ตอนที่ 127 — การปรับจูนแสงสะท้อนในห้องเชื่อมต่อ
“ถอยออกไปห่างๆ จากแท่นผลึกนั่นหน่อย เอเลียส! ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนกำลังจะไปพิธีศพของบรรพบุรุษแบบนั้น พลังงานมันจะกระโดดใส่หน้าคุณเอาได้นะ!” เซเลสเทนตะโกนแข่งกับเสียงหึ่งๆ ของผลึกแก้วที่กำลังสั่นสะเทือน
เอเลียสไม่ได้ถอย เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาและถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ “เซเลสเทน ผมแค่กำลังกังวลว่าการดึงพลังงานดิบจากแกนกลางมาสร้าง ‘ห้องแห่งการเชื่อมต่อ’ ในสภาวะที่มหาสมุทรหมึกกำลังคลั่งแบบนี้ มันจะไม่เป็นการเปิดประตูรับหายนะมากกว่าการสร้างความเข้าใจหรือ?”
“มันไม่ใช่การเปิดประตู แต่มันคือการสร้างวงจร!” เซเลสเทนตอบกลับอย่างรวดเร็ว มือของเธอขยับไปมาเหนือแผงควบคุมที่ทำจากทองแดงและแก้วใส เธอไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ ดวงตาของเธอจดจ้องอยู่ที่เส้นแสงสีฟ้าอ่อนที่เริ่มไหลวนอยู่ในโหลแก้วบรรจุสารสกัดจากผลึก “ถ้าเราไม่เชื่อมโยงเจตจำนงของทุกคนเข้าด้วยกันผ่านเครือข่ายแสงตอนนี้ สิ่งที่พวกอาลักษณ์ไร้เสียงกำลังเขียนขึ้นมาใหม่จะกลายเป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครโต้แย้งได้”
บรอนเวนก้าวเข้ามาในวงล้อมของแสงสว่าง ชุดเกราะหนังของเธอมีคราบหมึกสีแดงจางๆ ติดอยู่จากการเผชิญหน้ากับมหาสมุทรหมึกข้างนอกนั่น “พูดให้เข้าใจง่ายกว่านี้หน่อยเซเลสเทน” บรอนเวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความประชด “คุณกำลังจะสร้างเครื่องขยายเสียงที่ทำให้ทุกคนได้ยินเสียงความคิดของกันและกัน หรือคุณกำลังจะสร้างระเบิดที่ทำให้สมองเราละลาย?”
“มันคือการสร้างสมดุล บรอนเวน!” เซเลสเทนหันมามองพลางขยับนิ้วปรับค่าความถี่ของผลึกแก้ว “ดูนี่สิ การสั่นสะเทือนของผลึกแก้วชนิดนี้มันไม่คงที่เลย มันเหมือนกับ... เหมือนกับมันกำลังพยายามจะเลียนแบบรูปแบบของสิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่น พลังงานมันไม่เป็นระเบียบ มันมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ในคลื่นความถี่ที่มองไม่เห็น”
เซเลสเทนชี้ไปที่จอแก้วที่แสดงกราฟแสงที่ขรุขระ เส้นกราฟไม่ได้ลากเป็นเส้นตรงสวยงาม แต่มันกระโดดขึ้นลงเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ “เห็นไหม? พลังงานบางส่วนมันไม่ยอมตอบสนองต่อการจัดเรียงแบบอาลักษณ์มาตรฐาน มันมีความลับที่ซ่อนอยู่ในช่องว่างระหว่างแสงเหล่านั้น ถ้าฉันคุมมันไม่ได้ ห้องนี้ก็จะเป็นแค่กล่องแก้วที่แตกกระจายเมื่อเจอแรงกดดันจากหมึกสีเลือด”
“ใช้รอยตำหนิสิ” บรอนเวนพูดขึ้นสั้นๆ ขณะเดินไปหยุดข้างๆ เอเลียส “เหมือนที่มาสเตอร์เอเดรียนเคยบอก ความจริงไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์แบบ แต่อยู่ที่รอยตำหนิ”
เอเลียสขมวดคิ้ว “นั่นเป็นหลักปรัชญา ไม่ใช่หลักวิศวกรรมแสง เซเลสเทน คุณจะเอาความไม่สมบูรณ์มาใช้ในระบบที่ต้องการความแม่นยำระดับไมครอนได้อย่างไร?”
เซเลสเทนหยุดชะงัก นิ้วที่กำลังหมุนวาล์วแสงค้างอยู่กลางอากาศ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นที่ปนไปด้วยความกังวล “รอยตำหนิ... ใช่! ฉันมัวแต่พยายามจะลบความไม่สม่ำเสมอออกไปเพื่อให้มันบริสุทธิ์ แต่จริงๆ แล้วฉันต้องใช้มันเป็นจุดอ้างอิงต่างหาก!”
เธอเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งด้วยจังหวะที่เร็วและแม่นยำขึ้น เซเลสเทนหยิบเครื่องมือที่ดูเหมือนเข็มทิศขนาดใหญ่ที่ทำจากผลึกแก้วเจียระไนพิเศษขึ้นมา มันคืออุปกรณ์ ‘แสงสะท้อนของกาลเวลา’ ที่เธอแอบปรับแต่งมานานหลายสัปดาห์ “ฉันจะไม่พยายามฝืนกระแสพลังงานที่ผิดเพี้ยน แต่ฉันจะใช้แสงสะท้อนเพื่อปรับสมดุลมัน ให้ความไม่สมบูรณ์เหล่านั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของจังหวะการไหล”
เสียงหึ่งๆ ของผลึกแก้วเปลี่ยนจากเสียงครางต่ำเป็นเสียงดนตรีที่กังวานใส เซเลสเทนหมุนเข็มทิศแสงสะท้อนกาลเวลาอย่างระมัดระวัง แสงสีขาวนวลเริ่มแผ่ออกจากจุดศูนย์กลางของห้อง กระจายตัวออกไปตามผนังแก้วที่ถูกสลักลายไว้ ทุกครั้งที่แสงกระทบกับรอยร้าวหรือรอยตำหนิบนผนัง แทนที่มันจะดับลง แสงกลับหักเหและส่องสว่างขึ้นกว่าเดิม
“มันกำลังทำงาน!” เซเลสเทนอุทาน เสียงของเธอสั่นด้วยความดีใจ “ดูที่ความถี่สิ! มันไม่ได้สม่ำเสมอ แต่มันสอดประสานกัน!”
ในห้องแห่งการเชื่อมต่อที่เคยดูวุ่นวาย บัดนี้แสงสว่างได้สร้างเครือข่ายที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันเป็นเส้นใยแสงที่โยงใยจากจุดหนึ่งไปสู่อีกจุดหนึ่ง เชื่อมโยงอุปกรณ์ทุกชิ้น เชื่อมโยงความรู้ในตำราที่วางอยู่บนโต๊ะ และที่สำคัญที่สุด... เซเลสเทนสัมผัสได้ว่ามันเริ่มเชื่อมโยง ‘ความรู้สึก’ ของคนในห้องเข้าด้วยกัน
เอเลียสยืนนิ่ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น เขาไม่ได้แค่เห็นแสง แต่เขารู้สึกถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางที่เคร่งครัดของตัวเอง และเขาก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่หนักแน่นของบรอนเวน ขณะที่บรอนเวนเองก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่พยายามจะเก็บกดไว้ของเซเลสเทน มันไม่ใช่การบังคับให้คิดเหมือนกัน แต่เป็นความเข้าใจในเจตจำนงของกันและกันผ่านกระแสแสงที่ไหลเวียน
“นี่คือสิ่งที่บันทึกเก่าแก่ในเอลเดอร์เมียร์เคยกล่าวถึง...” เอเลียสพึมพำ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “คำทำนายถึงราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก... การเชื่อมโยงที่ไม่ได้เกิดจากอำนาจสั่งการ แต่เกิดจากความเข้าใจในความต่าง”
เซเลสเทนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง ลมหายใจของเธอหอบถี่แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ฉันทำได้แล้ว... ฉันสร้างสถานที่ที่ทุกคนสามารถยืนอยู่บนความจริงเดียวกันได้ โดยไม่ต้องทิ้งตัวตนของตัวเองไป”
แต่ในขณะที่ความเงียบสงบอันแปลกประหลาดกำลังปกคลุมห้อง แสงสะท้อนจากผลึกแก้วหลักกลับเกิดการกระเพื่อมอย่างรุนแรง มันไม่ใช่การกระเพื่อมของแสงที่สว่างขึ้น แต่เป็นคลื่นสีดำสนิทที่แทรกซึมเข้ามาจากรอยแยกของมิติที่แสงสะท้อนกาลเวลาเพิ่งจะเปิดออก
บรอนเวนชักดาบออกจากฝักทันที เสียงโลหะเสียดสีกันดังสนั่น “เซเลสเทน! มีบางอย่างตามแสงเข้ามา!”
เงาสีดำที่ไม่ได้เกิดจากความมืด แต่เกิดจากการขาดหายไปของแสง กำลังคืบคลานออกมาจากจุดที่แสงสะท้อนกาลเวลาทำงานได้สมบูรณ์ที่สุด มันมีรูปร่างคล้ายกับตัวอักษรที่บิดเบี้ยวและกำลังพยายามจะ ‘เขียน’ ตัวเองลงบนพื้นห้องแห่งการเชื่อมต่อ
--- เซเลสเทนใช้เครื่องมือแสงสะท้อนของกาลเวลาปรับสมดุลพลังงานในห้องแห่งการเชื่อมต่อจนสำเร็จ ทำให้คนในห้องสัมผัสถึงความเข้าใจร่วมกันได้ แต่ในขณะที่ความสำเร็จกำลังปรากฏ เงาสีดำจากมิติอื่นกลับแทรกซึมผ่านช่องว่างของแสงเข้ามาในห้อง