ตอนที่ 50 — ความเจ็บปวดที่สลักลงในจิตวิญญาณ
ความมืดมิดในวิหารแห่งแสงและเงาไม่ได้เงียบสงบ แต่มันกรีดร้อง รอยแยกของมิติที่อคิราห์พยายามแทรกแซงด้วยพลังมรกตบัดนี้ได้กลายเป็นปากทางที่เปิดรับกระแสธารแห่งความว่างเปล่า พลังงานมหาศาลที่เขาเพิ่งจะ 'เปลี่ยนทิศทาง' ของมันกลับกลายเป็นดาบสองคม มันไม่ได้ไหลผ่านร่างเขาไปอย่างที่เขาคาดหวัง แต่มันกำลังพยายามจะ 'แทรกซึม' เข้ามาในทุกอณูของเซลล์และกระแสเลือด ราวกับว่าเขาได้เปิดประตูต้อนรับพายุเข้าสู่บ้านที่ไร้ผนัง
“อ๊ากกกกก!” เสียงร้องของอคิราห์ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มันดังออกมาจากภายในจิตวิญญาณ ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับล้านเล่มที่ทำจากน้ำแข็งและไฟกำลังทิ่มแทงลงไปในเส้นประสาท ทุกครั้งที่อักขระโบราณพยายามสลักตัวตนของมันลงบน 'ความจริง' ที่เขาพยายามบิดเบือน ร่างกายของเขาคือสมรภูมิที่ได้รับผลกระทบโดยตรง เขาเห็นแสงสีมรกตที่เคยสว่างไสวบนผิวหนังเริ่มถูกหมึกสีดำสนิทกัดกิน มันไม่ได้แค่ทับถมกัน แต่มันกำลัง 'หลอมรวม' เข้าเป็นเนื้อเดียวกับอักขระเดิม
เขาเห็นอักขระ 'ต้านทาน' ที่เขาเพิ่งจารึกไว้เริ่มบิดเบี้ยว เส้นสายที่เคยคมชัดกลับยืดออกและกลายเป็นรอยหยักที่ดูคล้ายกับหนอนที่กำลังชอนไชอยู่ใต้ผิวหนัง ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนสายตาของเขาพร่าเลือน ภาพวิหารที่กำลังถล่มกลายเป็นเพียงเงาสลัว เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกถอดชิ้นส่วนออกทีละชิ้น แล้วประกอบขึ้นใหม่ด้วยวัสดุที่ผิดเพี้ยน
“เจ้ากำลังทำสิ่งที่อหังการยิ่งนัก อคิราห์...” เสียงของชายชุดเทาดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของมิติ คราวนี้เสียงนั้นไม่ได้ดูสงบนิ่งเหมือนก่อน แต่มันแฝงไปด้วยความเวทนาที่น่าขนลุก “เจ้าพยายามจะเปลี่ยนปลายปากกาของพระเจ้า ด้วยการเอาตัวเจ้าเองไปเป็นหมึก... แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่า หมึกที่ถูกเขียนลงไปแล้ว ย่อมไม่มีวันกลับไปเป็นน้ำหมึกที่บริสุทธิ์ได้อีก”
อคิราห์พยายามจะตะโกนตอบ แต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเลือดสีดำข้นที่ไหลซึมจากมุมปาก รสชาติของมันขมปร่าและเย็นเยียบเหมือนโลหะที่ถูกทิ้งไว้ในน้ำแข็ง เขาเห็นมือของตัวเองสั่นเทา อักขระมรกตที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง บัดนี้มันกำลังกลายเป็นรอยแผลเป็นสีดำที่ขยายตัวไปตามเส้นเลือดที่ข้อมือและต้นแขน มันเหมือนกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กกำลังแหวกว่ายอยู่ใต้ผิวหนังของเขา เพื่อหาทางออกไปสู่โลกภายนอก
เขารู้สึกถึงการสูญเสีย... ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่คือความรู้สึกว่า 'ตัวตน' ของเขากำลังถูกลบเลือน ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นดินหลังฝนตกในหมู่บ้าน ความรู้สึกของแสงแดดที่กระทบผิวในยามเช้า หรือแม้แต่ใบหน้าของเพื่อนที่เขาเพิ่งร่วมสู้มา ทุกอย่างเริ่มเลือนลางและถูกแทนที่ด้วยความหมายของอักขระโบราณที่ไร้ความรู้สึก เขาเริ่มจำไม่ได้ว่าความเจ็บปวดนี้คืออะไร เพราะอักขระเหล่านั้นกำลังพยายามจะนิยามความเจ็บปวดให้กลายเป็นเพียง 'สัญลักษณ์' หนึ่งเท่านั้น
“อย่า... ยอมรับมัน...” เขาพยายามสั่งตัวเองในใจ เสียงในหัวของเขาเบาบางลงเรื่อยๆ ราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับ “ถ้าข้าลืม... ว่าข้าเป็นใคร... ข้าก็จะไม่เหลืออะไรให้พวกเจ้าสลักลงไป...”
เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดจากการจิกเนื้อตัวเองคือสิ่งเดียวที่ยังเชื่อมโยงเขากับความเป็นมนุษย์ มันเป็นความเจ็บปวดที่ 'จริง' และ 'ดิบ' กว่าพลังเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวเหล่านี้ เขาใช้ความเจ็บปวดนั้นเป็นสมอเหนี่ยวรั้งสติที่กำลังจะหลุดลอย เขาไม่ได้ต่อต้านอักขระด้วยพลังมรกตอีกต่อไป เพราะเขารู้แล้วว่าการใช้พลังปะทะกับพลังจะยิ่งทำให้การหลอมรวมรวดเร็วขึ้น แต่เขาจะใช้ความเจ็บปวดนี้เป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่เขายังเป็นอยู่
ทันใดนั้น เงาดำขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากใต้แท่นหินก็เริ่มเคลื่อนที่ มันไม่ได้เคลื่อนที่แบบสิ่งมีชีวิต แต่มันเคลื่อนที่เหมือนการ 'ขยายตัว' ของรอยหมึกบนกระดาษที่เปียกชื้น เงาเหล่านั้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่คล้ายกับมนุษย์ แต่เป็นมนุษย์ที่ประกอบขึ้นจากอักขระนับพันตัวที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พวกมันไม่ได้เดินเข้ามา แต่พวกมัน 'ปรากฏ' ขึ้นในทุกที่ที่อคิราห์มองเห็น
ชายชุดเทาก้าวถอยหลังเข้าสู่เงามืด ร่างของเขาเริ่มจางหายไปพร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้าย “เมื่อความทรงจำสุดท้ายถูกสลักลง... เมื่อนั้นเจ้าจะไม่ได้เป็นทั้งผู้เขียนหรือผู้ถูกเขียน... แต่เจ้าจะเป็นเพียง 'หน้ากระดาษ' ที่ว่างเปล่าสำหรับยุคสมัยใหม่”
อคิราห์พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้นวิหารที่สั่นสะเทือน เขาเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาหาเขาจากรอยแยกมิติ มันไม่ใช่เงาของอักขระ แต่มันคือเงาที่ดูเหมือนจะมีความเป็นตัวตนมากกว่าสิ่งใดที่เขาเคยพบเห็น มันเป็นเงาที่ไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มาเพื่อ 'เก็บเกี่ยว'
ความเจ็บปวดที่เคยแหลมคมเริ่มเปลี่ยนเป็นความหน่วงหนัก ราวกับว่าวิญญาณของเขากำลังถูกเปลี่ยนเป็นก้อนตะกั่ว อักขระบนตัวเขาเริ่มเปล่งแสงสีดำสลับมรกตอย่างรุนแรงจนวิหารทั้งหลังสั่นสะเทือนเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีถัดไป อคิราห์หลับตาลงแน่น พยายามประคองเศษเสี้ยวสุดท้ายของความทรงจำที่เขามีเอาไว้ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมิติที่กำลังฉีกขาดออกจากกันอย่างไม่สิ้นสุด
--- อคิราห์เผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการที่อักขระโบราณพยายามยึดครองร่างกายเพื่อเปลี่ยนเขาเป็นภาชนะ ท่ามกลางคำเตือนของชายชุดเทาว่าตัวตนเดิมของเขากำลังจะสูญสิ้นไป และการปรากฏตัวของเงาลึกลับที่กำลังมุ่งหน้ามาหาเขาในวิหารที่กำลังพังทลาย