ตอนที่ 148 — ห้องแห่งผลึกแก้วที่สั่นสะท้าน
เซเลสเทนยกมือขึ้น เปลวไฟสีฟ้าอ่อนจากปลายนิ้วของเธอวาดเป็นวงกลมในอากาศ ผลึกแก้วเล็กๆ จำนวนหนึ่งที่ลอยอยู่รอบตัวเธอเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับดาวฤกษ์ที่ถูกจับมาไว้ในอุ้งมือ “แค่… อีกนิดเดียว” เธอพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แสงจากผลึกแก้วเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปร่างที่ซับซ้อน คล้ายกับโครงสร้างของใยแมงมุมที่ทอดยาวออกไปในทุกทิศทาง “ถ้าฉันสามารถทำให้มัน… สัมพันธ์กันได้…”
เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงสัมผัสของพลังงานที่เธอรู้สึกได้ก่อนหน้านี้ พลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวพวกเขาทุกคน พลังงานที่เชื่อมโยงทุกสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน ในตอนแรกมันเป็นเพียงกระแสลมอันอ่อนโยน แต่เมื่อเธอพยายามจะจับต้อง มันกลับหายวับไปราวกับเงาที่เลือนลาง “มันซ่อนอะไรอยู่กันแน่?” เธอครุ่นคิด ใบหน้าของเธอขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
บรอนเวนยืนกอดอก สังเกตการณ์การทำงานของเซเลสเทนอยู่ห่างๆ ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิด “พลังงานที่เธอพูดถึง… มันจับต้องได้จริงหรือ?” เธอถาม เสียงของเธอเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสงสัย “หรือมันเป็นเพียงภาพลวงตาของผลึกแก้วที่เราสร้างขึ้น?”
เซเลสเทนเปิดตาขึ้น มองบรอนเวนด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า “มันไม่ใช่ภาพลวงตา บรอนเวน” เธอตอบ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “ฉันสัมผัสได้ มันมีความรู้สึก… เหมือนกับว่าทุกชีวิตกำลังกระซิบต่อกันอยู่ตลอดเวลา แต่บางครั้ง… เสียงเหล่านั้นก็ถูกบดบังด้วยเสียงอื่นที่ดังกว่า” เธอชี้นิ้วไปที่ผลึกแก้วที่ลอยอยู่ “ที่นี่… ฉันกำลังพยายามจะสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเสียงเหล่านั้น”
เอเลียสเดินเข้ามาใกล้ ชายผู้นี้มักจะมีท่าทีเคร่งขรึมอยู่เสมอ แต่ในตอนนี้ แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสนใจ “สะพานเชื่อม? เธอหมายถึง… การสื่อสารโดยตรงระหว่างทุกชีวิตอย่างนั้นหรือ?” เขาถาม พลางปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากแขนเสื้อ “นั่นเป็นความคิดที่… น่าทึ่ง แต่ก็อันตราย”
“อันตรายอย่างไร?” เซเลสเทนถามกลับทันที “นี่คือ ‘ห้องแห่งความสามัคคี’ ที่ฉันพยายามจะสร้าง มันควรจะนำมาซึ่งความเข้าใจ ไม่ใช่ความขัดแย้ง”
“ความเข้าใจนั้นเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเรารู้จักตัวตนของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง” เอเลียสตอบ “แต่ถ้าพลังงานบางส่วนยังคงเป็น ‘ความลับ’ ตามที่เธอว่า… เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าความเข้าใจที่เกิดขึ้นนั้น จะไม่กลายเป็นสิ่งที่เลวร้ายกว่าเดิม? เราเคยมีประสบการณ์ที่ไม่ดีกับ ‘คำทำนาย’ มาแล้ว” คำพูดของเขาพุ่งเป้าไปที่ประวัติศาสตร์ของเอลเดอร์เมียร์ที่มักถูกบิดเบือนเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง
เซเลสเทนถอนหายใจ “ฉันรู้ เอเลียส” เธอพูด “แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป นี่ไม่ใช่การพยากรณ์อนาคต มันคือการเปิดเผย ‘ปัจจุบัน’ ที่แท้จริงของทุกสรรพสิ่ง” เธอหันกลับไปสนใจผลึกแก้วอีกครั้ง “ฉันได้ปรับสมดุล ‘แสงสะท้อนของกาลเวลา’ แล้ว มันควรจะช่วยให้ฉันมองเห็นสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ได้”
เธอเริ่มร่ายคาถาอีกครั้ง คราวนี้เปลวไฟสีฟ้าอ่อนจากปลายนิ้วของเธอสว่างวาบขึ้น ชัดเจนกว่าเดิม ผลึกแก้วเล็กๆ ที่ลอยอยู่รอบตัวเธอเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น หมุนวนเป็นเกลียวที่ซับซ้อน แสงจากพวกมันสะท้อนไปมาใน ‘ห้อง’ ที่สร้างขึ้นจากพลังงานบริสุทธิ์
“เธอจะทำอะไร?” บรอนเวนถาม เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในพลังงาน
“ฉันจะใช้ ‘แสงสะท้อนของกาลเวลา’ ที่ปรับสมดุลแล้ว” เซเลสเทนตอบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “มันจะช่วยเปิดเผยพลังงานที่ยังคงเป็น ‘ความลับ’ อยู่”
แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกแก้วเริ่มรวมตัวกันเป็นลำแสงที่เข้มข้น ลำแสงนั้นสาดส่องเข้าไปในส่วนลึกของ ‘ห้อง’ ที่เซเลสเทนกำลังสร้างขึ้น ทันใดนั้นเอง…
ปรากฏการณ์ที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น! สิ่งที่เคยเป็นเพียงกระแสลมอันอ่อนโยน บัดนี้กลับเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับว่ามีดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมาใน ‘ห้อง’ นั้น แต่ละดวงดาวคือจิตวิญญาณ คือชีวิต คือความรู้สึกนึกคิดที่เชื่อมโยงกันเป็นเครือข่ายอันยิ่งใหญ่
“นี่มัน…” เอเลียสพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“พวกมัน… กำลังพูดคุยกัน” เซเลสเทนกล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความปิติ “แม้แต่สิ่งที่พวกเรามองข้าม… แม้แต่สิ่งที่ดูเหมือนจะไม่มีชีวิต… ก็กำลังส่งเสียงของมันออกมา”
บรอนเวนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น “เสียงเหล่านั้น… มันมีความหมายอย่างไร?”
