โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 7 — รอยเลือดบนแผ่นไม้และกลิ่นควันไฟที่สั่นคลอน

เสียงไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะฝนที่กระหน่ำลงบนหลังคาฟางหนาหนัก ทว่าเสียงนั้นกลับเบากว่าความเงียบที่น่าอึดอัดภายในโถงกลางของ The Pilgrims' Rest Anwen ยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กที่ผ่านการขัดถูมานับสิบปี มือของเธอวางทับลงบนผ้ากันเปื้อนสีซีด พยายามระงับอาการสั่นเทาที่ปลายนิ้ว กลิ่นอายของความรุนแรงที่เพิ่งผ่านพ้นไป—กลิ่นสนิมของเลือด กลิ่นเหงื่อไคลของชายฉกรรจ์ และกลิ่นควันจากตะเกียงน้ำมันที่วูบไหว—กำลังทำลายความสงบสุขอันเป็นหัวใจของโรงเตี๊ยมแห่งนี้จนไม่เหลือชิ้นดี

เบื้องหน้าของเธอ พื้นไม้กระดานที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้มีรอยครูดและรอยเปื้อนจางๆ จากการปะทะกันระหว่างกลุ่มนักล่าและเจ้าหน้าที่ปลอมตัว แสงไฟจากเตาผิงสาดกระทบใบหน้าของแขกผู้มาเยือนที่เหลืออยู่ บรรยากาศไม่ได้กลับคืนสู่ความปกติ แต่มันกลายเป็นความระแวดระวังที่เข้มข้นขึ้น หญิงสาวปริศนาที่ไร้สัมภาระยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ที่มุมมืด ดวงตาของเธอไม่ได้จ้องมองไปที่ความวุ่นวาย แต่กลับจับจ้องไปที่ช่องลับใต้พื้นไม้ที่ Anwen เพิ่งเปิดออก—ช่องที่เผยให้เห็นความโสมมของการคอร์รัปชันที่ซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของนักแสวงบุญ

“Mistress Anwen... เราต้องทำอะไรสักอย่าง” เสียงของ Fin ดังขึ้นเบาๆ จากมุมครัว เด็กหนุ่มวัยรุ่นมีใบหน้าซีดเผือด มือที่ถือมีดทำครัวสั่นระริก เขาไม่ได้กลัวความรุนแรง แต่เขากลัวความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะพัดพาเอาความปลอดภัยของบ้านหลังนี้ไป

Anwen ไม่ตอบในทันที เธอหันไปมองทาง Rhys ที่กำลังพยายามจัดแจงม้าในคอกอย่างลนลานราวกับสัมผัสได้ว่าพายุที่แท้จริงไม่ได้มาจากฟากฟ้า แต่มาจากผู้คนที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเธอ “Fin ไปช่วย Granny Nessa ล้างจานและเตรียมน้ำร้อนให้แขกที่บาดเจ็บ อย่าให้ใครเห็นว่าเจ้ากลัว” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง มันคือเสียงของเจ้าบ้านที่ต้องกุมบังเหียนในยามที่พายุโหมกระหน่ำ

เมื่อความวุ่นวายเริ่มสงบลงในระดับหนึ่ง Anwen ก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายที่สุด กลุ่มนักล่าไม่ได้จากไป พวกเขาเพียงแค่ถอยร่นไปตั้งหลักอยู่ในเงามืดด้านหลังโรงเตี๊ยม และสายตาของพวกเขายังคงจับจ้องมาที่ประตูไม้บานใหญ่ราวกับสัตว์ป่าที่รอคอยจังหวะตะครุบเหยื่อ ขณะที่เจ้าหน้าที่ราชสำนักในคราบนักเดินทางคนนั้น บัดนี้ไม่ได้ทำตัวสำรวมอีกต่อไป เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่ Anwen อย่างพิจารณา ราวกับจะถามว่าเธอเป็นพวกเดียวกับขุนนางที่ทิ้งหลักฐานไว้ใต้พื้น หรือเป็นเพียงเจ้าของโรงเตี๊ยมที่อยากจะอยู่อย่างสงบ

“ท่านเจ้าของโรงเตี๊ยม” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจที่ซ่อนไม่มิด “ช่องลับนั่น... มันไม่ใช่แค่ที่เก็บของเถื่อน แต่มันคือบัญชีรายชื่อของคนที่ต้องจ่ายส่วยให้ขุนนางในแถบนี้ รวมถึงคนในราชสำนักด้วย”

