ตอนที่ 123 — การขุดค้นเครื่องจักรใต้โคลนตม
“ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง คลองคำสาปจะกลายเป็นบ่อโคลนที่ไร้ชีวิต” รินกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้เก่าที่สั่นคลอนตามจังหวะคลื่นกระทบใต้เรือนแพ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะประท้วงการกระทำของเธอ สายตาของเธอกวาดมองชาวบ้านที่นั่งหน้าเครียดอยู่รอบกองไฟ “นายหัวเดชาไม่ได้แค่จะกั้นน้ำ แต่เขากำลังจะฝังพวกเราไว้ใต้ดินด้วยไอ้เครื่องจักรบ้าบอนั่น”
คามินขยับแว่นตาพลางหยิบแปลนไม้ที่วาดด้วยถ่านขึ้นมากาง เขาพยายามรักษาเสียงให้เรียบที่สุดแม้ปลายนิ้วจะสั่นเล็กน้อยขณะชี้ไปยังจุดตัดของลำคลอง “ริน... ข้อมูลที่เธอบอกว่ามีการสั่นสะเทือนใต้ดินมันผิดปกติมาก ถ้ามันเป็นเครื่องจักรโลหะขนาดใหญ่จริงตามที่เธอว่า โครงสร้างไม้ของเรือนแพแถบนี้จะรับแรงสั่นสะเทือนไม่ได้นาน กลไกการหมุนของใบพัดใต้ดินจะเปลี่ยนทิศทางกระแสน้ำแบบฉับพลัน เราจะเสียการควบคุมการลอยตัวทันที”
“แล้วเราจะทำยังไง? จะรอให้เขาสร้างเขื่อนเสร็จแล้วมาไล่ที่พวกเราเหรอ?” รินถามเสียงแข็ง เธอคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก “พวกเราเพิ่งหนีรอดจากคลองหลักมาได้ด้วยการอ่านทิศลมมรสุม แต่คลองคำสาปนี่มันคือสนามรบ ถ้าเราคุมกระแสน้ำไม่ได้ เราก็จบ”
รินหยิบบันทึกปกหนังเก่าคร่ำคร่าของเถาว์ขึ้นมาเปิดดู แสงเทียนวูบไหวสะท้อนตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจงราวกับเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ เธอไล่สายตาไปตามบันทึกที่เธอมักใช้เป็นเข็มทิศทางจิตวิญญาณเสมอ ทันใดนั้น ประโยคหนึ่งที่เธอเคยอ่านผ่านๆ กลับเด่นชัดขึ้นมาเหมือนมีแสงสว่างวาบผ่านกระดาษ ‘เมื่อน้ำนิ่งจนผิดสังเกต และดินเริ่มหายใจ จงระวังกับดักที่บรรพชนวางไว้เพื่อปกป้องสายน้ำ’
“เถาว์... นายกำลังจะบอกอะไรฉัน?” รินพึมพำกับตัวเอง เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงคำสอนเรื่องการไหลของน้ำในสมัยก่อน “คามิน มานี่! ดูนี่สิ ในบันทึกของเถาว์พูดถึง ‘กับดักที่ดินหายใจ’ มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่า แต่มันคือกลไกทางชลศาสตร์โบราณ!”
คามินโน้มตัวลงมาดู “มันคือระบบประตูน้ำไม้แบบซ่อนเร้นที่ใช้แรงดันน้ำจากน้ำขึ้นน้ำลงในการเปิดปิดใช่ไหม? แต่มันถูกทิ้งร้างไปนานแล้วนะริน ถ้าเราจะใช้มัน เราต้องรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของคันกั้นน้ำใต้โคลนพวกนั้นก่อน”
“นั่นแหละคือปัญหา” รินกัดฟัน “นายหัวเดชากำลังส่งคนมาติดตั้งเครื่องจักรโลหะเพื่อปิดกั้นทางน้ำที่จุดยุทธศาสตร์ ถ้าเครื่องจักรนั่นทำงาน กระแสน้ำจะถูกบีบให้ไหลเข้าสู่จุดเดียวจนเกิดแรงดันมหาศาล เราต้องใช้แรงดันนั้นย้อนกลับไปทำลายเครื่องจักรของมัน”
เสียงฝีเท้าหนักๆ บนสะพานไม้ด้านนอกทำให้ทุกคนเงียบกริบ รินรีบคว้าบันทึกซ่อนไว้ใต้เสื้อ ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์สองคนเดินผ่านมาพร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการเรื่องการขนย้ายท่อเหล็ก เสียงเหล่านั้นย้ำเตือนว่าเวลากำลังหมดลง
“ริน เราต้องวางแผนล่อให้พวกมันทำงานเต็มกำลังก่อน” คามินกระซิบ เสียงของเขาเริ่มมีความเด็ดขาดขึ้น “ถ้าเราไปขัดขวางตอนที่เขายังสร้างไม่เสร็จ เราจะถูกถล่มด้วยเครื่องจักรทันที เราต้องรอให้กระแสน้ำเริ่มเปลี่ยนทิศ และใช้จังหวะที่น้ำขึ้นสูงสุดเข้าแทรกแซง”
รินพยักหน้า เธอเริ่มวาดแผนผังในใจ ใช้ความรู้เรื่องมุมของกระแสน้ำที่เธอสะสมมาทั้งชีวิต “เราจะไม่ใช้ปืนหรือระเบิด แต่เราจะใช้ ‘ปากคลอง’ ที่เถาว์เคยเขียนถึง เราจะขุดร่องน้ำเล็กๆ เพื่อเปลี่ยนทิศทางน้ำที่พวกมันควบคุม ให้มันไหลย้อนกลับเข้าสู่ประตูไม้โบราณที่จมอยู่ใต้โคลนตรงหัวโค้งคลองคำสาป ถ้าทำสำเร็จ แรงดันน้ำจะกระแทกเอาเครื่องจักรโลหะนั่นให้หลุดออกจากฐานราก”
“แต่มันเสี่ยงมากนะริน” คามินท้วง “ถ้าคำนวณพลาดแม้แต่นิดเดียว แรงดันน้ำจะทำลายเรือนแพของชาวบ้านทั้งหมดแทนที่จะทำลายเครื่องจักร”
“ฉันรู้” รินตอบ ตาของเธอจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดของลำคลองภายนอก “แต่ถ้าเราไม่เสี่ยงตอนนี้ เราก็จะไม่เหลือแม้แต่ที่ดินให้ยืนต่างหาก”
รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอคว้าตะเกียงและมีดตัดไม้คู่ใจขึ้นมา “คามิน เตรียมอุปกรณ์ขุดลอกและไม้ค้ำยันให้พร้อม เราจะลงไปดูจุดติดตั้งเครื่องจักรคืนนี้เลย เราต้องมั่นใจว่าเราจะเปิดประตูน้ำโบราณได้ทันจังหวะน้ำขึ้นครั้งหน้า”
เธอก้าวออกไปที่ชานเรือนแพ ลมมรสุมพัดกรรโชกแรงจนผิวน้ำปั่นป่วน รินมองไปยังความมืดมิดของคลองคำสาป ที่ซึ่งเครื่องจักรของนายหัวเดชากำลังคืบคลานเข้ามาทำลายวิถีชีวิตของพวกเธอ เธอไม่ได้เห็นแค่ความมืด แต่เธอเห็นช่องว่างระหว่างกระแสน้ำที่จะใช้เป็นอาวุธ
เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มแว่วมาจากระยะไกล มันคือเสียงของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา รินกำด้ามมีดแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน “ฉันจะใช้ทุกอย่างที่บรรพชนทิ้งไว้... เพื่อไม่ให้พวกแกได้แตะต้องคลองนี้แม้แต่ปลายนิ้ว”
ทันใดนั้น พื้นใต้เรือนแพก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนน้ำในคลองเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสีดำสนิท มันไม่ใช่กระแสน้ำตามธรรมชาติ แต่มันคือสัญญาณว่าเครื่องจักรใต้ดินของนายหัวเดชาเริ่มเดินเครื่องแล้ว!
--- รินพบข้อมูลจากบันทึกของเถาว์เกี่ยวกับกลไกประตูน้ำโบราณใต้โคลนตม และตัดสินใจวางแผนใช้แรงดันน้ำจากธรรมชาติเข้าโจมตีเครื่องจักรของนายหัวเดชาเพื่อปกป้องชุมชนเรือนแพ