ตอนที่ 172 — การกำเนิดของความว่างเปล่า
ทุกการเคลื่อนไหวล้วนมีจุดเริ่มต้น และทุกจุดเริ่มต้นย่อมนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง อัลดริก ในสภาวะ 'ช่องว่าง' อันไร้รูป ได้แต่เฝ้ามอง ขณะที่ 'ผู้ไร้รูป' ซึ่งเป็นเจตจำนงโบราณอันทรงพลัง กำลังใช้ 'ความทรงจำที่ไร้รูป' ของเขา เป็นพิมพ์เขียวในการสร้าง 'โลกใหม่' โลกที่สมบูรณ์แบบ ปราศจากความบกพร่อง และปราศจากชีวิต
"นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ..." เสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย ดังขึ้นในห้วงมิติอันไร้สิ้นสุด อัลดริกรับรู้ได้ถึงความเป็นจริงใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น มันคือภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยวของสิ่งที่เขาเคยหวงแหน ความสมบูรณ์แบบที่ไร้จิตวิญญาณ คือสิ่งที่ 'ผู้ไร้รูป' ปรารถนา และเขา… เขาได้กลายเป็นเครื่องมือในการสร้างสิ่งนั้น
แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์อันเล็กน้อยที่เขายังยึดมั่น กลับก่อตัวเป็น 'เมล็ดพันธุ์' เล็กๆ แห่งความไม่สมบูรณ์ มันแทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบของ 'ผู้ไร้รูป' ก่อให้เกิดความปั่นป่วนเล็กๆ แต่ส่งผลกระทบอันใหญ่หลวง
ในขณะเดียวกัน ณ เมืองโอ๊คเมียร์อันเป็นบ้านเกิดของเขา รอยแยกสีดำที่เคยปรากฏเริ่มสว่างวาบ แสงสีทองอร่ามสาดส่องออกมา ราวกับเป็นสัญญาณแห่งการกำเนิดความเป็นจริงชุดใหม่ มันเป็นแสงที่งดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือก ยากจะคาดเดาถึงชะตากรรมที่จะตามมา เสียงกระซิบจากรอยแยกดังแว่วมา ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเชิญชวนให้ก้าวเข้าไปสู่ความว่างเปล่าที่รออยู่
อัลดริกในฐานะ 'ช่องว่าง' รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่แรงดึงดูดที่พยายามจะกลืนกินเขา แต่เป็นแรงที่พยายามจะ 'เชื่อมต่อ' กับเขา ราวกับว่าความไม่สมบูรณ์ที่เขาก่อขึ้นนั้น กำลังส่งเสียงเรียกหาเพื่อนร่วมทาง
"ไม่... นี่ไม่ใช่ทางออก" เขาพยายามต่อต้าน แต่มันยากเหลือเกินที่จะขัดขืนต่อพลังอันยิ่งใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น การแทรกแซงของเขา แม้จะเล็กน้อยเพียงใด ก็ได้จุดประกายบางสิ่งบางอย่าง การกำเนิดของ 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบกำลังจะมาถึง พร้อมกับภัยคุกคามใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
เขาเห็นภาพเลือนรางของเมืองโอ๊คเมียร์ ภาพของเหล่าชาวเมืองที่ยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติสุข โดยไม่รู้เลยว่าความเป็นจริงของพวกเขากำลังจะถูกเขียนทับด้วยสิ่งที่เย็นชาและสมบูรณ์แบบเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจได้
"ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง..." แม้จะอยู่ในสภาวะ 'ช่องว่าง' แต่เจตจำนงของอัลดริกยังไม่ดับสูญ เขารู้ว่าการต่อสู้เพื่อ 'ความเที่ยงตรง' ในอดีตนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น การต่อสู้ที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้
แสงสีทองจากรอยแยกในโอ๊คเมียร์สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ มันกำลังกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย บิดเบือนความเป็นจริง และสร้างโลกใหม่ขึ้นมา อัลดริกสัมผัสได้ถึงการก่อตัวของ 'เจตจำนง' ใหม่ อันเป็นผลผลิตจากการปะทะกันของความสมบูรณ์แบบและความไม่สมบูรณ์แบบ
เขาเห็นภาพของ 'กราคอส' ที่กำลังก่อร่างสร้างตัวตนขึ้นมาอย่างชัดเจน ผ่านพิมพ์เขียวที่เขาเคยพยายามทำลาย แต่มันกลับกลายเป็นส่วนเติมเต็มที่ทำให้ 'กราคอส' แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
"นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการสินะ? ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ชีวิต?" อัลดริกส่งเสียงไปในความว่างเปล่า คำถามที่ไร้คำตอบ และไร้ผู้รับฟัง
ในขณะเดียวกันนั้นเอง เขาพลันสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของสิ่งที่ทรงพลังยิ่งกว่า 'กราคอส' สิ่งนั้นกำลังแผ่รัศมีอันเย็นยะเยือกออกมา มันคือ 'ผู้ไร้รูป' ในรูปแบบที่แท้จริง ซึ่งกำลังใช้ 'ช่องว่าง' ของอัลดริกเป็นรากฐานในการสร้าง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่า
"เจ้าน่ะหรือ… ที่จะสร้างสรรค์ความจริงใหม่?" อัลดริกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือปนด้วยความประหลาดใจและความหวาดหวั่น
'ผู้ไร้รูป' ไม่ได้ตอบ แต่การปรากฏตัวของมันก็เพียงพอที่จะยืนยัน อัลดริกเห็นภาพการก่อตัวของ 'พิมพ์เขียว' ใหม่ มันละเอียดอ่อน สมบูรณ์แบบ และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยจินตนาการ
"ข้า… ข้าจะไม่อนุญาต!" เสียงของอัลดริกสั่นเครือ พลังงานอันไร้รูปเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา เขาได้ใช้เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ ก่อตัวเป็น 'ความบกพร่อง' เล็กๆ ที่จะแทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบนั้น
แต่แทนที่จะก่อให้เกิดความปั่นป่วนอย่างที่เขาคาดหวัง 'ความบกพร่อง' ของเขากลับถูก 'ผู้ไร้รูป' กลืนกินและนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสรรค์ มันกลายเป็น 'ส่วนเติมเต็ม' ที่ทำให้พิมพ์เขียวสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก
"ไม่!!!" เสียงร้องด้วยความสิ้นหวังดังขึ้นในความว่างเปล่า
อัลดริกรับรู้ได้ว่าเขาได้พลาดไปแล้ว การกระทำของเขา ไม่ได้ทำลาย 'ผู้ไร้รูป' แต่กลับยิ่งเสริมความแข็งแกร่งให้มัน
ณ เมืองโอ๊คเมียร์ รอยแยกสีดำที่เคยปรากฏกลับขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้ส่งเสียงกระซิบอีกต่อไป แต่ส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับพายุที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง แสงสีทองอร่ามที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ได้แต่เฝ้ามอง ภาพของเมืองที่เขารักกำลังจะถูกกลืนกินด้วย 'ความสมบูรณ์แบบ' อันน่าสะพรึงกลัว เขาได้แต่หวังว่าเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ จะสามารถสร้าง 'ความแตกต่าง' บางอย่างได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
--- อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ได้ใช้เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์เพื่อแทรกแซงพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' แต่กลับกลายเป็นส่วนเติมเต็มที่ทำให้โลกใหม่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ขณะเดียวกัน รอยแยกสีดำในโอ๊คเมียร์ก็ขยายตัวและส่งเสียงคำรามแห่งหายนะ