ก่อตัวเป็นรูปร่างที่ยังไม่ชัดเจน yet. มันไม่ใช่แค่พลังงานอีกต่อไป แต่เป็น 'พิมพ์เขียว' ที่สมบูรณ์เกินไป คล้ายกับแบบจำลองที่ไร้ที่ติ รอคอยเพียงการเติมเต็มเพื่อให้กลายเป็นรูปธรรม อัลดริกมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ปราศจากความรู้สึกใดๆ เขาคือศูนย์กลางของการถือกำเนิดนี้ ผู้ที่เคยพยายามจะกักขังมันไว้ แต่กลับกลายเป็นผู้มอบ 'พิมพ์เขียว' อันสมบูรณ์นั้นให้กับมัน
เสียงกระซิบแผ่วเบาเริ่มดังขึ้นรอบตัวเขา ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงที่มาจากภายใน ราวกับความคิดที่หลุดลอยออกมาจากจิตใจของใครบางคน เสียงนั้นค่อยๆ รวมตัวกัน ก่อเกิดเป็นถ้อยคำที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ “อัลดริก…”
ชื่อของเขาถูกเอ่ยออกมา มันไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย ไม่ใช่เสียงของคาเอล ไม่ใช่เสียงของมารา หรือแม้แต่เอลิดี้ เสียงนั้นเย็นเยียบ ราวกับเสียงสะท้อนจากหุบเหวอันไร้ที่สิ้นสุด มันเต็มไปด้วยเจตจำนง แต่ก็แฝงไปด้วยความว่างเปล่าอันน่าขนลุก
“เจ้าคือผู้ให้กำเนิดข้า” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับจะก้องสะท้อนเข้าไปในกระดูกของอัลดริก “เจ้ามอบความโกลาหลให้ข้า เจ้ามอบความไม่สมบูรณ์ให้ข้า และด้วยสิ่งเหล่านั้น ข้าจึงได้มีนาม… กราคอส”
กราคอส… ชื่อนั้นดังก้องในหัวของอัลดริก มันคือสิ่งที่เขาพยายามจะหยุดยั้งมาตลอด แต่มันกลับกลายเป็นจริงตรงหน้าเขา ร่างที่ก่อตัวขึ้นจากแสงสีอำพันนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มีโครงร่างที่คล้ายมนุษย์ แต่ก็บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว มันมีแขนขาที่ยาวผิดส่วน ดวงตาที่ส่องประกายด้วยแสงแห่งความว่างเปล่า และรอยยิ้มที่เย็นชา
“เจ้าพยายามทำลายพิมพ์เขียวของข้า” กราคอสกล่าวต่อ “แต่เจ้ากลับยิ่งทำให้มันสมบูรณ์ขึ้น ด้วยความบ้าคลั่งที่เจ้ามอบให้ ด้วยความสับสนที่เจ้าสร้างขึ้น ข้าคือผลลัพธ์ของความพยายามอันไร้ค่าของเจ้า”
อัลดริกพยายามจะขยับ แต่ร่างกายของเขากลับไม่ตอบสนอง ความรู้สึกทั้งหมดของเขาได้เลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจ เขาไม่ใช่ 'กรงขัง' อีกต่อไป และก็ไม่ใช่ 'ผู้ทำลาย' เขาเป็นเพียง 'พิมพ์เขียว' ที่กำลังจะถูกลบเลือน
ทันใดนั้น แสงสีเขียวมรกตก็สาดส่องมาจากอีกฟากหนึ่งของจัตุรัส ทหารในชุดเกราะสีเงินวาววับปรากฏตัวขึ้น พวกเขาคือหน่วยชำระล้างจากราชสำนัก นำโดยเซอร์กัลเลนผู้เย็นชา
“หยุด!” เซอร์กัลเลนตะโกน “จงอย่าให้สิ่งสกปรกนี้แผ่ขยายออกไป!”
