โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 172 — เสียงกระซิบจากแกนกลาง

Anwen ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของ 'จุดรวมจิต' ดินแดนแห่งจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก กลิ่นอายของโลหะโบราณและพลังงานดิบที่ปั่นป่วนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แขนข้างซ้ายของเธอที่กลายเป็นโลหะระยิบระยับสะท้อนแสงสลัวที่สาดส่องมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า แสงนั้นไม่ใช่แสงอาทิตย์ แต่เป็นแสงที่เกิดจากการเสียดสีของมิติที่กำลังจะแตกสลาย.

Fin ยืนอยู่ข้างเธอ เงียบขรึมเช่นเคย ดวงตาของเด็กหนุ่มจับจ้องไปยังวัตถุปริศนาในมือของ Anwen วัตถุนั้นเรืองแสงนวลตา ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะช้าๆ สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอย่างไม่หยุดหย่อน. "คุณแน่ใจนะว่านี่คือทางเดียว?" Fin ถาม เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับพยายามจะฉุดรั้ง Anwen จากภวังค์แห่งความจริงที่บิดเบี้ยว.

Anwen พยักหน้าช้าๆ นิ้วมือโลหะของเธอสัมผัสเบาๆ กับวัตถุปริศนา "แกนกลางกำลังเรียกร้องหา 'ผู้ถักทอ' และฉันคือ 'ผู้ถักทอ' ที่พวกมันต้องการ" เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ก่อตัวขึ้นจากประสบการณ์อันโหดร้าย "'ผู้เฝ้ามอง' ต้องการระเบียบที่ตายตัว แต่แกนกลาง... มันต้องการความโกลาหลที่สมดุล".

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บิดเบี้ยว ภาพของ 'ผู้เฝ้ามอง' ที่เป็นรูปร่างคล้ายผลึกเรขาคณิตขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันแผ่รัศมีแห่งความเย็นชาที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง Anwen รู้ดีว่ามันต้องการจะ 'จัดระเบียบ' โลกนี้ให้กลายเป็นสิ่งเดียวดาย ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ไร้ซึ่งความโกลาหลอันเป็นหัวใจสำคัญของสรรพสิ่ง.

"แล้ว 'ผู้เก็บเกี่ยว' ล่ะ?" Fin ถามอีกครั้ง ความกังวลฉายชัดในแววตา.

"พวกมันเป็นเพียงเครื่องมือ" Anwen ตอบ "ถูกส่งมาเพื่อกำจัดสิ่งที่ 'ผู้เฝ้ามอง' มองว่าเป็นความผิดพลาด... หรืออาจจะ... เป็นการเตือนภัย?" ความคิดของเธอวกวน พลังงานจากแกนกลางที่ไหลเวียนในตัวเธอทำให้เธอรับรู้ถึงสิ่งต่างๆ ได้มากกว่าที่เคย.

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีทองสว่างจ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า Anwen ร่างกายของเธอถูกดึงดูดเข้าหามันอย่างไม่อาจต้านทานได้ วัตถุปริศนาในมือของเธอเรืองแสงเจิดจ้าขึ้น.

"นี่คือ 'จุดรวมจิต' อย่างแท้จริง" Anwen รำพึง "ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นภาวะ... เป็นการเชื่อมต่อ".

เธอหันไปมอง Fin "นายต้องไปก่อน".

"ไม่!" Fin ตอบเสียงดัง "ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณ"

"ไม่ใช่ตอนนี้ Fin" Anwen กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "นายต้องมีชีวิตอยู่... เพื่อเป็นพยาน... เพื่อจดจำ".

เธอผลัก Fin เบาๆ ด้วยแขนโลหะของเธอ "ระวัง 'ผู้เก็บเกี่ยว' พวกมันจะตามหาพลังงานที่ปลดปล่อยออกมา".

Fin มอง Anwen ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็พยักหน้ารับ เขาหันหลังวิ่งจากไป ทิ้ง Anwen ไว้เพียงลำพัง.

