ตอนที่ 44 — อักขระแห่งความว่างเปล่าและจารึกที่ไร้ชื่อ
ความเงียบในห้องสมุดลึกลับแห่งนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความว่างเปล่าที่ตะโกนก้องอยู่ในโสตประสาท บรอนเวนรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ทว่ามหาสมุทรนี้ไม่ได้ประกอบด้วยน้ำ แต่มันคือหมึกสีดำสนิทที่ข้นคลั่กและเย็นเยียบ เธอพยายามจะขยับปลายนิ้ว แต่ความรู้สึกสัมผัสกลับเลือนหายไป ราวกับว่าร่างกายของเธอไม่ได้ประกอบขึ้นจากเนื้อหนังและกระดูกอีกต่อไป แต่กลายเป็นเพียงของเหลวที่พร้อมจะถูกซึมซาบลงไปในพื้นผิวที่ไร้ขอบเขต
เธอมองลงไปที่มือของตนเอง สิ่งที่เห็นไม่ใช่ผิวหนังที่คุ้นเคย แต่เป็นกระแสหมึกที่หมุนวนไปมาภายใต้รูปทรงที่เคยเป็นมนุษย์ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะนึกถึงใบหน้าของชายชุดเทา หรือกลิ่นอับชื้นของหอสมุดแก้วในโลกเดิม ความทรงจำเหล่านั้นจะถูกแทนที่ด้วยอักขระที่วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหมึกของเธอ มันไม่ใช่ความคิด แต่มันคือการจดบันทึก เธอไม่ได้ 'จำ' แต่เธอถูก 'เขียน' ให้จำ
"บรอนเวน..." เสียงหนึ่งดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงเรียก มันคือแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า
เธอพยายามหันไปมองตามเสียงนั้น แต่การเคลื่อนไหวของเธอช่างเชื่องช้าและหนักอึ้ง ทุกการขยับตัวทิ้งรอยจารึกไว้ในความว่างเปล่า เธอพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่ท่ามกลางพื้นที่สีขาวโพลนที่กว้างใหญ่จนไร้จุดสิ้นสุด และที่นั่นเอง เธอเห็น 'สิ่งนั้น' สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการในยามตื่น แต่มันกลับชัดเจนและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
มันคือแท่นเขียนขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือความว่างเปล่า บนแท่นนั้นมีปลายปากกาขนนกขนาดใหญ่ที่ทำจากแสงสีขาวบริสุทธิ์ แต่มันกลับขยับเขยื้อนด้วยจังหวะที่ดูคล้ายกับการเต้นของหัวใจ และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ทุกครั้งที่ปลายปากกานั้นจุ่มลงไปในแอ่งหมึกที่ลอยอยู่ มันไม่ได้จุ่มลงในหมึกธรรมดา แต่มันกำลังดูดกลืนเศษเสี้ยวของ 'ตัวตน' ที่กระจัดกระจายอยู่ในอากาศเข้าไป
บรอนเวนพยายามจะกรีดร้อง แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอมีเพียงตัวอักษรที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นขาวเบื้องล่าง 'ช-ว-ย-เ-ด-ว-ะ' (ช่วยด้วย) อักขระเหล่านั้นแตกกระจายและจางหายไปทันทีที่มันสัมผัสความว่างเปล่า เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ในโลกที่ถูกสร้างขึ้นใหม่นี้ เธอไม่มีสถานะเป็น 'ผู้เขียน' หรือแม้แต่ 'ผู้อ่าน' อีกต่อไป เธอเป็นเพียง 'วัตถุดิบ' เป็นเพียงหมึกที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อรอการจารึกเรื่องราวของใครบางคน
"อย่าพยายามต่อต้านมัน... เพราะยิ่งเธอขัดขืน เธอก็ยิ่งกลายเป็นหมึกที่เข้มข้นขึ้น"
