ตอนที่ 166 — ต้นน้ำแห่งหมึกที่กำลังเปลี่ยนแปลง
เมฆหมอกสีเทาทึบปกคลุมที่ราบสูงคีรีครามหนาทึบกว่าปกติ อคิราห์ก้าวเท้าผ่านละอองน้ำที่โปรยปรายลงมาเย็นเยียบ ราวกับความรู้สึกภายในของเขาเองที่กำลังสั่นคลอน เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่สลักด้วยอักขระจารึก รอยเส้นที่เคยคมชัดกำลังเริ่มเลือนรางลงทีละน้อย เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'โรคหมึกละลาย' ที่คร่าคร่าความทรงจำของผู้คนไปมากมาย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะใกล้ตัวเขาถึงเพียงนี้
“ใกล้ถึงแล้ว” เสียงแหบพร่าของไมโลดังขึ้นจากเบื้องหลัง เด็กหนุ่มใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตายังคงฉายแววอยากรู้อยากเห็น ก้าวตามอคิราห์มาติดๆ “ที่นี่คือ ‘ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล’ อย่างที่ท่านกล่าวไว้จริงๆ”
เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏกลุ่มหินสีดำทะมึน ตั้งตระหง่านราวกับยักษ์หลับใหล โครงสร้างของหินนั้นแปลกประหลาด มันไม่ได้ถูกเจียระไนให้ได้รูปทรง แต่ดูเหมือนจะถูกหล่อหลอมขึ้นจากความร้อนและความกดดันอันมหาศาล ผิวของมันถูกปกคลุมด้วยอักขระโบราณที่ส่องแสงเรืองรองจางๆ บางส่วนเป็นเส้นสายที่ดูคุ้นเคย แต่ส่วนใหญ่กลับบิดเบี้ยวผิดรูปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เหมือนกับภาพวาดที่ถูกน้ำละลายจนกลายเป็นเพียงรอยเปื้อน
“มัน… มันกำลังเปลี่ยนแปลง” อคิราห์พึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง เขาเห็นด้วยตาตัวเอง อักขระบางเส้นบนหินกำลังเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต พวกมันขยายตัว หดตัว หรือแม้กระทั่งเปลี่ยนรูปร่างไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของละอองเมฆ แสงที่เปล่งออกมาจากอักขระเหล่านั้นดูเหมือนจะสั่นไหว ไม่มั่นคง
“ท่านคิดว่าเพราะอะไรครับ” ไมโลถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “ทำไมอักขระถึง… สลายไปแบบนี้”
“มันไม่ใช่การสลาย ไมโล” อคิราห์กล่าวขณะที่เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้หินก้อนหนึ่ง สัมผัสถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา “มันกำลัง… ปรับเปลี่ยน”
เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสผิวหินที่เย็นเฉียบ ราวกับไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านปลายนิ้วทันทีที่สัมผัส ภาพนับพันปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว: ใบหน้าของผู้คนที่ไม่รู้จัก, สถานที่ที่ไม่เคยเห็น, เรื่องราวที่ฟังดูแปลกประหลาด อักขระเหล่านั้นไม่ใช่แค่รอยสลัก แต่เหมือนเป็นบันทึก เป็นความทรงจำที่ถูกถ่ายทอดผ่านกาลเวลา
“นี่มัน…” เขาชะงัก รอยเส้นบนอักขระเริ่มขยับเขยื้อนมากขึ้นเมื่อเขาสัมผัส มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ แต่เขารู้สึกได้ถึง… จิตสำนึก ความคิดที่แฝงอยู่ในนั้น
“ท่านสัมผัสได้ถึงอะไรครับ” ไมโลกระซิบถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“มัน… มันมีชีวิต” อคิราห์ตอบ เสียงสั่นเครือ “อักขระพวกนี้… มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้น แต่มัน… กำลังเติบโต”
ทันใดนั้นเอง พื้นดินรอบๆ ต้นน้ำแห่งหมึกก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงครืดคราดดังขึ้นมาจากภายในหินโบราณ รอยอักขระที่เคยส่องแสงเรืองรอง บัดนี้กลับเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเลือดที่กำลังเดือดพล่าน ความร้อนอบอ้าวแผ่ซ่านออกมา บังคับให้อคิราห์ต้องถอยหลัง
“พลังป้องกัน!” ไมโลตะโกน “มันกำลังตอบสนอง!”
อคิราห์กัดฟัน เขาเห็นภาพของ ‘แก่น’ บางอย่างที่ฝังลึกอยู่ใจกลางหินก้อนหนึ่ง มันเป็นก้อนผลึกสีดำสนิทที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่ภายใน รูปร่างของมันชวนให้นึกถึงอักขระที่ยังสมบูรณ์
“ข้าต้องเอามาให้ได้” เขาตัดสินใจ พลังงานที่กำลังปะทุขึ้นมานั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน แต่เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าความปลอดภัย ณ ตอนนี้
เขาพุ่งเข้าใส่หินก้อนนั้นอีกครั้ง ใช้ปลายนิ้วที่สลักอักขระจารึกที่เริ่มจางลง เร่งสมาธิ รวบรวมพลังที่เหลืออยู่ พยายามเจาะทะลุเกราะพลังงานที่ร้อนระอุ
“อัคคี!” เขาตะโกน รอยเส้นบนหลังมือของเขาสว่างวาบขึ้น ก่อนจะถูกกลืนกินด้วยประกายสีแดงเพลิงของต้นน้ำ
ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแขน แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี จิกเล็บลงไปในผิวหิน ความรู้สึกเย็นเฉียบปะทะกับความร้อนระอุ พลันมีบางอย่าง ‘ขาด’ ออกจากก้อนหิน
“ได้แล้ว!” เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รีบคว้าสิ่งที่หลุดออกมาไปซ่อนในกระเป๋าเสื้อ
ทันทีที่เขาได้ ‘แก่น’ นั้นมา พลังป้องกันของต้นน้ำก็พลุ่งพล่านขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หินรอบตัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
“ถอย!” อคิราห์รีบคว้าแขนไมโล “รีบไป!”
ทั้งสองรีบหันหลังวิ่งหนีออกมาจากบริเวณต้นน้ำแห่งหมึกที่กำลังเดือดพล่าน ทิ้งไว้เบื้องหลังคือภาพของอักขระโบราณที่กำลังบิดเบี้ยวและสลายตัวไปในเปลวเพลิงสีแดงฉาน ทิ้งไว้เพียงคำถามมากมายเกี่ยวกับอนาคตของระบบอักขระจารึก และคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต
--- อคิราห์เดินทางถึงต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล พบว่าอักขระโบราณบนหินกำลังเปลี่ยนแปลงและมีจิตสำนึกแฝงอยู่ เขาต่อสู้กับพลังป้องกันที่รุนแรงของที่นั่นเพื่อหยิบ 'แก่น' ของหินโบราณมาได้ ก่อนที่เขาและไมโลจะต้องรีบหนีออกมาเมื่อพลังป้องกันปะทุขึ้น