หอสมุดแก้ว

ตอนที่ 170 — เรือนกระจกแก้วและเงาในบันทึก

เสียงหึ่งๆ ของผลึกแก้วที่สั่นสะเทือนดังกว่าปกติ ชวนให้เซเลสเทนต้องเอียงศีรษะฟังอย่างตั้งใจ มือของเธอซึ่งมักจะเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับกำลังเต้นรำกับอุปกรณ์ต่างๆ ในเรือนกระจกแก้ว กลับชะงักไปชั่วขณะ เธอจ้องมองไปยังแผงควบคุมหลัก ที่แสดงผลการไหลเวียนของพลังงานแสง แสงสีฟ้าอ่อนที่ควรจะสม่ำเสมอและนิ่งสงบ กลับมีริ้วสีเทาเข้มปะปนอยู่เป็นหย่อมๆ คล้ายกับคลื่นรบกวนในน้ำใส

“แปลก…” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอเบาจนเกือบกลืนไปกับเสียงหึ่งๆ นั้น “กระแสพลังงานมันไม่เสถียรเลย ปกติแล้วผลึกแก้วที่ผ่านการปรับเทียบอย่างดีจะให้พลังงานที่บริสุทธิ์กว่านี้มาก นี่มันเหมือนมีอะไรสักอย่างมากวน” เธอขยับนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวของแผงควบคุมเย็นเฉียบ ความรู้สึกของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในนั้นแตกต่างไปจากที่เธอคุ้นเคย มันมีความหนืดเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามดันผ่านอะไรบางอย่างที่ไม่ควรมีอยู่

เซเลสเทนเดินสำรวจไปรอบๆ เรือนกระจกแก้วอันกว้างใหญ่ แสงแดดส่องผ่านหลังคาแก้วเป็นลำ สร้างเงาสะท้อนระยิบระยับบนพื้นหินขัด เธอหยุดอยู่หน้าต้นไม้เรืองแสงต้นหนึ่ง ใบของมันกำลังสั่นไหวเล็กน้อย ทั้งๆ ที่ไม่มีลมพัดเข้ามาเลย “ต้นไม้พวกนี้อ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงของพลังงานมากเกินไป” เธอพูดพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย “ถ้าพลังงานมันปั่นป่วนขนาดนี้ มันจะส่งผลกระทบต่อการเติบโตแน่”

เธอเดินไปยังมุมหนึ่งของเรือนกระจก ที่มีผลึกแก้วขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ผลึกนี้ทำหน้าที่เป็นแหล่งพลังงานหลักสำหรับเรือนกระจกทั้งหมด แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายออกมาจากภายใน แต่เซเลสเทนกลับมองเห็นริ้วสีเทาเข้มที่หนาแน่นกว่าบริเวณอื่น “นี่มันไม่ใช่แค่การรบกวนธรรมดาแล้ว” เธอเริ่มรู้สึกถึงความกังวลที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอหยิบอุปกรณ์วัดค่าพลังงานขึ้นมาแนบกับผลึกแก้ว หน้าจอแสดงผลสั่นไหวอย่างรวดเร็ว “ค่าพลังงานไม่คงที่เลย… มีความถี่ที่แปลกประหลาด… มันไม่เหมือนกับพลังงานจากผลึกแก้วทั่วไปที่ฉันเคยวิเคราะห์มาเลย”

เซเลสเทนก้มลงมองดูโครงสร้างของผลึกแก้ว เธอสังเกตเห็นเส้นใยบางๆ สีดำสนิทที่แทรกตัวอยู่ภายในเนื้อแก้ว ราวกับเส้นเลือดที่กำลังไหลเวียนสิ่งที่เจือปนเข้ามา “นี่มัน… นี่มันไม่ใช่ผลึกแก้วที่ผ่านการเจียระไนตามกระบวนการปกติ” เธอเพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเธอ “มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่?” ความคิดเกี่ยวกับคำกล่าวอ้างของบรอนเวนเรื่องบันทึกโบราณและการทดลองที่อาจเกิดขึ้นผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

