ตอนที่ 63 — อักขระหลอนและทางแยกที่สาบสูญ
กลิ่นของกระดาษเก่าที่เปียกชื้นด้วยหมึกและไอเย็นที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นห้องขังที่ทำจากกระดาษแข็ง เป็นสิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสของบรอนเวนรับรู้ บรอนเวนพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ความรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ได้ประกอบขึ้นจากเนื้อหนัง หากแต่เป็นเพียงมวลของเส้นหมึกที่ข้นคลั่กและไม่คงรูป เธอขยับนิ้วมือ และสิ่งที่เห็นคือปลายนิ้วที่พร่าเลือน ทิ้งรอยทางสีดำสนิทไว้บนอากาศคล้ายกับรอยลากของพู่กันที่ถูกจุ่มลงในน้ำหมึกที่เข้มข้นที่สุด
"นี่ไม่ใช่ความจริง..." เธอพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับเสียงกระดาษที่ถูกขยำ "มันเป็นแค่หน้ากระดาษที่ถูกเขียนขึ้นมาใหม่"
เธอมองไปรอบๆ ห้องขังที่ดูประหลาดพิกล ผนังไม่ใช่หิน ไม่ใช่ไม้ แต่เป็นแผ่นกระดาษแข็งหนาเตอะที่ถูกซ้อนทับกันจนดูเหมือนกำแพง รอยพับของมันสร้างมุมมืดที่ดูขัดต่อหลักฟิสิกส์ และบนพื้นกระดาษแข็งที่เธอหมอบอยู่ มีอักขระสีดำสนิทที่ดูเหมือนเพิ่งถูกจารึกเสร็จใหม่ๆ ลอยเด่นขึ้นมา มันไม่ใช่แค่รอยหมึก แต่มันมีความลึก มีมิติ และมีความร้อนระอุแผ่ออกมาจนเธอสัมผัสได้
อย่าเชื่อในสิ่งที่ตามองเห็น จงฟังเสียงที่ความทรงจำกระซิบบอก
ลายมือของเธอเอง บรอนเวนจำมันได้แม่นยำราวกับเพิ่งเขียนมันด้วยตัวเองเมื่อวินาทีที่แล้ว แต่มันถูกเขียนขึ้นในเวลาที่เธอเพิ่งจะตกลงสู่ความว่างเปล่า เธอควรจะตาย หรือไม่ก็สลายไปเป็นหมึกที่ไร้ความหมายไปแล้ว แต่นี่เธอกลับถูกขังอยู่ใน 'กับดัก' ที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของเจตจำนงของเธอเอง
ทันใดนั้น เงาที่ทอดตัวยาวจากมุมห้องก็เริ่มขยับ มันไม่ได้เคลื่อนไหวตามแสงที่มีอยู่เพียงน้อยนิด แต่มันเคลื่อนไหวอย่างมีเจตจำนง เงาดำนั้นไม่ได้เป็นเพียงการขาดหายไปของแสง แต่มันคือมวลสารสีดำที่ข้นคลั่ก มันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มันไม่มีใบหน้า มีเพียงหลุมดำลึกโหลที่แสดงถึงความว่างเปล่าที่ไร้ก้นบึ้ง เงาปริศนานั้นค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาเธอ ราวกับนักล่าที่กำลังสนุกกับการเห็นเหยื่อที่กำลังสับสน
บรอนเวนพยายามถอยหนี แต่ขาของเธอหนักอึ้ง ทุกครั้งที่เธอขยับ รอยเท้าที่เธอทิ้งไว้บนพื้นกระดาษแข็งจะกลายเป็นอักขระแปลกประหลาดที่ดูเหมือนคำสาป เธอเริ่มตระหนักว่าร่างกายที่กำลังกลายเป็นหมึกของเธอนั้น ไม่ได้เป็นเพียงผลกระทบจากการถูกกลืนกิน แต่มันคือ 'เครื่องมือ' ที่ทำให้เธอเชื่อมต่อกับมิตินี้ได้
"แกต้องการอะไร?" เธอตะโกนใส่ความมืด แต่เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่คำพูด มันคือความรู้สึกสั่นสะเทือนในทรวงอก ราวกับมีใครบางคนกำลังขีดเขียนลงบนอวัยวะภายในของเธอโดยตรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านเมื่ออักขระบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นใต้ผิวหนังที่ดูเหมือนแผ่นกระดาษของเธอ
เธอมองไปที่รอยแยกตรงกลางห้อง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นประตูทางออก แต่มันไม่ใช่ประตูที่นำไปสู่ทางเดินปกติ มันคือรอยแยกที่ขอบของมันเป็นเส้นหยักของกระดาษที่ถูกฉีกขาด และจากรอยแยกนั้น มีเสียงเรียกที่คุ้นเคยดังแว่วออกมา มันเป็นเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงด้วยความโศกเศร้า เป็นเสียงของตัวเธอเองในอีกมิติหนึ่ง
"บรอนเวน... รีบไป... ก่อนที่หมึกจะแห้ง..."
