เสียงเพรียกจากหุบเขาอัสนี

ตอนที่ 44 — เสียงสะท้อนจากระฆังทองคำ

ความเงียบงันหนาทึบราวกับกำแพงที่มองไม่เห็นกำลังกดทับทุกอณูอากาศรอบกายเมฆา เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามจับสัมผัสของแรงสั่นสะเทือนที่ควรจะก้องกังวานจากระฆังทองคำต้นกำเนิด เสียงคร่ำครวญของม่านแห่งความเงียบที่ถาโถมเข้ามายังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทที่ไร้ความรู้สึก ราวกับเสียงเพลงที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว

"มันกำลังเข้ามาอีกแล้ว!" เสียงของชายหน้ากากโลหะดังขึ้นในหัวของเมฆา เขาไม่ใช่เสียงที่ได้ยิน แต่เป็นคลื่นความถี่ที่เมฆาเริ่มคุ้นเคยผ่านเครื่องรับแรงสั่นสะเทือนจำลอง "แกต้องรีบ!"

เมฆาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอันอ่อนโยน แต่ทรงพลัง ยิ่งกว่าคลื่นลมใดๆ ที่เคยรับรู้ มันคือเสียงตอบรับจากระฆังทองคำ เสียงที่กำลังค่อยๆ แทรกซึมผ่านม่านแห่งความเงียบอันไร้ขอบเขตนั้น

"ฉันได้ยินมัน..." เมฆาพึมพำกับตัวเอง แม้จะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก "ระฆัง... มันตอบรับแล้ว!"

เขากลั้นใจ พุ่งกายเข้าไปในใจกลางม่านแห่งความเงียบ ดั่งนักดำน้ำที่กำลังแหวกว่ายฝ่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ส้อมเสียงแห่งความสอดคล้องในมือของเขาสั่นสะท้าน ราวกับจะตอบรับกับพลังงานอันบริสุทธิ์ที่กำลังแผ่กระจายออกมาจากเบื้องหน้า

แล้วเขาก็เห็นมัน... ระฆังทองคำต้นกำเนิดตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เปล่งประกายสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ที่ถูกย่อส่วนลงมา มันไม่ใช่แค่ระฆัง แต่คือศูนย์รวมของทุกสรรพเสียง ทุกคลื่นความถี่ที่เคยมีมาในโลกนี้

ทันใดนั้นเอง ม่านแห่งความเงียบก็กระหน่ำโจมตีเข้าใส่เมฆาอย่างบ้าคลั่ง พลังอันมหาศาลของมันพยายามจะบดขยี้ทุกสิ่งให้กลายเป็นศูนย์ แต่เมฆาไม่ยอมถอย เขากวัดแกว่งส้อมเสียงในมือ ประสานกับเครื่องรับแรงสั่นสะเทือนจำลอง สร้างคลื่นความถี่ต้านทานขึ้นมา

"ไม่!" เสียงของผู้นำแห่งความเงียบดังขึ้น ราวกับเสียงพายุที่กำลังบิดเบี้ยว "แกไม่มีวันทำสำเร็จ! ความเงียบคือความสงบที่แท้จริง!"

ชายหน้ากากโลหะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ดาบแห่งคลื่นความถี่ในมือของเขาเปล่งแสงเรืองรอง เขาพุ่งเข้าปะทะกับผู้นำแห่งความเงียบอย่างดุเดือด เป็นการต่อสู้ที่ไร้ซึ่งเสียง แต่กลับสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ

"ไปเถอะ เมฆา!" ชายหน้ากากโลหะตะโกนผ่านคลื่นความถี่ "จงปลดปล่อยพลังของระฆังทองคำ! จงหยุดยั้งความเงียบนี้!"

เมฆาพยักหน้า เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียว เขาประชิดระฆังทองคำ ใช้ส้อมเสียงแห่งความสอดคล้องแตะลงไปที่ผิวทองอันเย็นเยียบ

วินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง แรงสั่นสะเทือนอันมหาศาลผุดขึ้นจากระฆังทองคำ มันไม่ใช่แค่เสียง แต่คือคลื่นพลังแห่งการสร้างสรรค์ที่แผ่กระจายออกไป ผลักดันม่านแห่งความเงียบให้ถอยร่น

ผู้นำแห่งความเงียบกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาเริ่มสั่นคลอนราวกับจะสลายไปกับคลื่นเสียงที่ถาโถมเข้ามา

"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." เสียงของเขาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ.

เมฆาหลับตาลง ปล่อยให้พลังของระฆังทองคำไหลผ่านร่างของเขา เขาไม่ได้ยินเสียง แต่เขารับรู้ถึงความรู้สึกของการปลดปล่อย ความรู้สึกของการได้ยินอีกครั้ง... แม้จะเป็นเพียงชั่วขณะ

คลื่นเสียงแห่งการสร้างสรรค์ขยายวงกว้างออกไป กลืนกินทุกอณูของม่านแห่งความเงียบจนสิ้น มิติที่เคยถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและเสียงสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับสว่างไสวขึ้นด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น

เมื่อเมฆาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองยืนอยู่เพียงลำพัง ผู้นำแห่งความเงียบหายไปแล้ว ชายหน้ากากโลหะก็เช่นกัน เหลือเพียงแต่ระฆังทองคำต้นกำเนิดที่ยังคงเปล่งประกายสง่างาม

แต่แล้ว... ความรู้สึกบางอย่างก็แล่นผ่านร่างของเขา มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยิน แต่เป็นสัมผัสที่แปลกประหลาด ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ผืนดิน

เมฆาสำรวจรอบกาย แรงสั่นสะเทือนที่เขารับรู้ได้จากพื้นดินนั้น ไม่เหมือนกับแรงสั่นสะเทือนใดๆ ที่เคยสัมผัสมาก่อน มันลึกกว่า หนักหน่วงกว่า และดูเหมือนจะมาจากแกนกลางของโลก

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาครุ่นคิด

ทันใดนั้นเอง รอยแยกขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน เบื้องล่างคือความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด และจากภายในรอยแยกนั้น... เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น เสียงที่เมฆาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด

มันคือเสียงของ 'ธาตุบรรพกาล' ที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้ไม่ใช่ 'วายุเทพ' ที่เขาเคยเผชิญหน้า แต่เป็นบางสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่านั้น

เมฆามองไปยังรอยแยกนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาเพิ่งจะหยุดยั้งความเงียบที่กำลังจะกลืนกินโลก แต่ดูเหมือนว่า... การต่อสู้ของเขาจะยังไม่จบลงง่ายๆ

พลังงานโบราณที่กำลังปะทุขึ้นจากใต้พิภพกำลังดึงดูดความสนใจของบางสิ่ง... บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยเผชิญหน้ามา

เมฆาหยิบเครื่องรับแรงสั่นสะเทือนจำลองขึ้นมาอีกครั้ง ส้อมเสียงแห่งความสอดคล้องในมือของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาต้องค้นหาคำตอบ... ก่อนที่ทุกสิ่งจะสายเกินไป

--- เมฆาประสบความสำเร็จในการใช้ระฆังทองคำต้นกำเนิดเพื่อขับไล่ 'ความเงียบ' และผู้นำแห่งภาคีจังหวะดับสูญออกไปได้สำเร็จ แต่การปลดปล่อยพลังครั้งนั้นกลับปลุก 'ธาตุบรรพกาล' ตนใหม่ขึ้นมาจากการแตกสลายของแกนกลางโลก ทำให้เมฆาต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม