ตอนที่ 55 — บทที่ 55: รอยด่างในหน้ากระดาษที่สมบูรณ์แบบ
ความมืดมิดไม่ได้มาในรูปแบบของความว่างเปล่า แต่มันมาในรูปแบบของมวลสารที่หนาแน่นจนแทบจะสัมผัสได้ มันคือความเงียบที่กรีดร้อง และความมืดที่กำลังขยับเขยื้อนราวกับมีลมหายใจ บรอนเวนรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอถูกแรงอัดมหาศาลบีบคั้นลงไปในช่องว่างที่แคบลงเรื่อยๆ ระหว่างบรรทัดของความจริงที่กำลังพังทลาย
ร่างลึกลับที่ประกอบขึ้นจากหมึกดำและแสงสีทองนั้นไม่ได้พุ่งเข้ามาทำร้ายเธอด้วยอาวุธ แต่มันกำลังพุ่งเข้ามาด้วย 'เจตจำนง' หมึกสีแดงฉานที่หยดลงจากปลายปากกาขนนกยักษ์นั้นไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเพียงหยดน้ำ แต่มันคือตัวอักษรแห่งจุดจบที่กำลังพุ่งทะยานเข้าหาจุดศูนย์กลางของตัวตนเธอ บรอนเวนเห็นมันชัดเจนในเสี้ยววินาทีสุดท้าย—มันไม่ใช่การโจมตี แต่มันคือการ 'จารึก' ชื่อของเธอลงในบทที่ไม่มีวันย้อนกลับ
“ไม่!” เสียงของเธอถูกกลืนกินไปในทันทีที่ความมืดเข้าปกคลุม
โลกที่เธอเคยรู้จัก—เมืองเอลเดอร์เมียร์ที่วุ่นวาย หอสมุดแก้วที่สูงสง่า หรือแม้แต่ความเจ็บปวดจากการถูกไล่ออกจากสำนักอาลักษณ์—ทั้งหมดนั้นเลือนหายไปราวกับถูกลบด้วยยางลบที่เปียกชุ่ม บรอนเวนรู้สึกถึงอาการวูบโหวงในกระดูกสันหลัง ความรู้สึกของการเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกของสิ่งที่เบาหวิวและแบนราบ เธอไม่ได้กำลังตาย แต่เธอกำลังถูก 'เปลี่ยนสถานะ'
ทันใดนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงที่เหมือนกับกระดาษนับล้านแผ่นถูกฉีกขาดพร้อมกัน บรอนเวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทว่าสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่เพดานของหอสมุดหรือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมึกดำ แต่มันคือความว่างเปล่าที่สว่างไสวจนแสบตา มันเป็นสีขาวโพลนที่สะอาดสะอ้านจนน่ากลัว ไร้ซึ่งฝุ่น ไร้ซึ่งเงา และไร้ซึ่งร่องรอยของความผิดพลาดใดๆ
เธอลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ร่างกายของเธอรู้สึกเบาหวิวอย่างประหลาด เธอไม่ได้อยู่ในชุดบรรณารักษ์ที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่กลับสวมชุดผ้าเนื้อละเอียดสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูเรียบเนียนไร้รอยยับ ทุกอย่างรอบตัวเธอ—ไม่ว่าจะเป็นพื้นดินหรือขอบฟ้า—ล้วนดูเหมือนถูกวาดขึ้นด้วยลายเส้นที่คมกริบและประณีตที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้
“ตื่นแล้วหรือ ตัวละครที่หลงทาง”
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง แต่มันดูเหมือนจะดังออกมาจากอากาศรอบตัวเธอ บรอนเวนหันขวับไปมอง และพบกับชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหน้ากระดาษสีขาวสุดลูกหูลูกตา เขาไม่ได้สวมชุดคลุมสีเข้มหรือชุดเครื่องแบบอาลักษณ์ แต่สวมชุดสีเงินที่สะท้อนแสงจนดูเหมือนเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของท้องฟ้าที่ไร้ขอบเขต ใบหน้าของเขาเรียบเนียนและสมบูรณ์แบบจนดูเหมือนภาพวาดที่ถูกขัดมันมาอย่างดี ไม่มีริ้วรอยแม้เพียงนิดเดียว
“คุณคือใคร?” บรอนเวนถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นสะท้าน แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความตระหนก “แล้วที่นี่คือที่ไหน? เมืองเอลเดอร์เมียร์หายไปไหนหมด?”