เธอกัดฟันสู้กับความกลัว ความคิดที่เฉลียวฉลาดของเธอเริ่มทำงานท่ามกลางความโกลาหล หากห้องนี้คือกระดาษ และเธอคือหมึก ทางเดียวที่จะหนีไปได้ไม่ใช่การเดินออกไปทางประตู แต่คือการ 'เขียน' เส้นทางใหม่ขึ้นมา เธอต้องใช้ความทรงจำที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดมาเป็นวัตถุดิบ
เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงหอสมุดแก้ว กลิ่นของแสงวิเศษที่อบอุ่น เสียงพลิกหน้ากระดาษที่แผ่วเบาในยามเช้า และความรู้สึกของเข็มจารึกมิติที่ชายชุดเทาเคยส่งมอบให้ แม้เครื่องมือนั้นจะถูกแย่งชิงไป แต่ 'หลักการ' ของมันยังอยู่ในตัวเธอ เธอเริ่มรวบรวมสมาธิ จินตนาการถึงเส้นสายที่มั่นคงและไม่บิดเบี้ยว
เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปข้างหน้า พยายามจินตนาการว่านิ้วของเธอคือปลายเข็ม และความทรงจำคือหมึกที่ทรงพลังที่สุด ทันใดนั้น เงาดำที่คืบคลานเข้ามาก็หยุดชะงัก มันดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงแรงต้านทานที่กำลังก่อตัวขึ้น มันเริ่มขยายร่างใหญ่ขึ้น พยายามจะเข้ามาระงับการ 'เขียน' ของเธอด้วยการโถมทับความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวเข้าใส่
บรอนเวนกรีดร้องเมื่อความเจ็บปวดจากการจารึกความทรงจำลงบนความว่างเปล่าพุ่งเข้าสู่โสตประสาท ทุกภาพที่เธอพยายามดึงกลับมา—ใบหน้าของเพื่อนร่วมงาน, แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกหอสมุด, ความทรงจำเกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีตที่สำนักอาลักษณ์—ถูกเปลี่ยนเป็นอักขระสีเงินที่สว่างวาบขึ้นมากลางความมืด อักขระเหล่านั้นปะทะกับเงาดำ เกิดเป็นเสียงเปรี๊ยะเหมือนกระดาษที่ถูกเผาไหม้
รอยแยกตรงหน้าเริ่มขยายกว้างขึ้น แต่มันไม่ได้ขยายออกไปทางความว่างเปล่า แต่มันกำลังดึงดูดเธอเข้าไป บรอนเวนรู้สึกได้ว่าพื้นกระดาษแข็งที่เธอเหยียบอยู่เริ่มอ่อนตัวลงและกลายเป็นของเหลวสีดำ เธอต้องเลือกระหว่างการถูกกลืนกินโดยเงา หรือการกระโดดลงไปในรอยแยกที่อาจเป็นเพียงหลุมพรางที่ลึกกว่าเดิม
ในวินาทีที่เงาดำเอื้อมมือที่เป็นหมึกข้นมาถึงลำคอของเธอ บรอนเวนตัดสินใจทิ้งตัวลงสู่รอยแยกนั้นทันที
ความรู้สึกของการร่วงหล่นนั้นประหลาดนัก มันไม่ใช่การตกจากที่สูง แต่เป็นการถูกดึงผ่านชั้นของเนื้อความและอักขระที่ซ้อนทับกันนับล้านเล่ม เธอเห็นภาพเหตุการณ์ต่างๆ วิ่งผ่านสายตาไปเหมือนหน้าหนังสือที่ถูกเปิดอย่างรวดเร็วด้วยลมพายุ เธอเห็นเมืองเอลเดอร์เมียร์ที่กำลังล่มสลาย เห็นใบหน้าของลอร์ดเซดริกที่เต็มไปด้วยความโลภ และเห็นตัวเธอเองในชุดบรรณารักษ์ที่กำลังยิ้มอย่างสงบ
ก่อนที่สติจะดับวูบลง เธอเห็นแสงสีเทาจางๆ ที่ปลายอุโมงค์ของรอยแยก และเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะยืนรอเธออยู่ตรงนั้น... ชายที่ไม่ได้ถือเครื่องมือ แต่กำลังถือ 'หนังสือ' เล่มหนึ่งที่ดูเหมือนจะบันทึกทุกสิ่งที่เธอกำลังจะทำลงไปในวินาทีถัดไป
--- บรอนเวนตื่นขึ้นในคุกกระดาษแข็งและต้องเผชิญหน้ากับเงาปริศนาที่พยายามกลืนกินตัวตนที่กลายเป็นหมึกของเธอ เธอตัดสินใจใช้ความทรงจำจารึกเส้นทางหนีและกระโดดลงสู่รอยแยกแห่งความจริงเพื่อหลบหนีจากการไล่ล่า