เสียงนั้นมาจากทางด้านหลัง บรอนเวนรวบรวมพลังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อหันกลับไป เธอเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ร่างนั้นดูคล้ายกับชายชุดเทา แต่เขากลับดูโปร่งแสงและเต็มไปด้วยอักขระที่วิ่งวนอยู่ภายในร่างกาย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงร่างจำลองที่ถูกสร้างขึ้นจากบทประพันธ์ที่ยังไม่เสร็จสิ้น
"คุณ... ช่วยฉันได้ไหม?" เธอพยายามสื่อสารผ่านทางจิตใจที่กำลังแตกสลาย
ชายชุดเทา (หรือสิ่งที่ดูเหมือนเขา) ไม่ได้ตอบคำถามด้วยคำพูด แต่เขายื่นมือที่ทำจากหมึกสีจางมาทางเธอ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะอยู่ บรอนเวน เธอไม่ใช่ตัวละครในเรื่องนี้ แต่เธอคือ 'ข้อผิดพลาด' ที่หลุดรอดมาจากหน้ากระดาษที่ถูกฉีกทิ้ง"
"ข้อผิดพลาดงั้นเหรอ?" บรอนเวนรู้สึกถึงความขมขื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างหมึกของเธอ "ถ้าฉันเป็นข้อผิดพลาด แล้วความจริงที่ฉันเคยรู้จักล่ะ? ความทรงจำของฉัน... เมืองเอลเดอร์เมียร์... ทุกอย่างนั่นคือเรื่องโกหกงั้นเหรอ?"
"มันคือเรื่องจริงที่ถูกเขียนขึ้น... และตอนนี้มันกำลังถูกเขียนทับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย "กลุ่มผู้คัดลอกไม่ได้แค่ต้องการควบคุมอนาคต แต่พวกเขาต้องการสร้าง 'ความจริงที่สมบูรณ์แบบ' ที่ซึ่งไม่มีความผิดพลาด ไม่มีตัวตนที่ไม่ได้ถูกกำหนดไว้ และเธอก็คือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพราะเธอมี 'เจตจำนง' ที่ไม่ได้ถูกจารึกไว้ในแผนผังต้นฉบับ"
ทันใดนั้น พื้นที่สีขาวโพลนรอบตัวก็เริ่มสั่นสะเทือน ปลายปากกาขนนกยักษ์บนแท่นแสงเริ่มขยับเร็วขึ้น ราวกับว่ามันตรวจพบการบุกรุกของสิ่งแปลกปลอม บรอนเวนเห็นเงาดำขนาดมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเธอ มันคือ 'ผู้บันทึกดั้งเดิม' ที่ไม่ได้มาในรูปแบบของเทพเจ้า แต่มาในรูปแบบของแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะบีบอัดหมึกที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าสู่รูปทรงที่มันต้องการ
"พวกเขามาแล้ว" ชายชุดเทากล่าว ร่างของเขาเริ่มจางหายไป "จงหา 'จุดสิ้นสุดของประโยค' ให้เจอ บรอนเวน หากเธอหาจุดที่เรื่องราวนี้ต้องจบลงไม่พบ เธอจะถูกเขียนทับจนหายไปตลอดกาล"
"จุดสิ้นสุดของประโยค? หมายความว่ายังไง!" บรอนเวนพยายามตะโกน แต่ร่างกายของเธอกลับเริ่มถูกดึงดูดเข้าหาแท่นเขียนยักษ์นั้นเหมือนเศษผงที่ถูกพายุหมุน
เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เหนือกว่าคำบรรยาย มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความเจ็บปวดจากการถูก 'นิยาม' เธอรู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นพยายามจะยัดเยียดความหมายให้เธอ เธอไม่ใช่บรรณารักษ์ เธอไม่ใช่ผู้รอดชีวิต เธอไม่ใช่แม้แต่คน... เธอเป็นเพียง 'คำคุณศัพท์' ที่ไร้ความหมายซึ่งกำลังจะถูกลบออกเพื่อประหยัดพื้นที่บนหน้ากระดาษ
ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินเธอ บรอนเวนเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ลอยอยู่ไกลออกไปท่ามกลางความโกลาหล มันไม่ใช่แสงสีขาว ไม่ใช่หมึกสีดำ แต่เป็นเศษเสี้ยวของ 'กระดาษเก่า' ที่มีรอยไหม้และกลิ่นอายของความทรงจำที่คุ้นเคย มันคือเศษกระดาษที่เธอเคยใช้เขียนความทรงจำลงไปในมิติแห่งแสงวิเศษ!
หากเธอสามารถคว้าเศษกระดาษนั้นได้ หากเธอสามารถนำ 'ความจริงที่ถูกเขียนด้วยมือของเธอเอง' มาปะทะกับ 'ความจริงที่ถูกจารึกโดยแสงวิเศษ' เธออาจจะสร้างรอยแยกใหม่ขึ้นมาได้
บรอนเวนรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ไม่ใช่พลังจากการเป็นหมึก แต่เป็นพลังจาก 'เจตจำนง' ที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอเริ่มขยับร่างที่เป็นของเหลวอย่างบ้าคลั่ง พยายามแหวกว่ายผ่านกระแสอักขระที่พุ่งเข้าหาเธอราวกับห่ากระสุน ทุกครั้งที่อักขระเหล่านั้นสัมผัสตัวเธอ มันจะกัดกินความทรงจำของเธอไปทีละน้อย เธอจำชื่อแม่ไม่ได้... เธอจำรสชาติของขนมปังในเมืองเอลเดอร์เมียร์ไม่ได้... เธอจำแม้กระทั่งใบหน้าของตัวเองไม่ได้...
"ไม่! ฉันจะไม่ยอมให้มันจบแบบนี้!"
เธอพุ่งตัวออกไปสุดกำลัง ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังจะปิดตายทุกสิ่ง ร่างหมึกของเธอพุ่งทะยานเข้าหาเศษกระดาษเก่าชิ้นนั้นราวกับดวงดาวที่กำลังตกจากฟากฟ้า ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วหมึกจะสัมผัสได้ถึงผิวสัมผัสที่สากของกระดาษ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องบน... เสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจยิ่งกว่าสิ่งใดที่เธอเคยพบมา
"ผู้บุกรุก... จงถูกลบออกไป"
แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นจากเบื้องบน แสงนั้นไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันคือแสงแห่งการทำลายล้างที่จ้องจะลบทุกอย่างที่ขวางหน้า บรอนเวนรู้สึกได้ว่าร่างของเธอกำลังจะแตกสลายออกเป็นละอองหมึกเล็กๆ ที่ไร้ทิศทาง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะสูญสิ้นไปนั้นเอง มือของเธอก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่เธอตามหา...
ความสากของกระดาษ... กลิ่นของหมึกเก่า... และความรู้สึกของ 'ตัวตน' ที่เธอยังรักษาไว้ได้
แต่ทันทีที่สัมผัสได้ ความจริงรอบตัวเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวอีกครั้ง พื้นที่สีขาวไม่ได้หายไป แต่มันกลับกลายเป็น 'หน้ากระดาษ' ที่กำลังถูกพลิกอย่างรุนแรงด้วยมือที่มองไม่เห็น!
บรอนเวนถูกเหวี่ยงผ่านความว่างเปล่า เธอเห็นโลกที่ถูกสร้างขึ้นใหม่หมุนวนอยู่รอบตัวเหมือนภาพลวงตา และในขณะที่เธอกำลังจะถูกกลืนหายไปในหน้าถัดไป เธอก็ได้เห็นดวงตาปริศนาคู่เดิมนั้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้อยู่บนฟากฟ้า... มันอยู่บน 'ปกหนังสือ' ที่กำลังจะปิดลง!
เธอยังไม่ตาย... แต่เธอกำลังจะถูก 'ปิดตาย' ไว้ในบันทึกที่ไม่มีใครได้อ่าน
--- บรอนเวนตื่นขึ้นในมิติความว่างเปล่าที่เธอเป็นเพียงหมึกสำหรับจารึกเรื่องราว เธอพยายามคว้าเศษเสี้ยวความทรงจำเพื่อรักษาตัวตนจากการถูก 'เขียนทับ' โดยผู้บันทึกดั้งเดิม ก่อนจะพบว่าเธอกำลังจะถูกปิดตายลงในหน้าหนังสือเล่มหนึ่ง