ตอนที่ 38 — โซ่เหล็กและเสียงเพรียกแห่งความจริง
เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดัง เคร้ง! เคร้ง! ก้องสะท้อนไปตามผนังดินเลนและรากไม้โกงกางที่ขนาบข้างลำน้ำ บรรยากาศรอบกายรินไม่ได้มีเพียงความมืดมิดของยามราตรี แต่กลับถูกอาบด้วยแสงตะเกียงสีส้มจัดจากเรือกลไฟหลายลำที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาล้อมรอบเรือมัจฉานุไว้เป็นวงกลม ราวกับฝูงหมาป่าเหล็กที่กำลังล้อมกรอบเหยื่อที่อ่อนล้า
รินทรุดตัวลงบนพื้นไม้ที่ชื้นแฉะของเรือมัจฉานุ ลมหายใจของเธอหอบถี่และหนักหน่วง ราวกับปอดกำลังจะฉีกขาดจากการพยายามกักเก็บอากาศท่ามกลางความกดดันมหาศาลที่เพิ่งผ่านพ้นมา ความเจ็บปวดจากการร่วงหล่นจากมิติหมอกยังคงแล่นพล่านอยู่ตามกระดูกสันหลัง แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นยิ่งกว่าคือความเงียบงันที่น่าประหลาดใจซึ่งแฝงอยู่ในเสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำราม
“ริน! ริน! ได้ยินฉันไหม!” เสียงของคามินดังทะลุผ่านม่านความสับสน เขาคว้าไหล่เธอไว้ มือของเขาสั่นเทาและเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและน้ำมัน “คุณหายไปไหนมา! ผมนึกว่าคุณถูกดึงลงไปใต้ท้องเรือแล้ว!”
รินไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเธอเลื่อนลงมองที่แขนซ้าย รอยสักที่เคยส่องแสงจ้าอย่างบ้าคลั่งบัดนี้กลับสงบนิ่งและลึกซึ้ง แต่มันไม่ได้หมายความว่าพลังนั้นหายไป มันเพียงแค่ซึมลึกเข้าไปในชั้นผิวหนัง ราวกับว่ามันได้หลอมรวมเข้ากับกระแสเลือดของเธออย่างสมบูรณ์ ความทรงจำเกี่ยวกับ 'หัวใจของน้ำ' และภาพของฟันเฟืองยักษ์ที่หมุนวนในมิติหมอกยังคงแจ่มชัดอยู่ในมโนสำนึก มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือความจริงที่เธอเพิ่งได้สัมผัสด้วยจิตวิญญาณ
“พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจาแล้วริน” คามินกระซิบ เสียงของเขาเครียดจัดขณะที่เขาชี้ไปยังเงาดำทึมที่กำลังแหวกม่านหมอกออกมา “ดูนั่น... พวกเขาไม่ได้มาแค่ลำเดียว”
รินเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางที่คามินชี้ แสงไฟจากเรือกลไฟลำใหญ่ที่สุดสาดส่องเข้ามา แสงนั้นไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันกลับดูเยือกเย็นและคุกคาม เรือลำนั้นแหวกม่านหมอกออกมาอย่างสง่างามทว่าน่าสะพรึงกลัว และที่หัวเรือนั้นเอง ชายในชุดผ้าไหมสีเข้มที่ดูภูมิฐาน—นายหัวเดชา—ยืนตระหง่านอยู่ สายตาของเขาไม่ได้จ้องมองมาที่เรือมัจฉานุด้วยความโกรธแค้นแบบคนงานทั่วไป แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พบขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต
“ในที่สุด... ของล้ำค่าก็ปรากฏตัว” เสียงของเดชาดังผ่านสายน้ำมาอย่างชัดเจน แม้ระยะทางจะดูเหมือนไกล แต่มันกลับฟังดูเหมือนเขากำลังกระซิบอยู่ข้างหูของริน “ริน... เจ้าไม่ได้แค่ถือแผนที่ แต่เจ้าคือแผนที่ที่มีชีวิต! ส่งมันมาให้ฉัน แล้วฉันจะทำให้เจ้าไม่ต้องลำบากดิ้นรนในเดลต้าแห่งนี้อีกต่อไป!”