“แล้วใครจะเป็นคนสร้างมันขึ้นมา?” เธอถามคำถามนี้กับตัวเองเสียงดังขึ้น “และใครคือคนที่ส่งมันมาที่นี่?” เธอเริ่มไล่เรียงข้อมูลจากบันทึกการขนส่งผลึกแก้วที่เอเลียสเคยแสดงให้เธอเห็นก่อนหน้านี้ ‘ผลึกแก้วคุณสมบัติไม่ปกติ’ คำอธิบายสั้นๆ นั้น ตอนนี้กลับมีความหมายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นจากส่วนลึกของอาคาร เสียงแหลมสูงที่ดังเป็นจังหวะสั้นๆ ชวนให้หัวใจของเซเลสเทนเต้นแรง สัญญาณนี้มาจากห้องเก็บหนังสือโบราณ ห้องที่เก็บรักษาบันทึกและตำราที่สำคัญที่สุดของเอลเดอร์เมียร์

“ห้องเก็บหนังสือ?” เธออุทานเบาๆ “ทำไมสัญญาณถึงดังจากที่นั่น?” ความสงสัยเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เธอรีบเร่งเดินออกจากเรือนกระจกแก้ว หันกลับไปมองผลึกแก้วสีดำที่สั่นสะเทือนด้วยพลังงานแปลกปลอมอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่างที่มองไม่เห็นระหว่างพลังงานที่ปั่นป่วนในเรือนกระจก กับสัญญาณเตือนจากห้องเก็บหนังสือ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เธอเร่งฝีเท้า หัวใจเต้นรัว เธอสงสัยว่ามีบางสิ่งกำลังถูกพยายามเข้าถึงในห้องเก็บหนังสือ และเธอเกรงว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับพลังงานประหลาดที่กำลังคุกคามเรือนกระจกแก้วแห่งนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังผลึกแก้วเหล่านี้ และมันอาจจะอันตรายกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้

ขณะที่เธอก้าวผ่านโถงทางเดินที่ทอดยาว เสียงฝีเท้าของเธอก้องกังวานราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง แสงสลัวจากคบเพลิงบนผนังสะท้อนกับเงาที่ยาวเหยียด ทำให้ภาพลักษณ์ของอาคารโบราณแห่งนี้ดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม เธอมองไปยังประตูเหล็กหนาทึบของห้องเก็บหนังสือที่อยู่เบื้องหน้า สัญญาณเตือนยังคงดังไม่หยุด ราวกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากภายใน “ต้องรีบไปดูให้เห็นกับตา” เธอตัดสินใจแน่วแน่ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม” เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นั้นไม่ใช่แค่ปัญหาทางเทคนิคอีกต่อไป มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว

ในใจของเซเลสเทน ความเข้าใจเกี่ยวกับพลังงานแสงและผลึกแก้วที่เธอเคยยึดมั่นมาตลอด กำลังเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอเพิ่งจะตระหนักว่าพลังงานที่เธอใช้ทุกวันนั้น อาจจะมีเบื้องหลังที่ดำมืดและซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคาดคิดเอาไว้มากนัก และการค้นพบผลึกแก้วที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษนี้ ก็เป็นเพียงยอดของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น

เธอตัดสินใจที่จะเข้าไปตรวจสอบด้วยตัวเอง หวังว่าการเผชิญหน้ากับความจริงที่อยู่เบื้องหลังสัญญาณเตือนนี้ จะไม่นำพาอันตรายมาสู่ตัวเธอมากเกินไป เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ประตูเหล็กเหล่านั้น มือของเธอเอื้อมไปสัมผัสกับลูกบิดเย็นเฉียบ ความรู้สึกของความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้น ทำให้เธอแทบจะกลั้นหายใจ

“หวังว่าฉันจะเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเจอ” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับบรอนเวนก่อนหน้านี้ “และหวังว่าเอเลียสจะมาถึงทันเวลา” เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเพียงลำพังได้หรือไม่

เธอดันประตูเหล็กให้เปิดออกช้าๆ เสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นมาในความเงียบที่ตามมาหลังจากเสียงสัญญาณเตือนหยุดลงกะทันหัน…

--- เซเลสเทนตรวจสอบระบบพลังงานของเรือนกระจกแก้วและพบว่ามีพลังงานแปลกปลอมปะปนเข้ามา ซึ่งมาจากผลึกแก้วที่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษ ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากห้องเก็บหนังสือโบราณ ทำให้เธอสงสัยว่ามีบางอย่างกำลังถูกพยายามเข้าถึง