Anwen สบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง “ในโรงเตี๊ยมของข้า สิ่งที่ข้าเก็บไว้คือความลับของแขก และสิ่งที่ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องคือความสงบของบ้านข้า ท่านจะมาตามหาความยุติธรรม หรือจะมาหาเรื่องเดือดร้อน ข้าขอให้ท่านตัดสินใจให้เร็ว ก่อนที่ฝนจะหยุดตกและคนของท่านจะบุกเข้ามาจริงๆ”

คำพูดของเธอทำให้เกิดความเงียบงันอีกครั้ง พ่อค้าวัวที่ได้รับบาดเจ็บนั่งพิงผนัง พยายามห้ามเลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่สีข้าง เขามอง Anwen ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่มองเห็นเพียงหญิงวัยกลางคนผู้ต้อนรับแขก บัดนี้เขามองเห็นผู้หญิงที่มีกระดูกสันหลังแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

ทันใดนั้น เสียงโครมครามดังมาจากด้านหลังโรงเตี๊ยม! ไม่ใช่เสียงลมพายุ แต่เป็นเสียงไม้กระแทกและเสียงตะโกนที่ฟังดูไม่เป็นมิตร กลุ่มนักล่าเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกเขาไม่ได้มาเพื่อล่าหญิงสาวอีกต่อไป แต่พวกเขามาเพื่อ 'ปิดปาก' ทุกคนที่รู้เรื่องช่องลับใต้พื้นดิน

Anwen รู้ดีว่าเวลาแห่งการประนีประนอมจบสิ้นลงแล้ว เธอหันไปหาหญิงสาวปริศนาที่ยังคงนั่งนิ่ง “เจ้าไม่มีที่ไปใช่ไหม?” เธอถามสั้นๆ หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอเบ้า

“ถ้าอย่างนั้น จงเลือกระหว่างการถูกล่าในฐานะคนแปลกหน้า หรือการเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้ที่ต้องปกป้องตัวเอง” Anwen กล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกุญแจเหล็กขนาดใหญ่ที่แขวนไว้ข้างเคาน์เตอร์ ซึ่งไม่ใช่กุญแจห้องพัก แต่เป็นกุญแจตู้เก็บอาวุธเก่าแก่ของตระกูลที่สืบทอดกันมา

ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏขึ้นที่หน้าต่างบานเล็กของห้องครัว Granny Nessa ตะโกนด่าทอเสียงดังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ขณะที่ Rhys วิ่งเข้ามาในโถงพร้อมกับคบไฟในมือ “พวกมันมาแล้ว! พวกมันไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียว แต่มันมาเพื่อล้อมเราไว้!”

Anwen ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถง แสงไฟจากเตาผิงวูบไหวสะท้อนในดวงตาที่เด็ดเดี่ยว เธอรู้ว่าคืนนี้ The Pilgrims' Rest อาจจะไม่ใช่ที่พักพิงของผู้แสวงบุญอีกต่อไป แต่มันกำลังจะกลายเป็นสมรภูมิที่ตัดสินว่าความเมตตาจะเอาชนะความโลภได้หรือไม่

เธอมองไปที่ช่องลับใต้พื้นไม้ ร่องรอยของอำนาจมืดที่ซ่อนอยู่ บัดนี้มันได้ดึงเอาความโสมมจากราชอาณาจักร Castellane มาเคาะประตูบ้านเธอถึงที่ ความจริงที่เธอค้นพบไม่ใช่แค่เรื่องการขนส่งของผิดกฎหมาย แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความพินาศที่จะลามมาถึงถนนสายนี้

“Fin, เตรียมน้ำมันให้พร้อม! Granny, นำอาหารที่หนักที่สุดออกมา! เราจะไม่ได้แค่เสิร์ฟอาหารคืนนี้ แต่เราจะเสิร์ฟบทเรียนให้พวกมัน!” Anwen ประกาศก้อง ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำและเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังบุกรุกเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที

--- Anwen ต้องเผชิญกับการบุกรุกของกลุ่มนักล่าที่ต้องการปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องช่องลับใต้พื้นโรงเตี๊ยม นำไปสู่การตัดสินใจเปลี่ยนจากเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ใจดีมาเป็นผู้นำในการปกป้องบ้านของเธอ