ตอนที่ 122 — การแอบขโมยขวดหมึกสีคราม
เสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดังสะท้อนอยู่ในโถงใต้ดินของหอจดหมายเหตุ ไมโลพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือที่สั่นเทาของเขาประคองตะเกียงน้ำมันเวทมนตร์ที่หรี่แสงลงจนเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนของสภาจารึกสังเกตเห็น ‘ทำไมมันต้องล็อกแน่นหนาขนาดนี้ด้วยนะ’ เขาคิดพลางลูบไล้รอยเปื้อนจาง ๆ ที่ข้อมือซ้าย รอยเปื้อนที่เกิดจากอาการหมึกละลายซึ่งกำลังค่อย ๆ กัดกินอักขระ ‘ความภักดี’ ที่เขาจารึกไว้เมื่อเดือนก่อนจนเริ่มพร่าเลือน
“ถ้าถูกจับได้ ฉันจะถูกส่งไปเผาที่ลานพิธีแน่ ๆ” ไมโลพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน เขาเลื้อยผ่านช่องแคบระหว่างชั้นวางคัมภีร์หินที่สูงตระหง่าน กลิ่นสาบของแร่หมึกเก่าแก่และฝุ่นผงเวทมนตร์อบอวลอยู่ในอากาศ เป้าหมายของเขาไม่ใช่คัมภีร์ทองคำหรืออัญมณีจารึก แต่มันคือชั้นวางส่วนลึกสุดที่ระบุว่าเป็น ‘หมึกต้องห้ามประเภทพิเศษ’
เขาหยุดยืนอยู่หน้าตู้กระจกนิรภัยที่บรรจุขวดแก้วขนาดเล็กไว้ภายใน ของเหลวข้างในนั้นมีสีครามเข้มจัดจนเกือบดำ แต่มันกลับเปล่งประกายระยิบระยับเหมือนมีดวงดาวนับล้านถูกบดละเอียดผสมอยู่ข้างใน ไมโลจ้องมองมันด้วยความสงสัยที่ยากจะห้ามใจ ในบันทึกลับที่เขาแอบอ่านจากห้องสมุดของอคิราห์ระบุว่า หมึกชนิดนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อการจารึกใหม่ แต่มีคุณสมบัติในการ ‘คืนสภาพ’ อักขระที่กำลังจะสูญสิ้น
“เฮ้! ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนดังก้องมาจากหัวมุมโถงทางเดิน ไมโลสะดุ้งสุดตัวจนตะเกียงเกือบหลุดมือ เขาหมอบลงข้างหลังชั้นวางหิน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของทหารสภาจารึกเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“ข้าบอกแล้วว่าได้ยินเสียงแปลก ๆ ตรงโซนคลังหมึก” เสียงห้วนสั้นของเซราฟิน่าดังขึ้น ไมโลจำน้ำเสียงนั้นได้ดี เธอไม่ได้มาเพื่อตรวจความเรียบร้อยธรรมดา แต่เธอมาเพื่อเฝ้าระวังความผิดปกติ “หรือจะเป็นพวกกบฏที่แอบเข้ามาขโมยหมึกไปทำพิธีบ้าบออะไรนั่น?”
ไมโลกลั้นหายใจจนหน้าแดงก่ำ เขาเห็นชายเสื้อคลุมสีเทาเข้มของเซราฟิน่าเดินผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางไปเพียงไม่กี่คืบ ความเย็นเฉียบจากหินใต้ร่างทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะแข็งตาย เขาต้องรีบตัดสินใจ ระหว่างการอยู่นิ่ง ๆ เพื่อรอให้เธอไป หรือการเสี่ยงดวงเพื่อเอาสิ่งที่เขาต้องการ
เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไปจนเหลือเพียงเสียงก้องจาง ๆ ไมโลรวบรวมความกล้า เขาใช้เครื่องมือขนาดเล็กที่ขโมยมาจากโรงช่าง ค่อย ๆ งัดรอยต่อของตู้กระจกอย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่โลหะกระทบกับกระจก เขาจะหยุดนิ่งและเงี่ยหูฟัง เสียง ‘แกร๊ก’ เล็ก ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้งทำให้เขาแทบหยุดหายใจ แต่ในที่สุด ฝาปิดกระจกก็เผยอออกพอให้เขาสอดมือเข้าไปได้
นิ้วมือของเขาแตะเข้ากับความเย็นจัดของขวดแก้ว เขาคว้าขวดหมึกสีครามนั้นมาแล้วยัดใส่ในกระเป๋าผ้าคาดเอวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุดกลับออกทางช่องระบายอากาศที่เขาใช้เข้ามา
เขากลับมาถึงห้องพักแคบ ๆ ในเขตสลัมของที่ราบสูงคีรีครามได้ทันเวลา แสงจันทร์สีเงินสลัวส่องผ่านหน้าต่างไม้ผุ ๆ ลงมากระทบที่ข้อมือของเขา รอยเปื้อนจากโรคหมึกละลายที่ข้อมือตอนนี้ขยายวงกว้างขึ้นจนอักขระ ‘ความภักดี’ แทบจะมองไม่ออกว่าเป็นรูปทรงอะไร มันดูเหมือนรอยคราบน้ำที่ซึมลงในกระดาษเปียก ๆ และเขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวและบ้านเกิดของเขาจะหายไปในไม่ช้า
“มันจะทำได้จริง ๆ เหรอ?” เขาถามตัวเองขณะแกะจุกขวดหมึกสีครามออกมา กลิ่นหอมประหลาดคล้ายกลิ่นฝนแรกของฤดูกาลลอยขึ้นมาแตะจมูก
ไมโลใช้พู่กันขนสัตว์ขนาดเล็กจุ่มลงในหมึกที่เปล่งประกายดวงดาว เขาค่อย ๆ บรรจงแตะลงไปบนขอบของอักขระที่กำลังจางหาย ลายเส้นที่เคยแตกสลายและพร่ามัวเริ่มตอบสนองต่อหมึกชนิดนี้ทันทีที่สัมผัส เมื่อเขาลากเส้นเชื่อมต่อจุดที่ขาดหาย ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้ว มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความรู้สึกอุ่นซ่านเหมือนกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง
เขาลองลากเส้นซ้ำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา แสงสีครามจาง ๆ เริ่มไหลซึมเข้าไปในรอยเปื้อนที่เคยไร้ความหมาย ลายเส้นของอักขระเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มันไม่ได้เพียงแค่ถูกเติมเต็ม แต่มันกำลัง ‘ฟื้นคืน’ รูปทรงเดิมที่สมบูรณ์แบบขึ้นมา
“พระเจ้า... มันไม่ได้แค่ลบความมัวหมอง แต่มันกำลังซ่อมมัน” ไมโลพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น
ขณะที่เขากำลังจะจุ่มพู่กันลงไปอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักของเขา พร้อมกับเสียงกระแทกไม้ดังปัง! “เปิดประตู! สภาจารึกศักดิ์สิทธิ์มีคำสั่งให้ตรวจค้นผู้ต้องสงสัย!”
ไมโลรีบซ่อนขวดหมึกไว้ใต้หมอน แต่เขายังไม่ทันได้ดับตะเกียง แสงไฟจากคบเพลิงภายนอกก็สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่าง และในจังหวะนั้นเอง อักขระที่ข้อมือของเขาก็เปล่งแสงสีครามสว่างวาบออกมาอย่างรุนแรงจนเห็นได้ชัดท่ามกลางความมืด
--- ไมโลแอบลักลอบเข้าไปในคลังหมึกของสภาจารึกเพื่อขโมยหมึกสีครามหายาก และพบว่ามันสามารถซ่อมแซมอักขระที่กำลังจะสูญหายจากโรคหมึกละลายได้จริง แต่ในขณะที่เขากำลังทดลองใช้ เขาก็ถูกทหารของสภาจารึกบุกเข้าตรวจค้นห้องพัก