ตอนที่ 64 — เสียงสะท้อนจากเงามืด
ความมืดสลัวที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย ค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นภาพของธาราที่ยืนอยู่ท่ามกลางป่าดงพญาเย็นที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะจำได้ ต้นไม้บิดเบี้ยวผิดรูป กิ่งก้านที่เคยเขียวชอุ่มกลับกลายเป็นสีเทาหม่นและเปราะบาง ราวกับถูกแช่แข็งไว้ในห้วงเวลาแห่งความตาย กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นฉุนของโอโซนที่เกิดจากการปะทะกันของพลังงาน ยังคงค้างอยู่ในอากาศ เป็นเครื่องเตือนใจถึงการต่อสู้ครั้งล่าสุด
“คราม!” เสียงของธาราแหบพร่า ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยใยแมงมุมแห่งความเหนื่อยล้า มีดสั้นแห่งป่าอันศักดิ์สิทธิ์ยังคงแนบแน่นอยู่ในมือ แต่พลังที่เคยเปี่ยมล้นเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงไออุ่นจางๆ ที่แทบจะสัมผัสไม่ได้ “คราม ได้ยินฉันไหม?”
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านใบไม้ที่แห้งกรอบ เป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ธารากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ภาพของครามที่กำลังสลายไปต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่ยังคงตามหลอกหลอนเธอ การตัดสินใจที่จะหลอมรวมกับมีดสั้นเพื่อปลดปล่อยพลังชีวิตทั้งหมด อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ แต่ตอนนี้... เขาหายไปไหน?
“นี่คือผลลัพธ์ของการต่อต้าน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลัง ธาราหันขวับไปมอง ร่างเงาที่เคยประกาศว่าการต่อสู้เพิ่งเริ่มต้น บัดนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างชัดเจน เป็นโครงสร้างที่ไร้รูปทรง ทอดยาวออกมาจากความว่างเปล่า ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วได้งั้นรึ? เจ้ามันก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่กำลังจะแตกสลายเหมือนกับสิ่งอื่นใดทั้งมวล”
ธารากัดฟันกรอด “ฉันไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา แต่ฉันจะสู้เพื่อสิ่งที่ฉันเชื่อ! ฉันจะปกป้องผืนป่าแห่งนี้!” เธอชูกระบี่ขึ้นสูง แสงเรืองรองจางๆ สาดส่องออกมาจากใบมีด แต่ก็ดูอ่อนแรงนักเมื่อเทียบกับความมืดที่แผ่ขยายออกมาจากร่างของเงา
“ความเชื่อ? ความเชื่อของเจ้ามันก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความไม่สมบูรณ์แบบ” เงาหัวเราะเสียงเย็นเยียบ “ความสมบูรณ์แบบเท่านั้นที่จะคงอยู่ตลอดไป และข้าคือผู้ที่จะนำพามันมาสู่ที่นี่”
ขณะที่เงาค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ธาราก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่กำลังพยายามฉีกกระชากตัวตนของเธอออกจากกัน พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ที่เคยเป็นเกราะป้องกัน บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนรอยร้าวที่เปิดกว้างให้ความว่างเปล่าไหลบ่าเข้ามา “ไม่… นี่ไม่ใช่ความไม่สมบูรณ์แบบ แต่นี่คือชีวิต!”
ธาราหลับตาลง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจาย เธอสัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบของผืนป่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เสียงของเหล่าต้นไม้ที่เคยสื่อสารกันผ่านระบบราก เสียงของสายน้ำที่เคยไหลริน เสียงของสรรพสัตว์ที่เคยอาศัยอยู่ร่วมกัน แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ยังคงมีอยู่
“ข้าได้ยินพวกเจ้า…” เธอพึมพำ “ข้ายังคงได้ยิน…”
พลัน ภาพของครามก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เขากำลังยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น “ธารา… อย่าหยุด… ใช้มัน… ใช้มันทั้งหมด…”
“คราม!” ธาราเบิกตากว้าง ภาพของครามไม่ได้สลายไป แต่กำลังกลับคืนมา! พลังงานสีเขียวสดใสเริ่มแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขาที่กำลังก่อตัวขึ้นใหม่ท่ามกลางความบิดเบี้ยวของป่า
“เจ้าไม่อาจหยุดยั้งการมาถึงของระเบียบได้” เงาคำราม มันเร่งความเร็วในการเข้าโจมตี แต่ก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวธารา ร่างของครามก็ปรากฏขึ้นขวางกั้นไว้ “ข้าจะปกป้องเธอเอง!”
“คราม! ไม่นะ!” ธาราตะโกน แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือโอกาสที่เธอรอคอย
เธอหลอมรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดเข้ากับมีดสั้นแห่งป่า ปล่อยให้พลังชีวิตของผืนป่าที่ยังคงหล่อเลี้ยงเธออยู่ ไหลผ่านใบมีดและแผ่กระจายออกไป สัมผัสได้ถึง 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' ที่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ลึกๆ ภายในความบิดเบี้ยวนี้
“ความไม่สมบูรณ์แบบ… คือการดำรงอยู่…” ธารากระซิบ ราวกับกำลังสนทนากับผืนป่า “คือชีวิต… คือความหวัง… และมันจะไม่มีวันถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่ไร้ชีวิต!”
แสงสว่างสีเขียวมรกตสาดส่องออกมาจากตัวธารา สว่างไสวเสียจนกลบรัศมีของความมืดที่แผ่ออกมาจากเงา พลังงานที่ไหลผ่านตัวเธอ ไม่ใช่แค่พลังชีวิตของผืนป่าอีกต่อไป แต่มันคือเศษเสี้ยวของ 'บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย' ที่เธอได้ยินมาจากก่อนหน้านี้
“บทเพลง… ที่ข้าจะขับขาน… เพื่อต่อต้านความว่างเปล่า!”
การปะทะกันระหว่างแสงสว่างอันเจิดจ้าของธาราและพลังดูดกลืนของเงา สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติที่บิดเบี้ยว เศษเสี้ยวของความเป็นจริงที่เคยแตกกระจาย เริ่มส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับมีชีวิต
“เจ้า… เจ้าเป็นไปไม่ได้!” เงาคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว มันพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่เพื่อโต้กลับ แต่พลังชีวิตที่หลั่งไหลออกมาจากธารา และเศษเสี้ยวบทเพลงแห่งการดำรงอยู่ มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่ความว่างเปล่าจะสามารถกลืนกินได้
“นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อป่า…” ธาราพูด ดวงตาของเธอทอประกายแห่งความมุ่งมั่น “นี่คือการต่อสู้เพื่อทุกสรรพสิ่งที่มีชีวิต!”
ขณะที่แสงสว่างจากตัวธาราเริ่มแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างของครามที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอ “เราจะทำมันด้วยกัน ธารา”
ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยพลังและความหวัง แม้ว่าป่าดงพญาเย็นจะยังคงบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยอันตราย แต่การกลับมาของคราม และพลังที่ธาราได้ค้นพบใหม่ มันคือสัญญาณแห่งการเริ่มต้นของบทใหม่
“เราจะขับขานบทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย… จนกว่าความว่างเปล่าจะถูกขับไล่ไป!” ธาราประกาศ กึกก้องไปทั่วผืนป่าที่กำลังถูกแผ่ขยายด้วยแสงสีเขียวมรกต
เงาแห่งความว่างเปล่าที่เคยแข็งแกร่ง เริ่มสั่นคลอนและถอยร่น มันไม่สามารถทนทานต่อพลังแห่งชีวิตและความหวังที่กำลังปะทุขึ้นมาได้ แต่ถึงแม้ว่าเงาจะเริ่มพ่ายแพ้ ธาราก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การต่อสู้เพื่อรักษาความมีชีวิตของโลกใบนี้ยังคงอีกยาวไกล และภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมอาจกำลังรอคอยเธออยู่เบื้องหน้า
เมื่อแสงสว่างสีเขียวมรกตแผ่กระจายออกไปจนสุดขอบเขตของมิติที่บิดเบี้ยว สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าธาราและคราม คือภาพของใจกลางความบิดเบี้ยวที่แท้จริง… ที่ซึ่ง 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' กำลังรอคอยพวกเขาอยู่ แต่มันไม่ได้ปรากฏในรูปแบบที่พวกเขาคาดหวัง มันคือภาพสะท้อนอันพร่าเลือนของโลกที่กำลังถูกกลืนกิน โดยบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความว่างเปล่า… บางสิ่งที่กำลังจะเริ่ม 'บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย' ในระดับที่เกินกว่าจินตนาการ
“นี่มัน… อะไรกัน?” ครามพึมพำ ดวงตาของเขามองไปยังภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าด้วยความไม่เชื่อ
ธาราเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน พลังที่เธอเพิ่งปลดปล่อยออกมา มันดูราวกับจุดเล็กๆ เมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า “เรา… เรายังต้องไปต่อ…” เธอพูด เสียงของเธอสั่นเครือ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“แต่… เราจะรับมือกับสิ่งนั้นได้อย่างไร?” ครามถาม
ธาราหลับตาลง สัมผัสถึง 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' ที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่ลึกๆ “เราจะใช้มัน… เพื่อต่อต้านมัน”
เมื่อทั้งสองก้าวเดินต่อไป ท่ามกลางภาพสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวของโลกที่กำลังแตกสลาย เสียงกระซิบจากจักรวาลที่ถูกผนึกไว้ก่อนหน้านี้ ก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง… แต่คราวนี้ มันไม่ได้มาจากความว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันคือเสียงที่ดังมาจาก 'แก่นแท้' เอง… เสียงที่กำลังบรรเลง 'บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย' ในรูปแบบที่แท้จริง… บทเพลงที่จะตัดสินชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง… และธาราคือผู้ที่จะต้องเป็นผู้ขับขานมัน… หรือไม่ก็ถูกกลืนกินไปกับมันตลอดกาล.
--- ธาราและครามกลับคืนสู่ป่าดงพญาเย็นที่บิดเบี้ยวหลังการต่อสู้กับเงาแห่งความว่างเปล่า ธาราปลดปล่อยพลังชีวิตจากมีดสั้นและ 'บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย' เพื่อขับไล่ภัยคุกคาม แต่เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' กลับพบกับภาพสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวของโลกที่กำลังแตกสลาย และเสียงเพลงที่แท้จริงของจักรวาลก็เริ่มบรรเลงขึ้น.