ชายผู้นั้นขยับยิ้มเพียงมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะถูกคำนวณมาแล้วว่าต้องมีองศาเท่านี้เพื่อให้ดูเป็นมิตรแต่ยังคงไว้ซึ่งความสูงศักดิ์ “เอลเดอร์เมียร์ไม่ได้หายไปไหนหรอก บรอนเวน... มันแค่ถูก 'จัดระเบียบ' ใหม่ให้สมบูรณ์แบบกว่าเดิม ที่นี่คือ 'หน้ากระดาษที่ถูกชำระล้าง' (The Cleansed Page) สถานที่ที่ความไร้ระเบียบและรอยด่างสกปรกของอดีตจะถูกลบทิ้ง เพื่อให้เรื่องราวบทใหม่เริ่มต้นได้อย่างไร้ที่ติ”
บรอนเวนรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง “จัดระเบียบใหม่? คุณหมายความว่าเมืองทั้งเมือง... ผู้คนทั้งหมด... ถูกลบออกไปเพื่อสร้างเรื่องใหม่ที่คุณต้องการอย่างนั้นเหรอ?”
“อย่าใช้คำที่รุนแรงนักเลย” ชายชุดเงินกล่าวพลางก้าวเดินเข้ามาหาเธอ จังหวะการก้าวของเขาหนักแน่นและสม่ำเสมอจนน่าขนลุก “จงมองดูรอบตัวเจ้าสิ ความงดงามนี้ ความสงบนี้... นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตัวละครที่ไร้การควบคุมจะสามารถสร้างขึ้นเองได้ เจ้าเคยเป็นเพียงหยดหมึกที่กระเด็นไปมาอย่างไร้ทิศทาง บรอนเวน แต่ตอนนี้ ข้าจะมอบ 'บทบาท' ที่คู่ควรให้กับเจ้า”
เขายกมือขึ้น ในอากาศที่ว่างเปล่าปรากฏตัวอักษรสีเงินระยิบระยับลอยเด่นขึ้นมา มันเริ่มร้อยเรียงเป็นประโยคอย่างรวดเร็ว: 'หญิงสาวผู้ตื่นขึ้นในดินแดนแห่งความสมบูรณ์แบบ เธอรู้สึกถึงความสงบที่จอมปลอม และเริ่มสงสัยในความจริงที่อยู่เบื้องหลังแสงสว่าง'
บรอนเวนเบิกตากว้าง ความสยดสยองที่แท้จริงไม่ใช่การถูกไล่ล่า แต่มันคือการที่ความคิดและความรู้สึกของเธอถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเพียง 'คำบรรยาย' ในมือของเขา เธอพยายามจะตะโกนปฏิเสธ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ราวกับว่าเธอกำลังถูกจำกัดด้วยกฎเกณฑ์ของภาษาที่เขากำลังเขียนอยู่
“ฉันไม่ใช่ตัวละครของคุณ!” บรอนเวนตะโกนสุดเสียง เธอพยายามจะดึงเอาความทรงจำที่เจ็บปวด ความโกรธแค้น และความไม่เป็นระเบียบที่เธอเคยใช้ต่อสู้ขึ้นมาเป็นเกราะป้องกัน แต่เธอกลับพบว่าความทรงจำเหล่านั้นเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังถูก 'ขีดฆ่า' ออกจากจิตใจของเธอโดยอัตโนมัติ
ชายชุดเงินไม่ได้มีท่าทีตกใจ เขาเพียงแค่ขยับปากกาขนนกสีเงินในมือเบาๆ “ยิ่งเจ้าขัดขืน บทบรรยายก็จะยิ่งยาวขึ้น และบทที่ยาวเกินไปมักจะน่าเบื่อ... ข้าไม่ชอบเรื่องที่น่าเบื่อ บรอนเวน”
ทันใดนั้น พื้นสีขาวที่เธอยืนอยู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีเงินรอบตัวเธอเริ่มบีบอัดเข้ามา ราวกับโลกทั้งใบกำลังพยายามจะปิดหนังสือเล่มนี้ลง บรอนเวนมองเห็นเงาร่างของเมืองเอลเดอร์เมียร์ที่ถูกเขียนขึ้นใหม่ในรูปแบบที่สมบูรณ์แบบเกินจริง—ถนนที่สะอาดตา ผู้คนที่เดินเป็นจังหวะ และท้องฟ้าที่ไม่มีวันมืดมิด—แต่มันกลับดูไร้ชีวิตชีวาเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้
ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินเธอ บรอนเวนเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ขอบสายตา... มันคือรอยด่างสีรุ้งเล็กๆ ที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้วของเธอ มันเป็นรอยที่เขาไม่สามารถลบได้ และมันคือ 'รอยรั่ว' เพียงอย่างเดียวที่ยังเชื่อมโยงเธอกับความเป็นจริงที่เธอเคยรู้จัก
เธอไม่ได้พยายามจะหนีไปจากเขา แต่เธอตัดสินใจแล้ว... หากเขาต้องการจะเขียนบทที่สมบูรณ์แบบให้เธอ เธอก็จะเขียน 'รอยเปื้อน' ที่น่าเกลียดที่สุดลงบนหน้ากระดาษที่ไร้ที่ติของเขาให้เขาต้องปวดหัวจนเขียนต่อไม่ได้!
บรอนเวนรวบรวมเจตจำนงสุดท้าย จุ่มปลายนิ้วที่เปื้อนรอยด่างสีรุ้งลงบนอากาศที่ว่างเปล่า แล้วตวัดวาดเส้นสายที่บิดเบี้ยว ไร้ความหมาย และเต็มไปด้วยความโกลาหลลงบนหน้ากระดาษสีขาวที่แสนสะอาดนั้น!
“นี่มัน... อะไรกัน!” ชายชุดเงินอุทานเป็นครั้งแรก แสงสีเงินรอบตัวเขาเริ่มสั่นระริกด้วยความสับสน เมื่อรอยด่างสีรุ้งที่ขัดแย้งกับความสมบูรณ์แบบเริ่มแผ่ขยายออกไป ราวกับเชื้อร้ายที่กำลังกัดกินบทบรรยายที่ไร้ที่ติของเขา
แต่ก่อนที่เขาจะสามารถแก้ไขรอยด่างนั้นได้ ท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมืดมิดก็เริ่มพับตัวลงมาอย่างรุนแรง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังปิดฉากบทนี้ลง และท่ามกลางความโกลาหล บรอนเวนเห็นเงาร่างหนึ่งเดินฝ่าพายุอักขระที่กำลังพังทลายเข้ามา... ร่างนั้นประกอบขึ้นจากหมึกดำและแสงสีทองที่พันกันยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาเป็นเพียงช่องว่างที่เต็มไปด้วยตัวอักษรที่ขยับไปมาไม่หยุดหย่อน
“ผู้เขียนที่หลงทาง...” ร่างนั้นกล่าว เสียงของเขาเหมือนเสียงของกระดาษนับล้านแผ่นที่ถูกพัดด้วยลมแรง “เจ้าพยายามจะเขียนบทที่ไม่มีวันจบสิ้น... แต่เจ้าลืมไปว่า... ผู้เขียนที่แท้จริง ไม่เคยปล่อยให้ตัวละครขัดขืนนานเกินไป”
และในวินาทีนั้นเอง ร่างนั้นก็ยื่นมือออกมา พร้อมกับปากกาขนนกขนาดใหญ่ที่ปลายปากกากำลังหยดหมึกสีแดงฉานลงบนอากาศ... และหยดหมึกนั้นกำลังพุ่งตรงมาที่หน้าผากของบรอนเวน!
ความมืดมิดเริ่มกลืนกินทุกสิ่ง และในเสี้ยววินาทีก่อนที่หมึกสีเลือดจะสัมผัสตัวเธอ บรอนเวนกลับพบว่าเธอไม่ได้กำลังสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่เธอกำลังถูกดึงเข้าไปสู่ 'จุดเริ่ม' ของการเขียนบทใหม่ที่เธอไม่รู้เลยว่า... เธอจะเป็นผู้เขียน หรือจะเป็นเพียงหยดหมึกที่ถูกลบหายไปตลอดกาล
--- บรอนเวนตื่นขึ้นมาในมิติ 'หน้ากระดาษที่ถูกชำระล้าง' ซึ่งทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก และต้องเผชิญหน้ากับชายลึกลับที่พยายามปรับปรุงตัวตนของเธอให้เป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบ ก่อนจะถูกดึงเข้าสู่การเผชิญหน้ากับร่างลึกลับที่เป็นตัวแทนของผู้เขียนที่แท้จริง