“ไม่มีวัน!” รินตะโกนกลับไป เสียงของเธอแม้จะสั่นด้วยความเหนื่อยล้า แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยวที่คามินไม่เคยได้ยินมาก่อน “นายจะไม่ได้อะไรจากฉันทั้งนั้น เดชา!”
“จับตัวเธอมา! แต่อย่าให้รอยสักนั่นเสียหาย!” เสียงสั่งการดังขึ้นพร้อมกับเสียงโซ่เหล็กขนาดมหึมาที่ถูกหย่อนลงน้ำอย่างรุนแรง ตูม! แรงกระแทกของโซ่ที่กระทบผิวน้ำสร้างคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าหาเรือมัจฉานุจนตัวเรือโยกคลอนอย่างหนัก
“ริน เราต้องหนี! ถ้าเขาได้ตัวคุณไป ทุกอย่างที่ปู่คุณสร้างไว้จะพังพินาศ!” คามินตะโกนพร้อมกับคว้าไม้พาย เตรียมพร้อมที่จะพายฝ่าวงล้อม
รินไม่ได้ขยับหนี แต่เธอกลับหลับตาลงอีกครั้ง เธอไม่ได้พยายามจะควบคุมพลังเหมือนที่เคยทำ แต่เธอเริ่มที่จะ 'ฟัง' เธอฟังเสียงหัวใจของลำน้ำที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ใต้ท้องเรือ เธอฟังเสียงความเจ็บปวดของกระแสน้ำที่ถูกท่อเหล็กของเดชาสูบไป และเธอฟังเสียงคำรามที่แฝงอยู่ในรอยสักบนแขนของเธอ
รอยสักเริ่มอุ่นขึ้น ความร้อนนี้ไม่ได้แผดเผาเหมือนตอนอยู่ในมิติหมอก แต่มันคือความร้อนที่มั่นคงและทรงพลัง ราวกับพลังงานความร้อนจากแกนโลกที่พร้อมจะระเบิดออกมา รินรู้สึกได้ว่าแรงดันน้ำใต้ท้องเรือมัจฉานุเริ่มตอบสนองต่อความมุ่งมั่นของเธอ มันไม่ได้สั่นสะเทือนด้วยความกลัว แต่มันกำลังรวบรวมพลังงานเพื่อเตรียมการตอบโต้
ทันใดนั้นเอง อุปกรณ์บางอย่างในมือของนายหัวเดชาก็เริ่มทำงาน มันคือเครื่องมือโลหะที่ดูประหลาด มีฟันเฟืองและสายทองแดงพันรอบ แสงสีส้มสลัวจากเครื่องมือนั้นเริ่มดูดกลืนแสงสีฟ้าจากรอบๆ ตัวรินไปอย่างน่าสยดสยอง
“มันคือเครื่องสกัดพลังงาน!” คามินอุทานด้วยความตกใจในฐานะวิศวกร “ริน! เขาไม่ได้ต้องการแค่ตัวคุณ เขาต้องการดึงพลังงานออกจากรอยสักของคุณโดยตรง!”
รินลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีดำสนิทเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่มันมีประกายสีฟ้าจางๆ วนเวียนอยู่ในรูม่านตา ราวกับว่าเธอได้เห็นโลกผ่านมุมมองของสายน้ำไปแล้ว
“คามิน... เตรียมตัวให้พร้อม” รินพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบจนน่าประหลาด “เราจะไม่หนี... แต่เราจะพาพวกเขาสัมผัสกับความจริงของคลองคำสาป!”
เคร้ง! โซ่เหล็กเส้นหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาจากเรือกลไฟลำข้างๆ มันพุ่งตรงมายังเรือมัจฉานุราวกับอสรพิษเหล็กที่หิวกระหาย รินไม่หลบ เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นและปล่อยให้ความรู้สึกจากรอยสักนำทางเธอไปสู่ความลึกที่มืดมิดที่สุดของลำน้ำ เตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะพุ่งเข้าปะทะด้วยจิตวิญญาณที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมรสุม
--- รินกลับสู่โลกความจริงพร้อมความทรงจำอันลึกลับจากมิติหมอก แต่ต้องเผชิญกับการไล่ล่าของนายหัวเดชาที่นำเรือกลไฟมาล้อมเพื่อชิงตัวเธอในฐานะ 'ภาชนะ' สกัดพลังงานโบราณ