ตอนที่ 154 — หินสลักแห่งหมึกราตรี
อากาศบนที่ราบสูงคีรีครามยามนี้เย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงละอองหมอกที่เกาะหนึบตามเสื้อคลุม อคิราห์กระชับผ้าพันคอให้แน่นขึ้นเมื่อเดินลึกเข้าไปในซอยแคบๆ ที่คดเคี้ยวราวกับงูเลื้อย กลิ่นอายของหมึกจางๆ ผสมปนเปกับความชื้นของหินโบราณที่นี่แตกต่างจากความสะอาดสะอ้านของหอจารึกอย่างสิ้นเชิง เขามาตามคำบอกเล่าอันคลุมเครือของสายข่าวที่ว่ามี “ผู้เก็บข้อมูลเก่า” ผู้หนึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในย่านนี้ ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยทำงานให้กับสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตและถูกเนรเทศออกไป
“คุณคืออคิราห์ใช่หรือไม่?” เสียงแหบพร่าดังมาจากเงามืดของซุ้มประตูที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ปกคลุม ชายชราในชุดเก่าซอมซ่อ ผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับกระดาษที่ถูกขยำมานับครั้งไม่ถ้วน ยืนพิงเสาหินที่แตกร้าว ดวงตาของเขาทอประกายวูบวาบภายใต้คิ้วที่หนาเตอะ “ข้าคือฮาโก้ ผู้ที่พวกท่านในสภาฯ เรียกขานว่า ‘คนเก็บขยะแห่งความรู้’ ”
อคิราห์ผงะเล็กน้อย รอยสักบนแขนของฮาโก้ที่โผล่พ้นปลอกแขนเสื้อดูประหลาดตา แทนที่จะเป็นเส้นสายคมชัดเหมือนอักขระที่เขาคุ้นเคย มันกลับดูเหมือนรอยเปื้อนสีเทาคล้ำที่ขยายตัวออกไปเป็นวงกว้าง “ข้า… ข้าได้ยินมาว่าท่านมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับ… การเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น” อคิราห์พยายามพูดให้ราบเรียบที่สุด แต่ความประหม่าก็ยังคงเล็ดลอดออกมา
ฮาโก้หัวเราะในลำคอเสียงแห้งผาก “การเปลี่ยนแปลง? ที่นี่มีแต่ความเสื่อมสลายต่างหากเล่า ไอ้หนู ความรู้ที่ข้าเคยเก็บรวบรวมมา บัดนี้มันกำลัง… กำลังละลายไปกับตัวข้าเอง” เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นแตะที่แขนของตนเอง รอยสักที่เคยเป็นรูปทรงกะทัดรัด บัดนี้บิดเบี้ยวจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ “พวกสภาฯ คิดว่าการกักเก็บและควบคุมคือหนทางเดียว แต่พวกมันไม่เข้าใจว่าความรู้ก็เหมือนสายน้ำ ยิ่งกักยิ่งมีวันเอ่อล้น… หรือไม่ก็เหือดแห้งไปเสียก่อน”
“ท่านหมายถึง ‘โรคหมึกละลาย’ ใช่หรือไม่?” อคิราห์ถาม รู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นไปตามไขสันหลัง
“โรค? หรือจะเป็นการปลดปล่อย?” ฮาโก้เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย “พวกมันเรียกมันว่าโรค เพราะมันทำให้ผู้คนหวาดกลัว ทำให้พวกมันมีข้ออ้างในการกำจัดพวกเรา… พวกเราที่ ‘ไม่บริสุทธิ์’ พอ” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย “แต่เจ้า… เจ้าดูแตกต่างออกไป เจ้าไม่ได้มีกลิ่นอายของความหวาดกลัวแบบนั้น”
อคิราห์กัดริมฝีปาก “ข้าเพียงต้องการทำความเข้าใจ ข้อมูลที่พวกท่านเคยรวบรวม… มันมีอะไรที่อาจช่วยเราได้บ้าง?”