“ความหมายคือ… ความเชื่อมโยง” เซเลสเทนตอบ “มันคือความเข้าใจที่ปราศจากคำพูด ความเข้าใจที่เกิดขึ้นจากการรับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน” เธอหลับตาลงอีกครั้ง “ตอนนี้… ทุกคนจะสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของผู้อื่น… แม้แต่ความเจ็บปวด… แม้แต่ความสุข…”
แสงจากผลึกแก้วสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแผ่ขยายออกไปนอก ‘ห้อง’ แห่งนั้น ราวกับคลื่นที่กระจายออกไปในทุกทิศทาง
“ห้องแห่งความสามัคคี…” เซเลสเทนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง “มันเปิดโอกาสให้เกิดความสามัคคีและความเข้าใจระหว่างทุกชีวิต…”
ทันใดนั้นเอง… เสียงกระซิบเล็กๆ ที่แผ่วเบา แต่ชัดเจน ก็ดังขึ้นในหัวของทุกคนที่อยู่ใน ‘ห้อง’ นั้น
“ขอบคุณ…”
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ไม่ใช่เสียงของสัตว์ แต่เป็นเสียงที่มาจากทุกหนทุกแห่ง เป็นเสียงที่รวมเอาความรู้สึกของทุกสรรพสิ่งไว้ด้วยกัน
เซเลสเทนลืมตาขึ้น ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง “ฉันทำสำเร็จแล้ว… ฉันได้สร้างสถานที่แห่งความสามัคคี…”
แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าวอะไรต่อไป… แสงจากผลึกแก้วก็พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! แรงสั่นสะเทือนอันทรงพลังแผ่กระจายไปทั่ว ‘ห้อง’ ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างสั่นคลอน
“เกิดอะไรขึ้น?” เอเลียสตะโกนถาม
“พลังงาน… มันกำลังไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง!” เซเลสเทนอุทาน ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ดูเหมือนว่า… การเปิดเผยความลับทั้งหมด… อาจจะมากเกินไป…”
ทันใดนั้นเอง… ภาพของ ‘ราชินีผู้จะมาจุติ’ ที่ปรากฏขึ้นในบันทึกเก่าแก่ก็แวบเข้ามาในความคิดของเซเลสเทน… บางที… นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น… หรือจุดจบ… ของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอคาดคิด…
“ระวัง!” บรอนเวนร้องเตือน เมื่อเห็นแสงสีฟ้าจากผลึกแก้วเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างประหลาด… รูปร่างที่เหมือนกับ… พายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ…
“มัน… มันกำลังจะแตกสลาย!” เซเลสเทนตะโกน ภาพของ ‘ห้องแห่งความสามัคคี’ ที่เธอภาคภูมิใจ บัดนี้กลับสั่นคลอนอย่างน่ากลัว…
“เราต้องออกไปจากที่นี่!” เอเลียสตะโกน แต่ก็สายเกินไป…
แสงสีฟ้าอันเจิดจ้าได้กลืนกินทุกสิ่งไป… เหลือไว้เพียง… ความว่างเปล่า… และเสียงกระซิบที่ดังขึ้น… ชัดเจนขึ้น…
“เรา… รู้สึกได้…”
แต่แล้ว… เสียงนั้นก็เงียบลง… และทุกสิ่งก็กลับคืนสู่ความมืด…
“ใคร… อยู่ที่นั่น?” เสียงของบรอนเวนดังขึ้นในความมืด… แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ… มีเพียง… ความเงียบ… และความรู้สึก… บางอย่าง… ที่กำลังก่อตัวขึ้น…
--- เซเลสเทนพยายามสร้าง 'ห้องแห่งความสามัคคี' โดยใช้ผลึกแก้วและ 'แสงสะท้อนของกาลเวลา' เพื่อเชื่อมโยงทุกสรรพชีวิต แต่เมื่อเธอเปิดเผยพลังงานที่ซ่อนเร้น ความสามัคคีกลับกลายเป็นการไหลเวียนของพลังงานที่รุนแรงจนดูเหมือนจะทำลายทุกสิ่ง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง