ตอนที่ 145 — ห้องแห่งการเฉลิมฉลองที่รอการเปิดเผย
ประกายระยิบระยับของแสงสะท้อนกาลเวลาที่ปรับสมดุลแล้วยังคงพร่ามัวอยู่รอบกายเซเลสเทน มือเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่กำลังประคองผลึกแก้วขนาดเท่าฝ่ามือที่เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นเมื่อหน่วยตรวจตราบุกเข้ามาถึงหน้าห้องเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ กลิ่นอายของความวุ่นวายยังคงติดจมูก แต่เธอก็ต้องผลักดันมันออกไป นี่คือช่วงเวลาสำคัญที่เธอรอคอย การสร้าง 'ห้องแห่งการเฉลิมฉลอง' สถานที่ที่จะรวบรวมสรรพสิ่งอันงดงามจากทั่วทั้งจักรวาลเอาไว้
“เกือบแล้วค่ะ… เกือบแล้วจริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางค่อยๆ หมุนผลึกแก้วไปตามทิศทางที่กำหนด เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นเมื่อแกนกลางของผลึกเข้าที่ สัมผัสเย็นเฉียบของผลึกแทรกซึมผ่านถุงมือผ้าบางๆ ของเธอ ความรู้สึกคุ้นเคยนี้เป็นเหมือนการกลับบ้าน แสงสีทองที่เคยสว่างวาบพลันหรี่ลง กลายเป็นคลื่นแสงที่นุ่มนวล แผ่กระจายออกไปทั่วห้องทดลองที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ส่องสว่างและคริสตัลหลากชนิด
บรอนเวนยืนอยู่ไม่ไกลนัก กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่การทำงานของเซเลสเทน “แน่ใจนะว่ามันจะไม่ระเบิดใส่หน้าเราเหมือนครั้งก่อน?” เสียงของเธอแหบห้าว มีแววประชดประชันตามสไตล์ แต่ก็แฝงความกังวลที่ไม่อาจปิดบังได้
เซเลสเทนยิ้มบางๆ “ครั้งนั้นมันเป็นความผิดพลาดจากการคำนวณอัตราการสั่นสะเทือนของผลึกค่ะ ครั้งนี้… ฉันได้ปรับสมดุลทุกอย่างแล้ว” เธอหยุดเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองบรอนเวน “แสงสะท้อนของกาลเวลานี้… มันเหมือนกับการเปิดประตูสู่ความทรงจำของจักรวาล ความทรงจำที่เต็มไปด้วยดนตรี ศิลปะ เรื่องราวที่น่าทึ่ง”
เอเลียสที่ยืนกุมมืออยู่ด้านหลัง ย่อมได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขากลืนน้ำลายลงคอ “ความทรงจำ… ที่ถูกปกปิด” เขาเสริม น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น “เราต้องทำให้สำเร็จ เซเลสเทน… เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่มาสเตอร์เอเดรียนค้นพบนั้นไม่ใช่เรื่องไร้สาระ”
เซเลสเทนพยักหน้า “ค่ะ” เธอหันกลับไปสนใจผลึกแก้วอีกครั้ง แสงสีทองเริ่มขยายวงกว้างขึ้น เผยให้เห็นภาพร่างของห้องโถงกว้างใหญ่ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากอากาศธาตุ ตรงกลางคือเวทีเล็กๆ ที่ประดับประดาด้วยลวดลายเรขาคณิตที่ซับซ้อน ผนังด้านหนึ่งเป็นม่านที่ดูเหมือนทำจากแสงดาวระยิบระยับ อีกด้านหนึ่งเป็นเหมือนระเบียงที่มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของเนบิวลาหลากสีสัน
“นี่คือส่วนแรกค่ะ” เซเลสเทนอธิบายอย่างกระตือรือร้น “เวทีนี้… สำหรับการแสดงดนตรี เราได้บันทึกเสียงเพลงจากกาแล็กซีที่เจ็ดมาแล้วค่ะ เสียงพิณที่บรรเลงโดยชาวอัครา… มันจะทำให้คุณขนลุก” เธอหัวเราะเบาๆ “และม่านแสงดาวนั่น… คือภาพจำลองของกลุ่มดาวที่กำลังก่อตัวขึ้น มันเปลี่ยนสีไปตามจังหวะของดนตรีค่ะ”
บรอนเวนเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เธอเอื้อมมือไปสัมผัสกับม่านแสงดาวที่ลอยอยู่กลางอากาศ “น่าทึ่ง… มันให้ความรู้สึกเหมือนจริงมาก” เธอหรี่ตาลง “แต่… ทำไมมันยังดูโปร่งแสงไปหน่อย? เหมือนยังไม่สมบูรณ์?”