ฮาโก้พยักหน้าช้าๆ “มี… อาจจะมี” เขาหายตัวเข้าไปในห้องแคบๆ ด้านหลัง ปล่อยให้อคิราห์รอคอยอยู่ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้ง เสียงขูดขีดดังแว่วมาเป็นระยะๆ ก่อนที่ฮาโก้จะกลับออกมาพร้อมกับแผ่นหนังเก่าๆ ที่ม้วนไว้
“นี่คือส่วนหนึ่งของบันทึกของข้า” ฮาโก้กล่าวพลางยื่นแผ่นหนังนั้นให้อคิราห์ “เป็นแผนที่… หรืออย่างน้อยก็ส่วนหนึ่งของแผนที่”
อคิราห์คลี่แผ่นหนังออกทันที สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือภาพร่างของภูมิประเทศที่ไม่คุ้นเคย มีสัญลักษณ์คล้ายเส้นทางและจุดที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือลายเส้นส่วนใหญ่ของแผนที่นั้นดูเลือนราง ราวกับถูกสลักด้วยหมึกที่กำลังจะจางหายไป มีบางส่วนที่ดูเหมือนถูกเขียนทับด้วยอักขระอีกชุดหนึ่ง ซึ่งเป็นอักขระที่อคิราห์ไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันดูโบราณและมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมา แต่ขณะเดียวกันก็กำลังเสื่อมสลายอย่างรวดเร็ว
“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกับลายเส้นพวกนี้?” อคิราห์ถาม พลางใช้นิ้วลากเบาๆ ไปบนอักขระที่กำลังเลือนราง
“เหมือนกับข้า… เหมือนกับทุกสิ่งในยุคนี้” ฮาโก้ตอบเสียงเศร้าสร้อย “มันกำลังจะจากไป… แต่ก่อนที่มันจะหายไปเสียหมด ข้าอยากให้เจ้าเห็นสิ่งนี้” เขาชี้ไปยังส่วนหนึ่งของแผนที่ที่ดูหนาแน่นกว่าส่วนอื่น “นี่คือ ‘ซากเมืองแห่งอักขระ’ เมืองที่ถูกลืม… เมืองที่ซึ่งว่ากันว่า ‘คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน’ ได้ถูกบันทึกไว้… คำทำนายถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต”
ดวงตาของอคิราห์เบิกกว้างเมื่อได้ยินคำว่า ‘คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน’ เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องนี้จากเซราฟิน่า ที่ว่ามันคือเรื่องเล่าโบราณเกี่ยวกับบุคคลที่จะมาเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของคีรีคราม “แต่… แผนที่นี่มันไม่สมบูรณ์ แล้วอักขระที่เขียนทับนี่มันคืออะไร?”
“ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด” ฮาโก้สารภาพ “มันปรากฏขึ้นมาทีหลัง… เหมือนมีใครบางคนพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง… หรืออาจจะพยายามจะลบทิ้งก็ตาม” เขาถอนหายใจยาว “เอาไปเถอะไอ้หนู มันอาจเป็นประโยชน์… หรืออาจเป็นเพียงเศษขยะอีกชิ้นหนึ่งของโลกที่กำลังแตกสลายนี้”
อคิราห์รับแผนที่มาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย เขามองไปยังอักขระที่กำลังเลือนรางบนแผ่นหนัง ราวกับว่ามันกำลังกระซิบเรื่องราวแห่งอดีตที่กำลังจะสูญสลายไปตลอดกาล ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ… ความรู้สึกว่านี่อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังโรคหมึกละลาย และอาจเป็นหนทางที่จะนำไปสู่ยุคสมัยใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิด… แม้ว่าเบาะแสที่เขาได้รับจะเปราะบางและกำลังจะเลือนหายไปก็ตาม
--- อคิราห์พบกับฮาโก้ ผู้เก็บข้อมูลที่ถูกเนรเทศ ซึ่งมีอาการหมึกละลาย เขาได้รับแผนที่ส่วนหนึ่งที่ชี้ไปยังซากเมืองแห่งอักขระ แต่แผนที่นั้นกลับถูกเขียนทับด้วยอักขระโบราณที่กำลังเสื่อมสลาย