ตอนที่ 56 — รอยแยกแห่งความจริงที่บิดเบี้ยว
เสียงหวีดหวิวของกระแสพลังงานที่พุ่งผ่านรอยแยกมิติไม่ได้ฟังดูเหมือนเสียงลม แต่มันคล้ายกับเสียงกรีดร้องของกระจกที่ถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั่วทั้งอาณาบริเวณที่ธาราสร้างขึ้นใหม่—โลกที่พยายามประนีประนอมระหว่างระเบียบอันเย็นเยียบของ Inquisitors และความโกลาหลอันดิบเถื่อนของรอยร้าวสีดำ—กำลังสั่นสะเทือนด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน พื้นดินที่เคยเป็นรากไม้ขนาดยักษ์บัดนี้กลายเป็นระนาบกึ่งโปร่งแสงที่มีลวดลายเรขาคณิตสีเงินสลับกับเส้นใยพลังงานสีม่วงคล้ำที่เต้นตุบตับเหมือนเส้นเลือด
ธารายืนอยู่ใจกลางความโกลาหลนั้น ร่างกายของเธอไม่ใช่เนื้อหนังที่สัมผัสได้ด้วยความร้อนเย็นอย่างมนุษย์อีกต่อไป ผิวหนังของเธอทอประกายด้วยแสงเรืองรองที่เปลี่ยนสีไปตามความผันผวนของมิติ ทุกครั้งที่เธอหายใจ โลกในรัศมีไม่กี่ก้าวจะบิดเบี้ยวไปตามแรงอารมณ์ เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของ 'ตัวตน' ที่หนักอึ้งและเบาหวิวในเวลาเดียวกัน มันคือความรู้สึกของการเป็นทั้งจุดศูนย์กลางและเศษเสี้ยวที่กระจัดกระจาย
“ธารา! อย่าปล่อยให้กระแสพลังดึงเธอไปไกลเกินกว่าที่ฉันจะเอื้อมถึง!” เสียงของครามตะโกนก้องมาตามสายลมที่พัดพาเอาเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลายลอยผ่านไป เขาพยายามฝ่าฝืนแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะจัดระเบียบทุกอย่างให้กลายเป็นเส้นตรง ครามในตอนนี้ดูเหมือนนักรบที่สวมเกราะพลังงานที่สั่นไหว มือของเขากำด้ามมีดสั้นพฤกษาไว้แน่น ราวกับว่านั่นเป็นสิ่งเดียวในโลกที่ยังคงความจริงแท้เอาไว้ได้
แต่ธาราไม่สามารถตอบโต้เขาได้ด้วยคำพูด เพราะทุกครั้งที่เธอพยายามจะเปล่งเสียง ลำคอของเธอกลับกลายเป็นกระแสเสียงที่สะท้อนกลับมาจากอนาคตและอดีตพร้อมๆ กัน เธอเห็นภาพครามที่แก่ชราและภาพครามที่ยังเป็นเด็กชายท่ามกลางม่านหมอกแห่งความเป็นไปได้ที่ซ้อนทับกัน
ทันใดนั้น ท้องฟ้า—หรือสิ่งที่เคยเป็นท้องฟ้า—ก็ถูกฉีกออกด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก มันไม่ใช่แสงสว่างที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นแสงที่ ‘ลบเลือน’ ทุกสิ่งที่มันสัมผัส หน่วย Inquisitors ที่เคยรุกรานด้วยเทคโนโลยีจัดระเบียบ บัดนี้ดูเหมือนมดตัวเล็กๆ เมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังก้าวข้ามรอยแยกเข้ามา สิ่งนั้นไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่มันคือความสม่ำเสมอที่น่าสะพรึงกลัว มันคือเจตจำนงแห่งระเบียบที่สมบูรณ์แบบซึ่งมองว่าโลกที่ธาราสร้างขึ้นคือ 'ความผิดพลาด' ที่ต้องถูกชำระล้าง
“สิ่งแปลกปลอม... ที่ไม่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์...” เสียงหนึ่งไม่ได้ดังมาจากอากาศ แต่ดังขึ้นในแก่นกลางของจิตวิญญาณของธารา มันเป็นเสียงที่ราบเรียบ ไร้โทนเสียงสูงต่ำ ไร้ซึ่งความเมตตาหรือความโกรธแค้น มันคือเสียงของตุลาการที่มาเพื่อตัดสินความงามที่บิดเบี้ยว