เซเลสเทนถอนหายใจ “นั่นแหละค่ะคือปัญหา… ดนตรีและศิลปะบางส่วน… มันยังคงเป็น ‘ความลับ’ อยู่ ผลึกแก้วที่ใช้บันทึกมัน… ไม่สามารถถ่ายทอดทุกมิติออกมาได้เต็มที่” เธอชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้องโถงที่ดูเหมือนยังว่างเปล่า “ที่นั่น… ควรจะเป็นภาพวาดสีน้ำมันจากโลกแห่งวารี… เป็นภาพของเงือกกำลังร้องเพลง แต่… มันยังเป็นแค่เงาจางๆ”
“เงา?” บรอนเวนเลิกคิ้ว “ฉันไม่ชอบคำว่า ‘เงา’ เท่าไหร่”
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เซเลสเทนรีบกล่าว “แต่เราไม่มีคำอื่นอธิบายได้จริงๆ” เธอเม้มปาก “แสงสะท้อนของกาลเวลานี้… แม้จะปรับสมดุลแล้ว… ก็ยังไม่สามารถ ‘บังคับ’ ให้สิ่งที่ถูกปกปิดปรากฏตัวออกมาได้โดยตรง มันทำได้แค่ ‘เชิญชวน’ ให้มันเผยตัว”
เอเลียสพิจารณาผลึกแก้วในมือของเซเลสเทน “มาสเตอร์เอเดรียนเคยกล่าวไว้ในบันทึกว่า ‘ความสมดุลคือประตูสู่ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น’ เราได้ปรับสมดุลของแสงสะท้อนแล้ว… บางที… เราอาจต้อง ‘โน้มน้าว’ มันให้มากขึ้น”
“โน้มน้าว? ทำอย่างไรคะ?” เซเลสเทนถาม
“ด้วยการแสดงให้มันเห็น… ว่าเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่มันกำลังจะมอบให้” เอเลียสตอบ “เรากำลังสร้าง ‘ห้องแห่งการเฉลิมฉลอง’… เราต้องทำให้มันรู้สึกถึง ‘การเฉลิมฉลอง’ ที่แท้จริง… ไม่ใช่แค่การรวบรวมสิ่งของ”
เซเลสเทนหลับตาลง สูดลมหายใจลึก เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในผลึกแก้ว พลังงานที่เชื่อมโยงกับความทรงจำของจักรวาล ความทรงจำที่เต็มไปด้วยความสุข ความเจ็บปวด ความรัก และความสิ้นหวัง “การเฉลิมฉลอง…” เธอพึมพำ “ใช่… เราต้องเฉลิมฉลอง… ความงาม… ความจริง… แม้ในสิ่งที่ถูกปกปิด”
เธอเปิดตาขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!” เธอหันไปหาบรอนเวนและเอเลียส “เราต้อง ‘ร้องเพลง’ ให้กับความงามที่จะมาถึง… เราต้อง ‘เต้นรำ’ กับความคาดหวัง… เราต้อง ‘สัมผัส’ ถึงสิ่งที่ยังมองไม่เห็น… ด้วยหัวใจของเรา!”