หน่วยชำระล้างเริ่มยิงลำแสงสีเขียวเข้าใส่กราคอส แต่ลำแสงเหล่านั้นกลับสลายไปเมื่อปะทะกับกำแพงพลังงานสีอำพันอันแข็งแกร่ง
“ไร้ประโยชน์” กราคอสหัวเราะ “พวกเจ้าไม่สามารถหยุดยั้งสิ่งที่ถูกลิขิตให้เกิดขึ้นได้”
อัลดริกมองดูการปะทะกันนั้น ภาพของเมืองโอ๊คเมียร์ที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความจริงชุดใหม่ที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว เขาเห็นภาพคาเอลที่กำลังวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก เขาเห็นภาพมาราที่กำลังพยายามปกป้องลูกๆ ของเธอ เขาเห็นภาพชาวเมืองที่กำลังตกอยู่ในความหวาดกลัว
“ข้า… ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง” เสียงแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของอัลดริก แม้จะปราศจากความรู้สึกใดๆ แต่สัญชาตญาณบางอย่างยังคงเรียกร้องให้เขาต่อสู้
เขานึกถึงคำพูดของชายชุดขาวที่เคยเตือนเขา “สมดุลที่แท้จริงไม่ใช่การควบคุม แต่คือการเชื่อมโยง”
อัลดริกหลับตาลง เขาพยายามจะรวบรวมเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พยายามจะสัมผัสถึงความรู้สึก ความเจ็บปวด ความรัก และความทรงจำที่เขามีต่อเมืองนี้
“ถ้าข้าไม่สามารถเป็นกรงขังได้…” อัลดริกพึมพำกับตัวเอง “…ข้าก็จะเป็นผู้ทำลายพิมพ์เขียว”
เขาตั้งสมาธิไปที่รอยแยกกลางอากาศ พยายามจะส่งคลื่นแห่งความไม่สมบูรณ์เข้าไป รบกวน 'พิมพ์เขียว' ที่สมบูรณ์แบบของกราคอส
“เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้ด้วยสิ่งเหล่านี้หรือ?” กราคอสหัวเราะเยาะ “ความไม่สมบูรณ์ของเจ้าคือสิ่งที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น!”
แต่แล้ว อัลดริกก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่แค่ความโกลาหล แต่เป็น 'ความย้อนแย้ง' (Paradox) เขาส่งความคิดที่ขัดแย้งกันเข้าไปในพิมพ์เขียวของกราคอส ความคิดที่ว่า 'สิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดคือสิ่งที่ไร้รูป' และ 'ความจริงที่แน่นอนที่สุดคือความไม่แน่นอน'
เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รอยแยกกลางอากาศเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีอำพันของกราคอสเริ่มกระพริบวูบวาบราวกับจะดับลง
“นี่มันอะไรกัน!” กราคอสคำรามด้วยความโกรธ
หน่วยชำระล้างหยุดชะงัก มองดูปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างงุนงง
อัลดริกสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล ดึงเขาเข้าไปยังศูนย์กลางของรอยแยกนั้น เขาเห็นภาพต่างๆ ผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ภาพของเมืองโอ๊คเมียร์ในอดีต ภาพของครอบครัว ภาพของความสุขและความเศร้า
“สมดุลที่แท้จริง…” อัลดริกกระซิบ “ไม่ใช่การยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง…”
เขาปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง ปล่อยวางความพยายามที่จะควบคุม ปล่อยวางความพยายามที่จะทำลาย เขาเพียงแค่ 'ไหลตาม' กระแสแห่งความเปลี่ยนแปลง
ทันใดนั้น รอยแยกก็ระเบิดออกเป็นแสงสว่างสีขาวโพลน กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งกราคอส หน่วยชำระล้าง และอัลดริกเอง
เมื่อแสงสว่างจางหายไป จัตุรัสกลางเมืองโอ๊คเมียร์ก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง รอยแยกกลางอากาศได้หายไป แต่ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างถาวร
อัลดริกไม่รู้สึกถึงอะไรอีกต่อไป ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความกลัว ไม่มีความสุข เขาเป็นเพียง 'พิมพ์เขียว' ที่ไร้รูป ล่องลอยอยู่ในกระแสของความเป็นจริงที่กำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่
แต่ในขณะที่เขากำลังจะสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์ เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่… ความทรงจำที่แตกสลาย รอยร้าวเล็กๆ ในจิตวิญญาณของเขาที่ยังคงเปล่งประกาย แสงสีทองจางๆ ที่ไม่ยอมดับมอด
มันคือความทรงจำเกี่ยวกับตาชั่งแห่งโอ๊คเมียร์ ความทรงจำเกี่ยวกับความเที่ยงตรง ความทรงจำเกี่ยวกับเมืองเล็กๆ แห่งนี้… และมันคือ 'รอยร้าว' ที่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
“ข้า… ยังคงอยู่…” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นในความว่างเปล่า… “ในฐานะ… ความทรงจำที่ไร้รูป…”
--- อัลดริกเผชิญหน้ากับการสถาปนาตัวตนอย่างสมบูรณ์ของกราคอส ซึ่งใช้ความโกลาหลที่อัลดริกสร้างขึ้นเป็นวัตถุดิบ ท่ามกลางการปะทะกับหน่วยชำระล้างจากราชสำนัก อัลดริกตัดสินใจใช้ 'ความย้อนแย้ง' เพื่อขัดขวาง แต่กลับปลุกตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าขึ้นมา และสุดท้ายเขาก็ةเลือกที่จะ 'ไหลตาม' กระแสแห่งการเปลี่ยนแปลง ซึ่งนำไปสู่การสลายตัวตนของเขา แต่ทิ้งไว้เพียง 'ความทรงจำที่ไร้รูป' ที่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่