ตอนที่ 87 — การติดตั้งแนวกั้นหมึกบนผืนหิน
“ไมโล! เลิกจ้องรอยร้าวบนผนังนั่นแล้วขยับมือได้แล้ว!” เสียงแหลมของเซราฟิน่าดังแหวกอากาศธาตุท่ามกลางกลิ่นฉุนของหมึกเวทมนตร์ที่กำลังเดือดพล่าน
ไมโลสะดุ้งจนเกือบทำพู่กันขนสัตว์หลุดมือ เขาหันไปมองแผ่นหลังของเซราฟิน่าที่เต็มไปด้วยอักขระสีเงินวาววับซึ่งกำลังสั่นระริกตามจังหวะการหายใจของเธอ ‘อักขระสีเงิน’ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นหลังจากเหตุการณ์คัมภีร์หินระเบิด มันไม่ใช่แค่ลวดลาย แต่มันกำลังสูบฉีดความรู้สึกที่หนักอึ้งของคนในฐานลับออกมาจนเขารู้สึกจุกในอก
“ผมกำลังพยายามอยู่!” ไมโลตะโกนตอบพลางรีบจุ่มพู่กันลงในถาดหมึกสีครามเข้ม “แต่รอยแยกบนพื้นหินนี่มันกว้างเกินไป หมึกธรรมดามันไม่เกาะผิวหินคีรีครามหรอก ถ้าเราไม่อัดความเข้มข้นลงไปมากกว่านี้ กำแพงป้องกันจะแตกทันทีที่พวกสภาจารึกก้าวเท้าเข้ามา”
“พวกนั้นไม่ได้มาแค่เดินเล่น” อคิราห์เดินเข้ามาสมทบ ร่างกายของเขายังคงดูสงบเยือกเย็นเหมือนผิวน้ำในสระลึก แต่ไมโลสังเกตเห็นปลายนิ้วของเขาที่สั่นเทาขณะกำลังลากเส้นอักขระลงบนแผ่นหินเพื่อเสริมฐาน “พวกสภาจารึกส่ง ‘หน่วยล่าหมึก’ มาแน่ พวกเขามีเครื่องสกัดอักขระที่สามารถดูดกลืนลายเส้นจากผิวหนังได้โดยตรง ถ้าเราตั้งรับไม่ทัน เราจะไม่ใช่แค่ตาย แต่เราจะกลายเป็นคนไร้ความทรงจำที่เดินได้เหมือนซากศพ”
ไมโลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขามองไปที่แผนผังบนโต๊ะหินที่ถูกขีดเขียนด้วยหมึกสีซีด กลุ่มกบฏกำลังเตรียมรับมือกับเทคโนโลยีที่เหนือชั้นกว่า พวกสภาจารึกไม่ได้ใช้แค่พู่กันหรือการจารึกแบบดั้งเดิม แต่พวกเขามี ‘เข็มอักขระ’ ที่สามารถเจาะทะลวงผ่านชั้นป้องกันเพื่อทำลายโครงสร้างความทรงจำของผู้ถือครองได้โดยตรง
“เราต้องใช้ ‘กุญแจ’ ที่อคิราห์ได้มาจากการทำลายคัมภีร์นั่น” เซราฟิน่าพูดพลางหันมาสบตากับไมโล ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความเหนื่อยล้า “ไมโล นายต้องเตรียมผสมหมึกชนิดพิเศษ หมึกที่ไม่ได้เกิดจากการสกัดแร่ธรรมดา แต่ต้องใช้เศษเสี้ยวความรู้สึกที่ไหลผ่านอักขระสีเงินของฉันเป็นตัวประสาน”
“มันอันตรายเกินไปนะเซราฟิน่า!” ไมโลค้าน พลางชี้ไปที่อักขระบนหลังของเธอ “ถ้าคุณเชื่อมต่อมากไป ความเจ็บปวดของพวกเราที่นี่จะย้อนกลับไปทำลายเส้นประสาทคุณ!”
“ไม่มีทางเลือกแล้ว” อคิราห์ขัดขึ้น เสียงของเขานิ่งสนิทแต่กดดัน “คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินบอกไว้ว่าผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต จะต้องเผชิญกับความบ้าคลั่งก่อนจะพบความจริง หากเราไม่สร้างกำแพงนี้ขึ้นมาในคืนนี้ ทุกอย่างที่เราสู้มาจะสูญเปล่า”
ไมโลถอนหายใจยาว เขาเริ่มทำตามคำสั่งด้วยความเร่งรีบ เขาหยิบขวดแก้วบรรจุสารสกัดหมึกเข้มข้นขึ้นมา ผสมกับผงหินละเอียดและน้ำมันจากดอกไม้คีรีคราม จังหวะที่เขาเทหมึกลงในอ่างผสม เขาต้องคอยระวังไม่ให้เกิดฟองอากาศ เพราะในโลกของระบบอักขระ ทุกช่องว่างหมายถึงความล้มเหลวของพลัง
“เริ่มได้!” เซราฟิน่าประกาศ
ไมโลและอคิราห์เริ่มร่ายรำไปตามจังหวะการจารึก มือของไมโลลากเส้นโค้งมนเพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ขณะที่อคิราห์ใช้พลังจากหมึกบรรพกาลที่ยังตกค้างในตัวเขาเพื่อเติมเต็มความลึกของเส้น อากาศในห้องเริ่มหนักอึ้งด้วยความกดดันทางเวทมนตร์ ไมโลรู้สึกเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนพู่กัน
ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนจากใต้ดินก็กระแทกเข้ามา เซราฟิน่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อักขระสีเงินบนหลังของเธอเปล่งแสงจ้าจนไมโลต้องหยีตา “พวกมันมาแล้ว! หน่วยล่าหมึกมาถึงแนวหน้าแล้ว!”
เสียงโลหะกระทบหินดังมาจากทางเข้าอุโมงค์ ตามมาด้วยเสียงแผดสูงของเครื่องจักรที่ทำงานด้วยพลังอักขระ ไมโลเห็นแสงสีแดงฉานส่องผ่านช่องลมเข้ามา มันคือแสงจากเข็มอักขระที่กำลังทำงาน
“ไมโล! เร็วเข้า! ใส่ ‘กุญแจ’ ลงไปในวงจร!” อคิราห์ตะโกนสั่งขณะที่เขากำลังต้านทานแรงกดดันจากภายนอก
ไมโลหยิบก้อนอักขระรูปทรงประหลาดที่ดูเหมือนหัวใจที่ทำจากหมึกแข็งตัวขึ้นมา มันคือ ‘กุญแจ’ ที่สั่นระริกด้วยพลังงานที่คาดเดาไม่ได้ เขาต้องวางมันลงตรงจุดศูนย์กลางของกำแพงหมึกที่พวกเขากำลังสร้างอยู่
เขาวิ่งฝ่ากระแสลมเวทมนตร์ที่หมุนวนอย่างรุนแรง เหงื่อไหลเข้าตาจนแสบไปหมด แต่เขาไม่หยุด มือที่สั่นเทาประคองกุญแจลงบนร่องหินที่เตรียมไว้ ทันทีที่กุญแจสัมผัสพื้นผิว แสงสีเงินและสีครามก็ระเบิดออก หมึกที่เคยเป็นเพียงของเหลวกลับกลายเป็นโครงสร้างที่แข็งแกร่งและโปร่งแสงราวกับกระจก
“กำแพงแห่งความทรงจำ!” เซราฟิน่าตะโกนด้วยความตกตะลึง
กำแพงหมึกไม่ได้เป็นเพียงแนวป้องกัน แต่มันเริ่มขยายตัวออกไปตามผนังถ้ำ กลายเป็นม่านพลังงานที่สั่นสะเทือนด้วยความถี่สูง ทันใดนั้น เสียงการโจมตีจากภายนอกก็ดังขึ้น แสงสีแดงจากเข็มอักขระของพวกสภาจารึกพุ่งเข้าใส่กำแพงอย่างแรง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ไมโลต้องอ้าปากค้าง แทนที่กำแพงจะแตกสลาย แสงสีแดงเหล่านั้นกลับถูก ‘สะท้อน’ กลับไป! กำแพงแห่งความทรงจำไม่ได้แค่รับแรงกระแทก แต่มันดูดซับรูปแบบการโจมตีแล้วดีดกลับออกไปในทิศทางตรงกันข้ามด้วยความแรงที่มากกว่าเดิมสองเท่า
เสียงระเบิดดังสนั่นจากฝั่งศัตรู พร้อมกับเสียงกรีดร้องของพวกหน่วยล่าหมึกที่ถูกพลังของตัวเองย้อนกลับไปทำลายอักขระบนผิวหนัง
“มันไม่ได้แค่ป้องกัน...” ไมโลพึมพำขณะมองดูม่านหมึกที่ยังคงสั่นไหว “มันกำลังเรียนรู้ที่จะโต้กลับ”
อคิราห์มองไปที่กำแพงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “แต่มันจะอยู่ได้นานแค่ไหน... ถ้ากุญแจนี้สูบกินความทรงจำของเราเป็นเชื้อเพลิง”
ทันใดนั้น กำแพงที่กำลังส่องสว่างก็เริ่มมีรอยร้าวสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่ฐาน ราวกับมีบางอย่างจากความมืดกำลังพยายามกัดกินมันจากด้านใน
--- ไมโลและกลุ่มต่อต้านพยายามสร้างกำแพงป้องกันจากหมึกเวทมนตร์เพื่อรับมือกับหน่วยล่าหมึกของสภาจารึก โดยใช้ 'กุญแจ' สร้างกำแพงแห่งความทรงจำที่สามารถสะท้อนการโจมตีได้ แต่กำแพงกลับเริ่มมีรอยร้าวจากพลังงานด้านลบ