เหล่า Echoes ที่เคยหิวกระหายตัวตน บัดนี้กลับดูเหมือนเหยื่อที่กำลังสั่นเทา พวกมันที่เป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ไร้รูปทรง พยายามจะหลบซ่อนตัวเข้าไปในรอยแยกมิติเพื่อหนีจากแสงสีขาวที่กำลังล้างกระดานความจริง
ธารารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลขึ้นเรื่อยๆ โลกที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักพิงและจุดสมดุลเริ่มพังทลายลงภายใต้สายตาของตุลาการมิติ รอยแยกสีดำที่เธอเคยใช้เป็นอาวุธเริ่มตอบสนองต่อการมาถึงของสิ่งนี้ด้วยการพ่นควันสีดำทมิฬออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความโกลาหลและระเบียบกำลังปะทะกันโดยมีตัวตนของเธอเป็นสนามรบ
เธอพยายามจะยึดเหนี่ยว ‘ความไม่สมบูรณ์’ เอาไว้ในใจ แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน เมื่อความสมบูรณ์แบบที่มาถึงนั้นมีอำนาจในการลบเลือนแม้กระทั่งความทรงจำเกี่ยวกับความเจ็บปวด เธอเริ่มลืมรสชาติของหยาดฝน ลืมสัมผัสของเปลือกไม้ที่ขรุขระ และลืมแม้กระทั่งใบหน้าของครามที่กำลังพยายามวิ่งเข้ามาหาเธอ
“ธารา! มองฉัน!” ครามพุ่งตัวผ่านรอยแยกของมิติที่กำลังบิดตัวเป็นเกลียว เขาใช้พลังจากมีดพฤกษาฟันผ่านม่านพลังงานที่พยายามจะแช่แข็งเวลาไว้รอบตัวเธอ แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่ส่งผลให้เศษเสี้ยวของโลกกึ่งจริงกึ่งว่างเปล่าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ
ในวินาทีที่โลกกำลังจะแตกสลายเป็นครั้งที่สอง ธาราเห็นบางอย่างที่อยู่เบื้องหลังแสงสีขาวนั้น มันไม่ใช่แค่ตุลาการ แต่มันคือ ‘รอยเท้า’ ของบางสิ่งที่ใหญ่ยิ่งกว่าจักรวาลกำลังก้าวเดินผ่านมิติที่บิดเบี้ยวนี้ไป สิ่งที่กำลังเดินทางข้ามมิติมาไม่ใช่เพื่อมาทำลายหรือมาเพื่อจัดระเบียบ แต่มันคือการมาเพื่อ ‘กลืนกิน’ ทุกความเป็นไปได้ที่ซ้อนทับกันอยู่
ความกลัวที่แท้จริงไม่ใช่การตาย แต่คือการที่ไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกเริ่ม ธาราพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของตัวตนที่กำลังกระจัดกระจาย เธอใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์สร้างแรงสั่นสะเทือนที่ไร้รูปแบบเพื่อต้านทานแสงสีขาวนั้น แต่มันกลับกลายเป็นเพียงการเร่งให้กระบวนการลบเลือนดำเนินไปเร็วขึ้น
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนที่สติจะพร่าเลือน คือดวงตาของครามที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และเงาร่างมหึมาที่กำลังคืบคลานมาจากขอบฟ้าแห่งมิติ—เงาที่ไม่ได้มาจากแสงสว่างหรือความมืด แต่เป็นเงาที่มาจากความว่างเปล่าที่แท้จริงซึ่งกำลังจะมาถึงเพื่อจบสิ้นบทเพลงแห่งเศษเสี้ยวนี้
--- โลกใหม่ที่ธาราสร้างขึ้นถูกคุกคามโดยตุลาการมิติที่ต้องการลบเลือนความบิดเบี้ยว และการมาถึงของภัยคุกคามระดับจักรวาลที่กำลังเดินทางข้ามมิติมาเพื่อกลืนกินทุกความจริง