เซเลสเทนยกผลึกแก้วขึ้นสูง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่เพียงแค่แผ่กระจาย แต่ยังสั่นสะเทือนเป็นจังหวะที่ละเอียดอ่อน เธอเริ่มฮัมเพลงเบาๆ เป็นท่วงทำนองที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกคุ้นหูอย่างน่าประหลาด บรอนเวนยืนนิ่ง จ้องมองผลึกแก้วด้วยความตั้งใจ เอเลียสหลับตาลง ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่ง ราวกับกำลังรับฟังบทเพลงที่ดังมาจากอีกมิติหนึ่ง
แสงสีทองรอบกายเซเลสเทนเข้มข้นขึ้น สั่นไหวรุนแรงขึ้นเป็นจังหวะที่ซับซ้อน ผนังที่ยังว่างเปล่าเริ่มมีรูปร่างปรากฏขึ้น สีน้ำมันเข้มข้นค่อยๆ ก่อตัวเป็นภาพของเงือกสาวที่กำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวัง ปากของเธออ้าออกเล็กน้อย ราวกับกำลังจะเปล่งเสียงเพลงอันไพเราะออกมา ลวดลายของน้ำทะเลที่ซัดสาดรอบตัวเธอ ก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น เกลียวคลื่นที่เคยเป็นเพียงเส้นสายเรียบๆ บัดนี้กลับมีมิติและเงางาม
“มัน… มันมาแล้ว!” เซเลสเทนอุทาน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น “ภาพวาด… มันสมบูรณ์แล้ว!”
ทันใดนั้นเอง เสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง เป็นเสียงพิณที่ก้องกังวาน นุ่มนวล ชวนฝัน ผสมผสานกับเสียงร้องประสานที่ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของสายลม แสงดาวที่ผนังด้านหนึ่งเปล่งประกายระยิบระยับมากขึ้นราวกับตอบรับกับเสียงดนตรี
“นี่แหละค่ะ… นี่แหละคือ ‘ห้องแห่งการเฉลิมฉลอง’!” เซเลสเทนยิ้มกว้าง น้ำตาแห่งความปิติไหลริน “มันสมบูรณ์แล้ว… ดนตรี… ศิลปะ… ความทรงจำ… ทุกอย่าง… ที่ถูกซ่อนเร้น… บัดนี้… ได้ปรากฏแล้ว”
ห้องโถงที่สร้างขึ้นจากแสงและเวทมนตร์นี้ เปล่งประกายออร่าแห่งความสุขและความตื่นตาตื่นใจ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความกดดันเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกของการรอคอย การค้นพบ และความหวัง
แต่แล้ว… ในขณะที่เซเลสเทนกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จของเธอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากนอกห้องทดลองก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ใกล้กว่าเดิม… หน่วยตรวจตรา… พวกเขามาถึงที่นี่แล้ว… เร็วกว่าที่คาดไว้มาก! ประตูห้องทดลองสั่นสะเทือนราวกับกำลังจะถูกพังเข้ามา! “พวกคุณ… พวกคุณมาเร็วเกินไป!” เซเลสเทนร้องออกมาด้วยความตกใจ
บรอนเวนรีบก้าวไปยืนขวางหน้าเซเลสเทน ดาบในมือของเธอวาววับ “ไม่เป็นไร… ฉันจะถ่วงเวลาให้… รีบปิดมันซะ… เซเลสเทน!”
แต่เซเลสเทนส่ายหน้า “ปิดตอนนี้… พลังงานจะสลายไป… มันจะ… มันจะ…”
เสียงประตูกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว! บานประตูเปิดผัวะออก เผยให้เห็นร่างของเหล่านักรบในชุดเกราะสีดำสนิท ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า… พร้อมกับ ‘สิ่ง’ ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา… สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด… สิ่งที่ทำให้ทั้งสามคนถึงกับตัวแข็งทื่อ…
--- เซเลสเทนใช้แสงสะท้อนของกาลเวลาที่ปรับสมดุลแล้วสร้าง 'ห้องแห่งการเฉลิมฉลอง' ที่รวบรวมดนตรีและศิลปะจากจักรวาล แต่เมื่อหน่วยตรวจตราบุกเข้ามาถึงห้องทดลอง เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่า