ตอนที่ 27 — การเผาทำลายต้นฉบับเล่มสุดท้าย
กลิ่นไหม้ของโอโซนและไอความร้อนจากผลึกแก้วที่แตกละเอียดอบอวลอยู่ในอากาศจนหายใจลำบาก บรอนเวนยันตัวขึ้นจากพื้นหินที่เย็นเฉียบ มือของเธอสั่นเทาขณะพยายามปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อคลุมสีเข้ม สายตาของเธอจับจ้องไปที่แท่นหินกลางห้องโถง ที่นั่นมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ มันไม่ใช่หนังสือธรรมดา แต่มันคือ ‘ต้นฉบับสมบูรณ์’ ที่มีแสงเรืองรองออกมาจากหน้ากระดาษราวกับมีชีวิต
“มันกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ บรอนเวน...” เสียงของเซเลสเทนดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างของเธอทรุดนั่งอยู่ข้างกำแพง ผิวหนังของเซเลสเทนมีเส้นแสงสีฟ้าอ่อนไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังราวกับกระแสไฟฟ้าที่ยังไม่สงบลง “พลังงานที่ฉันดูดซับมา... มันกำลังขับเคลื่อนการบันทึกนั่น มันกำลังเขียนประวัติศาสตร์ที่ ‘ต้อง’ เกิดขึ้น”
บรอนเวนไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่แท่นหิน หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก “ถ้ามันเขียนทุกอย่างไว้แล้ว เราก็เป็นแค่ตัวละครในบทละครที่ใครบางคนเขียนขึ้นงั้นเหรอ?”
“ตามหลักการของอาลักษณ์แสง ทุกอย่างต้องมีที่มาและจุดจบที่แน่นอน” เอเลียสเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาซีดเซียวและดูเหนื่อยล้าเกินกว่าปกติ เขาจัดปกเสื้อให้เข้าที่ตามความเคยชินแม้ในสถานการณ์วิกฤต “บันทึกเล่มนี้คือบทสรุปของเอลเดอร์เมียร์ มันระบุถึงการล่มสลายของ Castellane และการผงาดขึ้นของราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก... ตามคำทำนายในบันทึกเก่าแก่ที่เราพบ มันเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“หลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือแค่ถูกขีดเส้นไว้ให้เราเดินตาม?” บรอนเวนแค่นหัวเราะประชดประชัน เธอเอื้อมมือไปแตะขอบปกหนังสือที่สั่นระริก ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง
ภาพเบื้องหน้าของเธอไม่ได้เป็นห้องโถงอาลักษณ์อีกต่อไป แต่มันคือซากปรักหักพังของเอลเดอร์เมียร์ ท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือด กำแพงเมือง Castellane พังทลายลงต่อหน้าต่อตา เสียงกรีดร้องของผู้คนดังก้องอยู่ในโสตประสาท เปลวไฟสีครามลุกท่วมหอคอยสูง และเธอก็เห็นตัวเอง... เห็นตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่าน ยืนมองดูความพินาศด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“ดูสิ บรอนเวน...” เสียงกระซิบที่ฟังดูเหมือนเสียงของตัวเธอเองดังขึ้นในหัว “นี่คือจุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ต่อให้เจ้าพยายามแค่ไหน ผลึกแก้วก็จะบันทึกความล้มเหลวของเจ้าลงไปในหน้าถัดไปอยู่ดี”
บรอนเวนกัดริมฝีปากจนได้รสเลือด ความเจ็บปวดทางกายช่วยดึงสติเธอจากภาพลวงตา เธอเห็นเอเลียสในภาพนิมิตกำลังคุกเข่าลงต่อหน้าความพินาศ และเห็นเซเลสเทนที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ จากพลังงานที่ควบคุมไม่ได้ ภาพเหล่านั้นชัดเจนจนเธอเกือบจะเชื่อว่ามันคือความจริงแท้
“หยุดพูดซะ” บรอนเวนคำราม เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงสัมผัสของกระดาษจริง กลิ่นหมึก และความผิดพลาดที่เธอเคยทำในชีวิตจริง—ความผิดพลาดที่ไม่มีในบันทึกเล่มไหน “ถ้าอนาคตถูกเขียนไว้แล้ว ทำไมฉันถึงยังรู้สึกโกรธ? ทำไมฉันถึงยังอยากจะสู้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตน?”
เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่มองภาพเมืองที่ล่มสลาย แต่เธอมองไปที่มือของตัวเองที่กำลังแตะหนังสือเล่มนั้น “ถ้าคำทำนายบอกว่าราชินีจะมาเพื่อนำสมดุล... มันไม่ได้บอกว่าเราต้องยอมจำนนต่อความตายเพื่อให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น”
“บรอนเวน! อย่า!” เอเลียสตวาด พยายามจะก้าวเข้ามาขวาง “นั่นคือต้นฉบับที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมา การทำลายมันคืออาชญากรรมทางเวทมนตร์ที่ร้ายแรงที่สุด!”
“ถ้าการรักษาความถูกต้องของข้อมูลหมายถึงการยอมรับโศกนาฏกรรม ฉันขอเป็นอาชญากร” บรอนเวนตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เธอรวบรวมเจตจำนงทั้งหมดที่มี ไม่ใช่เพื่อสร้างสิ่งใหม่ แต่เพื่อปฏิเสธสิ่งที่ถูกยัดเยียดมาให้
เธอไม่ได้ใช้เวทมนตร์จากผลึกแก้ว แต่เธอใช้มือเปล่าๆ ของเธอนั่นแหละ บรอนเวนกระชากหน้ากระดาษแผ่นแรกออก แรงกดดันจากพลังงานเวทมนตร์ที่ไหลเวียนอยู่ในหนังสือปะทะเข้ากับร่างกายของเธอจนเธอรู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ทุบ แต่นิ้วของเธอยังคงจิกแน่น
“เซเลสเทน! ส่งพลังที่เหลือมาให้ฉัน!” บรอนเวนตะโกน
เซเลสเทนที่กำลังหอบหายใจถี่ มองดูเพื่อนสาวด้วยความสับสน แต่เธอก็เข้าใจในทันที “ถ้ามันจะทำให้วงจรนี้ขาดสะบั้น... ได้เลย!” เซเลสเทนเร่งเร้าพลังงานส่วนเกินจากร่างกาย ส่งผ่านกระแสแสงสีฟ้าข้ามผ่านอากาศไปสู่มือของบรอนเวน
พลังงานมหาศาลไหลผ่านตัวบรอนเวน มันร้อนแรงราวกับลาวาที่กำลังเผาไหม้เส้นเลือดของเธอ แต่เธอไม่ปล่อยมือ เธอใช้พลังนั้นแทนที่จะใช้เพื่อคัดลอก แต่ใช้เพื่อ 'ลบ'
“อนาคตไม่ใช่หมึกที่แห้งสนิทบนกระดาษ” บรอนเวนกระซิบใส่หน้ากระดาษที่กำลังสั่นสะท้าน “มันคือสิ่งที่พวกเราเลือกจะเขียนขึ้นใหม่ในวินาทีนี้ต่างหาก!”
เสียงดัง เปรี๊ยะ ดังขึ้นเหมือนแก้วแตกกระจายทั่วทั้งห้องโถง แสงสีขาวสว่างจ้าจนมองไม่เห็นสิ่งใด บรอนเวนรู้สึกถึงแรงฉุดกระชากที่พยายามจะดึงเธอกลับไปสู่ภาพลวงตาแห่งการล่มสลาย แต่เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากแผ่นกระดาษที่เปี่ยมไปด้วยคำทำนายนั้นให้ขาดออกจากกัน
เมื่อแสงสว่างจางลง บรอนเวนทรุดฮวบลงกับพื้น หายใจหอบเหนื่อยจนตัวโยน ภาพตรงหน้าของเธอไม่ใช่เมืองที่ล่มสลายอีกต่อไป แต่เป็นแท่นหินที่ว่างเปล่าและมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา
ต้นฉบับเล่มสุดท้ายไม่ได้หายไปเฉยๆ แต่มันกำลังสลายตัวเป็นเถ้าถ่านสีเงิน แผ่นกระดาษที่เคยบรรจุคำพยากรณ์อันศักดิ์สิทธิ์กำลังม้วนตัวและกลายเป็นผงธุลี ปลิวว่อนไปในอากาศราวกับหิมะที่กำลังละลาย
“เธอทำอะไรลงไป...” เอเลียสยืนตัวแข็งทื่อ มองดูเถ้าถ่านเหล่านั้นด้วยความตกตะลึง “เธอเพิ่งทำลายรากฐานของความจริงทั้งหมดที่เราเคยรู้จัก...”
“ฉันแค่ทำลายกรงขังที่พวกคุณเรียกว่าความจริงต่างหาก” บรอนเวนยันตัวขึ้นนั่ง แม้จะเจ็บปวดไปทั้งร่าง แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เถ้าถ่านสีเงินสุดท้ายร่วงหล่นลงสู่พื้นห้องโถงที่เงียบสงัด ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีคำพยากรณ์ใดๆ มาควบคุมได้อีกต่อไป
--- บรอนเวนเผชิญหน้ากับภาพลวงตาของการล่มสลายของเมืองที่ถูกบันทึกไว้ในต้นฉบับสุดท้าย แต่เธอเลือกที่จะทำลายหนังสือเล่มนั้นด้วยการใช้พลังงานจากเซเลสเทนเพื่อปฏิเสธโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้