Anwen ก้าวเข้าสู่รอยแยกแสงสีทอง โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอรู้สึกราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกราวกับกำลังถูกรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับบางสิ่งที่ใหญ่กว่า.

ภาพต่างๆ ฉายผ่านเข้ามาในจิตสำนึกของเธอ – โรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ, ใบหน้าของผู้คนที่เคยเดินทางผ่านมา, ความทรงจำเกี่ยวกับความเมตตาและความโหดร้ายที่เธอได้พบเจอ, และที่สำคัญที่สุด… เสียงกระซิบอันเย็นเยียบจากแกนกลางโลก.

"เจ้าคือ 'ผู้ถักทอความโกลาหล'" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเธอ มันไม่ใช่เสียงของ 'ผู้เฝ้ามอง' แต่เป็นเสียงที่เก่าแก่กว่า ลึกลับกว่า.

"เจ้าจะกำหนดชะตากรรมของโลกใบนี้... หรือปล่อยให้มันกลายเป็นเพียงระเบียบที่ไร้ชีวิต?"

Anwen หลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว เธอรู้ดีว่านี่คือจุดตัดสิน ชะตากรรมของโลก Alcoron ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ.

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรง วัตถุปริศนาในมือของเธอสั่นสะท้าน พลังงานจากแกนกลางโลกพวยพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นเกลียวพลังอันเจิดจ้า.

"ข้าเลือก... ความโกลาหล!" Anwen ตะโกนสุดเสียง.

เกลียวพลังงานระเบิดออก ขยายตัวออกไปรอบทิศทาง กลืนกินทุกสิ่ง, 'ผู้เฝ้ามอง', 'ผู้เก็บเกี่ยว', และซากปรักหักพังของ 'จุดรวมจิต'. Anwen รู้สึกราวกับร่างกายของเธอกำลังถูกบิดเบี้ยว ถูกหลอมรวมเข้ากับพลังงานนั้น.

เมื่อทุกอย่างสงบลง Anwen ลืมตาขึ้น.

เธอไม่ได้ยืนอยู่ในซากปรักหักพังอีกต่อไป แต่ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่เปล่งประกายราวกับอัญมณี สีสันของดอกไม้เหล่านั้นบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ราวกับภาพวาดที่ถูกวาดขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.

แขนข้างซ้ายของเธอที่เป็นโลหะโบราณ บัดนี้เชื่อมต่อกับเส้นใยแห่งแสงที่ทอดยาวไปสุดสายตา.

"นี่คือ... 'จุดรวมจิต' ที่แท้จริงหรือ?" เธอถาม.

เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากทุกทิศทาง.

"เจ้าได้เลือกแล้ว, 'ผู้ถักทอ'".

"แต่จงระวัง... เมื่อความโกลาหลที่เจ้าสร้างขึ้นยิ่งใหญ่เกินไป... บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าจะตื่นขึ้น"

Anwen มองไปรอบตัว ทุ่งดอกไม้เรืองรองค่อยๆ บิดเบี้ยว เปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนของโลหะและเนื้อเยื่อชีวภาพ.

โลกทั้งใบกำลังถูกถักทอขึ้นใหม่ด้วยมือของเธอเอง... แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงเงาอันมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากขอบเขตแห่งความจริง... เงาที่ใหญ่กว่า 'ผู้เฝ้ามอง' หรือ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ... เงาที่กำลังเฝ้ามองการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า.

เธอคือ 'ผู้ถักทอความโกลาหล'... และการเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.

--- Anwen ยอมรับบทบาท 'ผู้ถักทอความโกลาหล' ที่ 'จุดรวมจิต' ซึ่งเป็นจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก เธอใช้พลังงานจากแกนกลางผสมผสานกับวัตถุปริศนาเพื่อต่อต้าน 'ผู้เฝ้ามอง' และ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ทำให้โลกเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพที่บิดเบี้ยว แต่การกระทำของเธอก็ปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด